บทแปลฉากสุดท้ายของเกม Kingdom Hearts (ภาคแรก)
posted on 16 Mar 2007 04:59 by ffplanet in Kingdom-Heartsโซระ : เหอ?
โดนัลด์ : มีอะไรผิดปกติเหรอ?
โซระ : นายไม่ได้ยินเสียงอะไรเหรอ อ๊ะ! นั่นไง
พระเจ้าโนมุระ : ระวังให้ดี นี่คือที่พักสุดท้ายที่เธอจะสามารถหาได้ในที่แห่งนี้ ถัดจากนี้ไปจะไม่มีแสงสว่างใดที่จะมาปกป้องเธอได้ แต่ไม่ต้องกลัว หัวใจของเธอคืออาวุธที่ทรงพลังที่สุด จำไว้นะ เธอคนเดียวเท่านั้นที่สามารถเปิด Door to the Light ได้
โดนัลด์ : ฉันไม่เห็นได้ยินเสียงอะไรเลย
โซระ : แปลกจัง...นั่นเป็นเสียงที่คุ้นเคย บางทีฉันคงคิดไปเอง
โดนัลด์ : นายไปพักดีกว่านะ!
(โซระเปิดประตูไปยังดินแดนที่ดูเหมือน Destiny Islands)
โซระ : นี่คือ...นี่คือเกาะของฉัน?
(เพื่อนๆตามโซระที่วิ่งเข้าไปยังถ้ำลับของเขา)
เสียงของเซอานอร์ท : โลกนี้ได้ถูกเชื่อมต่อแล้ว
(สิ่งต่างๆบนเกาะเริ่มหายไป)
กูฟฟี่ : อะไรกันเนี่ย?
เสียงของเซอานอร์ท : พันธนาการกับความมืด...และในไม่ช้าก็จะมืดสนิทลง ยังมีเรื่องอีกมายมายที่ต้องเรียนรู้
(มหาสมุทรถูกย้อมด้วยสีม่วง)
เสียงของเซอานอร์ท : แกเข้าใจอะไรแค่เสี้ยวเศษ ความพยามยามที่ไร้ความหมาย คนที่ไม่รู้อะไรเลยย่อมไม่สามารถจะเข้าใจอะไรได้เลย
(ริคุในร่างมืดปรากฏตัวขึ้น กลุ่มของโซระตามเข้าไปประชิดทันที)
เซอานอร์ท : เมื่อมองดูสถานที่เล็กๆแบบนี้ มองไปยังหัวใจที่เสาะหาอิสรภาพ สำหรับพวกเขาเกาะนี้ก็ไม่ต่างอะไรไปจากคุกที่ถูกโอบล้อมโดยผืนน้ำ เจ้าเด็กคนนี้ได้มองหาหนทางที่จะออกจากคุกแห่งนี้ เขามองหาหนทางที่จะก้าวข้ามไปยังโลกใบอื่น แล้วเขาก็ได้เปิดใจยอมรับความมืดมิด
(ริคุกลายร่างเป็นเซอานอร์ท)
โซระ : ริคุ!
เซอานอร์ท : อย่ามากวน เสียงของแกไม่มีวันไปถึงที่ๆเขาอยู่หรอก หัวใจของเขาได้ตกเป็นของความมืดอีกครั้งแล้ว โลกทุกใบล้วนเริ่มขึ้นจากความมืดมิดและล้วนต้องกลับคืนสู่ความมืดมิด หัวใจก็ไม่ต่างกัน ความมืดจะแผ่ขยายอยู่ข้างใน มันจะงอกเงยและกลืนกินหัวใจตามธรรมชาติของมัน ท้ายที่สุด หัวใจทุกดวงก็จะกลับคืนสู่ความมืดมิดซึ่งเป็นที่ๆมันจากมา
(เซอานอร์ทหายวับไปและปรากฏตัวขึ้นกลางอากาศบริเวณด้านหลังของพวกโซระ)
เซอานอร์ท : เข้าใจรึยัง ความมืดก็คือแก่นแท้ของหัวใจ
โซระ : ไม่จริง! หัวใจอาจเป็นสิ่งที่อ่อนแอ และในบางครั้งมันก็อาจพ่ายแพ้ ทว่าฉันได้เรียนรู้...ว่าส่วนลึกของมัน ที่นั่นมีแสงสว่างซึ่งไม่มีวันดับสลาย!
(เซอานอร์ทลอยขึ้นเล็กน้อย)
เซอานอร์ท : พวกแกมาไกลถึงเพียงนี้แล้ว แต่กลับยังไม่เข้าใจอะไร แสงสว่างทั้งหมดต้องเลือนหายไป หัวใจทุกดวงต้องกลับคืนสู่ความมืดมิด!
(พวกโซระตุ๊บตั๊บและตั๊บตุ๊บกับเซอานอร์ท หลังจากที่ระฆังยกสามดังขึ้นแล้ว กลุ่มของโซระก็ได้มาอยู่ท่ามกลางความว่างเปล่าอันมืดมิด)
โซระ : เหวอ
เซอานอร์ท : ดูที่ห้วงเหวอันไร้ที่สิ้นสุดสิ! ด้านในนั้นเป็นที่ตั้งของ Heart of all Worlds : Kingdom Hearts!
(ประตูสีขาวปรากฏขึ้นมา สิ่งนั้นคือ Kingdom Hearts ของเซอานอร์ท)
เซอานอร์ท : ดูอย่างถี่ถ้วนเท่าที่แกจะทำได้สิ แกจะไม่พบแม้กระทั่งแสงสลัวเล็กๆจากห้วงลึกซึ่งเป็นที่ๆหัวใจทุกดวงได้ถือกำเนิดขึ้นมา รวมทั้งหัวใจของแก
เซอานอร์ท : ความมืดได้พิชิตโลกทั้งหมดแล้ว!
(ทันใดนั้น กูฟฟี่และโดนัลด์ก็ถูกดูดเข้าไปในช่องมิติ โซระที่อยู่ท่ามกลางห้วงเหวอันไร้ที่สิ้นสุดกำลังตกลงมา ทว่า...ทันใดนั้นเอง...)
เสียงของริคุ : ยอมแพ้แค่นี้เหรอ? ลุยเลยโซระ ฉันคิดว่านายเข้มแข็งกว่านั้นนะ
(ด้วยเสียงของริคุ โซระจึงฮึดขึ้นมาอีกครั้ง ฮีโร่ของเราบินไปช่วยกูฟฟี่และโดนัลด์ก่อนที่พวกเขาจะมาช่วยกันรุมซ้อมเซอานอร์ทจนหมดสภาพ)
เซอานอร์ท : ไร้ประโยชน์น่ะ ลำพังคีย์เบลดไม่สามารถปิดผนึก Door to the Darkness ได้หรอก, Kingdom Hearts! จงเพิ่มพลังแห่งความมืดให้แก่ข้า...
(ประตูของ Kingdom Hearts เปิดออกโดยที่มีหมอกควันสีดำล่องลอยออกมา)
เซอานอร์ท : ความมืดอันสุดยอด...
โซระ : คุณผิดแล้ว! ในที่สุดฉันก็รู้โดยปราศจากความเคลือบแคลง Kingdom Heartsคือแสงสว่าง!
(แสงปรากฏขึ้นจากประตูของ Kingdom Hearts แสงอันสว่างจ้นจนทำให้เซอานอร์ทแสบตา)
เซอานอร์ท : แสงสว่าง? ทำไมกัน...?
(เซอานอร์ทหายไป แต่ประตูของ Kingdom Hearts ยังคงเปิดอ้าอยู่เล็กน้อย พวกโซระรีบวิ่งเข้าไปโดยหมายที่จะปิดมัน)
โซระ : ไปกันเถอะ!
(ขณะที่พวกโซระกำลังออกแรงดันประตู กูฟฟี่ถึงกับต้องชะงักเมื่อเขาเห็นอะไรบางอย่าง)
โดนัลด์ : เลิกจ้องแล้วดันต่อไปสิ!
(ทันใดนั้นเอง ทั้งสองก็ได้มองเห็นฮาร์ทเลสจำนวนมหาศาลที่อยู่ด้านหลังประตู)
โดนัลด์และกูฟฟี่ : พวกฮาร์ทเลส!?
โดนัลด์ : ต้องรีบแล้ว!
โซระ : ฉันทำไม่ได้...
ริคุ : อย่ายอมแพ้สิ!
(ริคุปรากฏตัวขึ้นที่อีกฟากหนึ่งของประตู)
ริคุ : เอาเลยโซระ! พวกเราช่วยกันทำได้แน่!
โซระ : โอเค!
(ขณะที่ทุกคนกำลังช่วยกันปิดประตู เหล่าฮาร์ทเลสก็เริ่มเข้าประชิดริคุ)
โดนัลด์ : ไม่มีทางแล้ว!
(ทันใดนั้นเองฮาร์ทเลสก็ค่อยๆถูกสอยคว่ำทีละตัวสองตัว กูฟฟี่และโดนัลด์มองเห็นใครบางคนที่โอบล้อมแสงสว่างอันสุกสกาวอยู่ด้านใน เขาคือราชามิคกี้นั่นเอง)
โดนัลด์กับกูฟฟี่ : ฝ่าบาท!
มิคกี้ซึ่งชูคีย์เบลดสีทองขึ้นมา : ตอนนี้แหละโซระ! มาปิดประตูกันเถอะ!
โดนัลด์ : ปิดมันเร็ว!
โซระ : แต่ว่า...
มิคกี้ : ไม่ต้องห่วง มันจะต้องมี Door to the Light อย่างแน่นอน
กูฟฟี่ : โซระ เชื่อราชามิกคี้เถอะ
ริคุ : เดี๋ยวนี้เลย! พวกมันมาแล้ว!
มิคกี้ : โดนัลด์ กูฟฟี่ ขอบใจนะ
(ทุกคนช่วยกันปิดประตู แต่ก่อนที่ประตูจะปิดสนิทลง ริคุมีประโยคหนึ่งที่จะอยากจะบอกกับโซระ)
ริคุ : ดูแลเธอด้วยนะ...
(โซระพยักหน้าก่อนที่ประตูจะปิดลง เขาและมิคกี้ใช้ต่างใช้คีย์เบลดของตัวเองเพื่อปิดผนึกประตูลงพร้อมๆกัน ทว่าหลังจากนั้นเอง โซระก็ได้ก็ได้มองเห็นไครี่ที่กำลังถูกปรากฏการณ์ธรรมชาติส่งกลับไปยังโลกของเธอ โซระรีบเข้าไปหาไครี่ โดนัลด์กำลังจะวิ่งตามเข้าไปแต่กูฟฟี่ก็เข้ามาห้ามไว้เสียก่อน)
โซระ : ไครี่!
ไครี่ : โซระ!
(ผืนดินที่ทั้งสองคนต่างย่ำอยู่ค่อยๆแยกออกจากกัน โซระและไครี่ต่างก็รีบจับมือของกันและกันไว้)
โซระ : ไครี่ ยังจำสิ่งที่เธอพูดก่อนหน้านี้ได้มั้ย? ฉันจะอยู่กับเธอเสมอ แล้วฉันจะกลับมาหาเธอนะ ฉันสัญญา!
ไครี่ : ฉันเชื่อว่าเธอจะกลับมา!
(เขาทั้งสองไม่อาจเหนี่ยวรั้งกันและกันไว้ได้อีกต่อไป ไครี่ถูกทิ้งให้อยู่ตามลำพัง ทันใดนั้นบทเพลงแห่งแสงสว่างอำไพก็ได้ถูกบรรเลงขึ้นมา เธอได้กลับมาสู่เกาะของเธอตามเดิม เกาะที่ทุกๆสิ่งทุกๆอย่างกำลังฟื้นคืนกลับมา แสงแห่งความหวังอันระยิบร่วงหล่นมาบนมือของเธอ เธอเงยหน้าขึ้นไปมองฟากฟ้าและเห็นหมู่ดาวอันสุกสกาว ฝนดาวตกอันงดงามกำลังร่วงหล่นลงมา ธรรมชาติอันงดงามกำลังจะกลับคืนมาอีกครั้ง)
(เมื่อทุกอย่างกลับเป็นปกติแล้ว ไครี่จึงได้เข้าไปในถ้ำลับที่เธอกับโซระเคยมาฝากงานศิลปะเอาไว้ เมื่อเธอได้เห็นภาพที่โซระมอบผล Paopu ให้ไครี่ทาน ภาพแห่งความทรงจำของโซระปรากฏขึ้นและฉีกยิ้มให้กับไครี่ก่อนที่จะหายไป ไครี่ยิ้ม...ก่อนที่หยาดน้ำตาของเธอจะค่อยๆไหลรินออกมาจากนัยน์ตาดวงเล็กๆ เธอหยิบก้อนหินก้อนหนึ่งขึ้นมา และเริ่มต่อเติมรูปนั้นจนกลายเป็นภาพที่โซระและไครี่ต่างก็กำลังมอบผล Paopu ให้แก่กันและกันทาน)
(อีกด้านหนึ่ง พวกของโซระกำลังเดินอย่างอิดโรยอยู่บนถนนกลางทุ่ง)
โดนัลด์ : ตอนนี้เราจะทำอะไรกันดี?
โซระ : เราต้องหาริคุและราชามิคกี้ให้พบ
กูฟฟี่ : แต่เอ่อ...แล้วเราจะเริ่มต้นหา Door to the Light จากที่ไหนล่ะ?
(เมื่อรู้ว่าไร้ซึ่งหนทางที่จะไป พวกของโซระจึงถอนหายใจและคอตกลงพร้อมกัน แต่ในตอนนั้นเอง โซระก็ได้เห็นพลูโตเดินตัดหน้า แถมยังคาบอะไรเอาไว้ในปากด้วย)
โดนัลด์ : พลูโต?
กูฟฟี่ : เฮ้ พลูโต แกไปไหนมา?
โดนัลด์ : (มองไปยังสิ่งที่พลูโตคาบอยู่) เฮ่ย!
กูฟฟี่ : เกาวรสฮ์~ นั่นมันตราของราชานี่นา!
โซระ : เฮ้ นายเห็นราชามิคกี้บ้างมั้ย?
(พลูโตไม่ตอบแต่กลับวิ่งนำทางไป)
โซระ : ทุกคน ไปกันเถอะ!
(พวกโซระไล่ตามพลูโตไปเรื่อยๆ ใบหน้าของโซระเผยให้เห็นรอยยิ้มของความยินดี โดนัลด์กับพลูโตก็กำลังอารมณ์ดีราวกับว่าพวกเขากำลังก้าวลงเรือที่กำลังจะออกไปผจญภัยครั้งใหม่)
พระเจ้าโนมุระ : จำไว้นะโซระ เธอคนเดียวเท่านั้นที่สามารถเปิด Door to the Light ได้
#1 By ☆mimi(e) - chan on 2007-03-16 06:44