บทแปลเนื้อเรื่อง Crisis Core -Final Fantasy VII- บทที่ 2
posted on 05 Oct 2007 23:10 by ffplanet in Compilation-of-FFVIIบทที่ 2
หลังจากที่แซ็คได้พ่ายแพ้ในการฝึกซ้อมกับเซฟิรอธที่เป็นเพียงโปรแกรมเสมือนจริง เขาก็รู้สึกอึดอัดใจในความไม่เอาอ่าวของตัวเอง ว่าแล้วก็แซ็คก็เลยเริ่มลุกนั่งเพื่อผ่อนคลายความเครียดของตนลง ระหว่างที่กำลังลุกนั่งเล่นอยู่ที่เขตที่พักของสำนักงานใหญ่ชินระชั้นที่ 49 เพื่อนคนหนึ่งของแซ็คที่เป็นโซลเยอร์เซคันด์คลาสเหมือนกันก็เข้ามาพูดคุยด้วย เขาคนนี้มีชื่อว่าคันเซล
คันเซล : แซ็ค! ยังพยายามอย่างหนักเหมือนเช่นเคยเลยนะ
แซ็ค : มันแปลกงั้นเหรอ? พักนี้มันก็มีแต่ฝึกๆๆ ไม่ได้ออกไปปฏิบัติภารกิจบ้างเลย(เลยต้องมาแกร่วคลายเครียดอยู่ที่นี่) ก่อนหน้านี้นายเองก็ยุ่งๆ อยุ่เหมือนกันไม่ใช่เหรอ? คนอื่นก็ไม่รู้ลาหยุดไปไหนกันหมด พวกนั้นคงจะมีเวลาว่างน่าดูเลยนะ
คันเซล : เอ๋? ลาหยุด? นายไม่ได้ยินเรื่องที่โซลเยอร์ชื่อดังหายตัวไปงั้นเหรอ?
แซ็ค : หา?
คันเซลได้เล่าให้แซ็คฟังว่าโซลเยอร์เกือบทั้งหมดตั้งแต่เฟิร์สคลาสยันเธิร์ดคลาสได้หายสาบสูญไปแล้วไปลับระหว่างเข้าไปปฏิบัติภารกิจที่เมืองวูไถ ระหว่างที่แซ็คกำลังตั้งอกตั้งใจฟังอยู่การสนทนาก็ต้องชะงักลงเมื่อแองจีลเข้ามาทักทายแซ็ค ดูเหมือนคันเซลจะช็อคไปเลยที่โซลเยอร์ชั้นเทพอย่างแองจีลจะเข้ามาทักทายแซ็ค แองจีลเองก็ได้อธิบายสถานการณ์ให้แซ็คฟังและก็บอกแซ็คว่าแกโดนเรียกให้ไปทำภารกิจแล้ว แซ็คเองเมื่อได้ยินดังนั้นเขาก็มีท่าทีดีใจไชโยอย่างออกนอกหน้า ว่าแล้วแซ็คและแองจีลก็มุ่งตรงไปยังห้องบัญชาการของชั้น 49
ลาซาร์ด : แซ็ค...ดูเหมือนว่านี่จะเป็นการพบกันครั้งแรกของพวกเราสินะ ฉันคือผู้บัญชาการของกองกำลังโซลเยอร์
แซ็ค : ฝากตัวด้วยครับ!
ลาซาร์ด : อืม..ฉันรู้ว่ามันอาจจะกระทันหันไปหน่อย แต่...โซลเยอร์เฟิร์สคลาส เจเนซิส เมื่อไม่นานมานี้เขาได้หายตัวไประหว่างเข้าไปปฏิบัติภารกิจที่วูไถ เราไม่สามารถระบุที่อยู่ของเขาได้ นายพอรู้อะไรเกี่ยวกับเรื่องนี้บ้างมั้ย?
แซ็ค : ไม่เลยครับ!
ลาซาร์ด : อืม..ตอนนี้องค์กรก็กำลังยุ่งๆอยู่ ฉันเลยอยากให้นายเข้าไปตรวจสอบ
แซ็ค : ที่วูไถ?
ลาซาร์ด : ถูกแล้ว เราอยากจะยุติสงครามอันยืดเยื้อนี้ลงเสียที
แองจีล : ฉันได้เสนอชื่อแกให้เข้าเป็นเฟิร์สคลาสแล้วนะแซ็ค
แซ็ค : ห๊ะ?! อะ...แองจีลล!!! ผมรักคุณณณณ!!!
แซ็คกระโจนเข้าไปกอดแองจีลแต่ก็เจอแองจีลผลักกระเด็นออกมาจนแซ็คล้มหัวทิ่ม ลาซาร์ดที่ดูอยู่ก็แอบหัวเราะเบาๆ กับการที่แซ็คทำตัวเหมือนเด็กๆ
แองจีล : อย่ามาตีสนิทกับฉันให้มากเกินไปนะ! (โดยเฉพาะแตะเนื้อต้องตัวนี่ไม่เอา)
แซ็ค : อ่ะ คร้าบบบ!
แองจีล : เมื่อไหร่ที่แกเตรียมตัวกันพร้อมแล้ว เราก็จะออกเดินทางกันทันที
แซ็ควิ่งไปเก็บข้าวของเครื่องใช้ส่วนตัว หลังจากที่เขาแพ็คกระเป๋าพร้อมออกบินแล้วเขาก็มุ่งกลับไปที่ห้องบัญชาการอีกครั้ง
ลาซาร์ด : ฉันเองก็จะออกไปพร้อมกับพวกนายสองคน ฉันคาดหวังในตัวพวกนายไว้มากนะ
แซ็ค : ครับ!
ลาซาร์ด : ว่าแต่..ความฝันของนายคืออะไรล่ะ? การได้เป็นเฟิร์สคลาสรึเปล่า?
แซ็ค : ไม่ใช่หรอก แต่คือการได้เป็นวีรบุรุษต่างหาก
ลาซาร์ด : อย่างงั้นรึ เป็นฝันที่น่าเศร้า แต่ก็เป็นฝันที่ดีนะ
แซ็ค : หา..?
ทั้งแองจีลและแซ็คมุ่งหน้าไปยังวูไถเพื่อออกตามหาเจเนซิส โซลเยอร์ผู้ที่หายตัวไปอย่างลึกลับ เมื่อพวกเขามาถึงบริเวณแถบชายแดนของวูไถ ก่อนที่ภารกิจจะเริ่มขึ้นแองจีลก็ได้อธิบายหน้าที่ๆ แซ็คต้องทำ แองจีลบอกว่าพวกเขาต้องรอให้ทีม B เข้าประจำตำแหน่งก่อนที่จะเริ่มลงมือ ระหว่างที่กำลังอธิบายอยู่นั้นเองเหล่าทหารจากวูไถก็บุกเข้าโจมตีพวกเขาทั้งสอง แซ็คได้กระโดดหลบเหล่ากระสุนที่ถูกยิงออกมา และด้วยการฟันกวาดเพียงฉับเดียวของเขา ก็เพียงพอที่จะล้มทหารพวกนั้นทั้งหมดได้แล้ว พอเสร็จเรื่องแล้วแองจีลก็เริ่มชวนคุยพร้อมๆ กับการเดินทางไปยังป้อมปราการแห่งเมืองวูไถ
แองจีล : เคยได้ยินเรื่องของแอปเปิ้ลงี่เง่ามั้ย?
แซ็ค : มันหมายถึงอะไรล่ะ?
แองจีล : อืม...ความภาคภูมิใจของเฟิร์สคลาสล่ะมั้ง?
แองจีลค่อยๆ เดินหนีห่างไปจากตัวแซ็ค
แซ็ค : เฮ่ยยย เวลาที่ฉันพูดน่ะฟังกันบ้างเซ่! แล้วไอ้แอปเปิ้ลงี่เง่านั่นมันอะไรกัน?
แซ็ครีบวิ่งไล่ตามแองจีลไป
แซ็ค : แองจีล! ไอ้แอปเปิ้ลงี่เง่าที่ว่าน่ะ มันคืออะไรกันเหรอ? (อย่าจุดประเด็นแล้วก็เงียบสิฟะ)
แองจีล : ชื่อที่คนรู้จักกันก็คือไวท์บาโนล่าน่ะ แต่ก่อนนี่แกสามารถหยิบกินตามต้นไม้ได้เลย ผู้คนในหมู่บ้านของฉันต่างก็ติดอกติดใจมันมาก และพวกเขาก็ตั้งชื่อให้กับมันว่าแอปเปิ้ลงี่เง่า พวกเรามักจะชอบเข้าไปในฟาร์ม (ของคนอื่น) แล้วก็หยิบมันมากินซักลูกสองลูกน่ะนะ
แซ็ค : พูดอย่างกับว่าตัวเองเป็นพวกขี้ขโมยเลยนะ
แองจีล : ก็มันเรื่องจริงนี่
แซ็ค : เอาเหอะ จะพูดยังไงก็แล้วแต่
แองจีล : กระทั่งตอนนี้ ฉันก็ยังภูมิใจนะเวลาที่มีคนมาเก็บแอปเปิ้ลไปกิน ดูเหมือนว่าหัวหน้าหมู่บ้านจะมีแอปเปิ้ลที่ใหญ่ที่สุดแล้วก็อร่อยที่สุดในหมู่บ้านด้วย แต่ฉันคงไม่ยกโทษให้ตัวเองแน่ถ้าฉันไปขโมยไอ้ที่ว่านั่นมา ก็ลูกชายของหัวหน้าหมู่บ้านน่ะเขาเป็นเพื่อนที่ดีที่สุดของฉันเชียวนะ
แซ็ค : ถ้าเขาเป็นเพื่อนที่ดีที่สุดของนาย ทำไมเขาถึงไม่ปล่อยให้นายเอาไปได้ล่ะ?
แองจีล : ปัญหามันอยู่ที่ความภาคภูมิใจน่ะสิ
แซ็ค : เอ่อ (ฟังมาตั้งนานแล้ว) ว่าแต่ไอ้เรื่องที่ว่ามาเนี่ย มันเกี่ยวอะไรกับการเป็นเฟิร์สคลาส?
แองจีล : พูดตรงๆเลยนะ.................มันไม่เกี่ยวกันฟ่ะ
แองจีลหัวเราะดังลั่นด้วยความดีใจที่ได้หลอกเด็ก เขาเดินหนีห่างไปโดยทิ้งแซ็คที่เขางอกแล้วไว้ด้านหลัง
แซ็ค : มันไม่เกี่ยวอะไรกับฉันแล้วใช่มั้ย!? ไม่ใช่เรื่องน่าหัวเราะนะเฟ้ย!!
แซ็ครีบวิ่งตามแองจีลไปอย่างเช่นเคย และในไม่ช้าพวกเขาก็ได้มาถึงบริเวณหน้าทางเข้าป้อมปราการทัมบลิน
แองจีล : เราจะรอกันอยู่ที่นี่จนกว่าทีม B จะเข้าไปวางระเบิดที่จุดนัดพบ
แซ็ค : และเมื่อพวกนั้นทำสำเร็จแล้ว เราจึงค่อยเริ่มลงมือกัน?
แองจีล : ถูกแล้ว ฉันจะแยกไปยังอีกทางและไปเจอกับแกที่ด้านในป้อม แกเองควรจะบุกเข้าไปจากทางด้านหน้าโดยตรงและหลังจากนั้น...
แซ็ค : และหลังจากนั้น?.....จากนั้น....จากนั้น....จากนั้น.....
แองจีล : อยากทำอะไรก็ทำไปเลย
แซ็ค : ไว้ใจได้เลย! เรื่องแบบนี้นี่ฉันเชี่ยวชาญ โอ้ววว!!! ทีม B ยังไม่พร้อมอีกรึไงน้า?
แองจีลหยิบบัสเตอร์ซอร์ดของเขาขึ้นมาตั้งตรงหน้า และเริ่มภาวนาต่อหน้าดาบ
แซ็ค : นี่!! ฉันไม่เคยเห็นนายใช่ดาบนั่นมาก่อนเลย เล่นแบกไปแบกมาทุกที่แบบนี้ ไม่คิดว่ามันเสียเปล่ารึไง?
แองจีล : เอาดาบมาใช้ก็สกปรกสึกกร่อน สนิมจับหมดสินั่นต่างหากที่เสียเปล่า
แซ็ค : นี่ซีเรียสรึเปล่าเนี่ย?
แองจีล : อืม...ฉันมันก็แบบนี้แหละ
แซ็ค : เอ่อ...จะขำดีมั้ยเนี่ย?
บึ๊มมม!! ว่าแล้วเสียงระเบิดก็ดังขึ้น
แองจีล : เริ่มได้!
แซ็ครีบบุกตะลุยเข้าไปทางด้านหน้าอย่างไม่รีรอ เขาต่อสู้กับเหล่าทหารของวูไถที่รอรับมือเขาอยู่ที่บริเวณหน้าป้อมทัมบลิน เขากำจัดทหารพวกนั้นอย่างสบายๆ และมุ่งเข้าไปในป้อม แซ็คใช้เวลาไม่นานนักก็สามารถสยบทหารทั้งหมดพร้อมกับยึดป้อมทัมบลินมาได้ เขาเดินออกจากป้อมทัมบลินและเตรียมที่จะเข้าไปสำรวจในป้อมโดโจ ทว่าระหว่างนั้นเขาก็ได้พบกับสาวน้อยคนหนึ่ง
แซ็ค : อะไรเนี่ย? เด็ก...?
ยุฟฟี่ : ในฐานะนักรบแห่งวูไถ ฉันขอท้าดวลนาย
แซ็ค : จะทำไงดี? เธอเป็นแค่เด็กไม่ใช่เหรอ
ยัฟฟี่เข้าประชิดตัวแซ็คและปล่อยหมัดยึกยือใส่แซ็คตรงนี้ที ตรงนู้นที (ไม่โดนตัวแซ็คซักหมัด) แซ็คเองก็ไม่ได้ตอบโต้อะไรมาก ก็ได้แต่เล่นไปตามเกมของเธอ
ยุฟฟี่ : ย๊าก!! ย๊ากก!! ย๊ากก!! เป็นไงบ้างล่ะหืม!!
แซ็ค : .
แซ็ค : โอ๊วววว! เจ็บสุดๆ เลย!!! ม่ายยย ฉันแพ้ซะแล้ว!!
ยุฟฟี่ : เป็นไงล่ะ! นี่แหละพลังของฉัน!
ยุฟฟี่วิ่งจากไปหลังจากที่เธอคิดว่าเธอล้มแซ็คได้แล้ว
แซ็ค : เออ...ดี เธอเป็นเด็กดีเหมือนกันนะเนี่ย เอาละตอนนี้ทำงานของเราต่อดีกว่า
แซ็คเข้าไปในป้อมโดโจและได้พบกับมอนสเตอร์ยักษ์สองตัว เขาชักดาบขึ้นมาและประมือกับพวกมันทั้งสอง หลังจากที่เขากำจัดพวกมันลงได้ ก็มีโทรศัพท์เข้ามาพอดี
แซ็ค : แซ็ค โซลเยอร์เซคันด์คลาสครับ ทางนี้ไม่มีปัญหาครับ
แองจีล : ทางฉันเองก็เสร็จธุระแล้วเหมือนกัน อีก 5 นาทีเจอกันนะ
แซ็ค : รับทราบ!
แซ็คเริ่มปล่อยตัวตามสบายขณะที่เขากำลังรอการมาของแองจีล
แซ็ค : ลาซาร์ด! กำลังจับตาดูฉันอยู่รึเปล่าน้า? ต้องรีบหน่อยล่ะ!!
ทันใดนั้นก็มีมอนสเตอร์อีกตัวปรากฏขึ้นมาทักทายแซ็ค
แซ็ค : พึ่งบอกหยกๆ ว่าต้องรีบแล้ว!!
แซ็คพยายามสู้กับมอนสเตอร์ แต่แล้วก็มีจังหวะหนึ่งที่เขาเปิดช่องว่าง ทำให้มอนสเตอร์อัดเขากระเด็นไปชนกับกำแพง และล้มลงกับพื้น ระหว่างที่แซ็คกำลังจะเสียท่าให้กับมอนสเตอร์ แองจีลก็เข้ามาช่วยกำจัดมอนสเตอร์ตัวนั้นได้ทันท่วงที ด้วยบัสเตอร์ซอร์ดเล่มโตของเขา
แองจีล : แกแพ้อีกแล้วนะ แต่แววตาของแกก็บอกว่าแกพอจะได้อะไรมาบ้างแล้ว
แซ็ค : ยะ...อย่างงั้นเหรอ? ว่าแต่ การที่นายใช้ดาบนี่มันไม่เป็นอะไรเหรอ
แองจีล : ก็ชีวิตของแกมันสำคัญกว่าดาบเล่มนี้น่ะนะ แต่ก็...นิดเดียวเท่านั้นแหละ
แองจีลยื่นมือออกไปหาแซ็คที่ล้มอยู่ พร้อมกับส่งยิ้มเล็กๆ ให้
แซ็ค : ..แต๊งกิ้ว
แซ็คและแองจีลมุ่งหน้ากลับไปทางป้อมทัมบลิน พวกเขาได้พบกับลาซาร์ดที่กลางทาง
ลาซาร์ด : โทษที..ฉันไม่ได้ตั้งใจจะให้พวกนายต้องรอหรอกนะ แต่ฉันไม่เคยมีประสบการณ์ในภาคสนามน่ะ
แองจีล :ไม่เป็นไรหรอก แค่นายตั้งใจที่จะออกมานั่นก็ดีแล้ว
ลาซาร์ด: ฉันนำกองกำลังทหารของพวกเรามาเพื่อปิดฉากสงครามอันยาวนานนี้แล้ว และเพื่อไม่ให้ผิดพลาด ฉันต้องได้เห็นบทสุดท้ายของสงครามนี้ด้วยตาคู่นี้ของฉันเอง นี่แซ็ค...โซลเยอร์เซคันด์คลาส!
แซ็ค : อ่า ครับ!
ลาซาร์ด: นายได้พยายามอย่างหนักระหว่างทำภารกิจยึดป้อมทัมบลิน ผลงานของนายอยู่ในเกณฑ์ไว้ใจได้ ถ้าให้ประเมินตรงๆ ก็คือ นายได้ช่วยดึงความสนใจจากศัตรู ทำให้แองจีลทำงานได้ง่ายขึ้น นอกจากนี้นายยังไม่มีปัญหากับการจัดการงานในระดับนี้แล้ว ไว้ฉันจะเรียกตัวนายมาช่วยในภารกิจถัดไปนะ
แองจีล : แซ็ค แกรู้จักความแตกต่างระหว่างเฟิร์สคลาสและเซคันด์คลาสมั้ย? ได้รับการตอบแทนความดีความชอบด้วยการการถูกไหว้วานให้ทำงานที่ยากยิ่งขึ้นไปเรื่อยๆ นั่นแหละคือการเป็นเฟิร์สคลาส อย่าลืมซะล่ะ...เอาเป็นว่าตอนนี้รีบไปกันดีกว่า เซฟิรอธรอพวกเราอยู่
แซ็ค : เซฟิรอธ? วีรบุรุษคนนั้นน่ะเหรอ? เจ๋งเป้ง!!! ฉันจะได้พบฮีโร่แล้ว!!
ระหว่างที่เดินทางกลับไปยังค่าย แองจีล แซ็ค และลาซาร์ดก็ถูกโจมตีโดยกลุ่มทหารลึกลับ แองจีลอาสาที่จะจัดการกับพวกมันโดยปล่อยให้แซ็คและลาซาร์ดรีบกลับค่ายไปหาเซฟิรอธก่อน ซึ่งหลังจากที่แซ็คได้พาลาซาร์ดไปส่งที่ค่ายแล้ว แซ็คก็รีบย้อนกลับมาเพื่อที่จะช่วยแองจีล
แซ็ค : แองจีล!! แองจีล!! เฮ่ยนี่มัน...ไม่ใช่ทหารวูไถนี่นา สัตว์อัญเชิญหรือเนี่ย!? ใครเรียกมันออกมากันนะ!?
แซ็คเข้าไปสู้กับอิฟรีทและจัดการมันได้อย่างง่ายดาย ทว่าในช่วงที่แซ็คกำลังประมาทเพราะคิดว่าตนสามารถกำจัดอิฟรีทลงได้แล้ว อิฟรีทก็พยายามที่จะลุกขึ้นมาโจมตีแซ็ค แต่เขาก็ถูกเซฟิรอธที่ปรากฏตัวขึ้นจัดการทิ้งเสียก่อน และด้วยการโจมตีเพียงครั้งเดียวอิฟรีทก็ถึงกับแหลกเป็นเสี่ยงๆ ทีเดียว พอจัดการได้แล้วเซฟิรอธก็เดินเข้าไปสำรวจศพของพวกทหารลึกลับที่ถูกแองจีลจัดการไป
แซ็ค : เจ๋งโคตร...
เซฟิรอธก้มลงและถอดหน้ากากของพวกทหารลึกลับออกมา เขาและแซ็คพบว่าพวกมันต่างก็มีหน้าตาที่เหมือนกับเจเนซิส
เซฟิรอธ : เจเนซิส...
แซ็ค : โซลเยอร์เฟิร์สคลาสที่หายตัว!! เฮ่ย หน้าเหมือนกันเลย!!
เซฟิรอธ : ร่างก๊อปปี้ของเจเนซิส
แซ็ค : ก๊อปปี้? หมายถึงการโคลนมนุษย์เหรอ?
เซฟิรอธ : แองจีลอยู่ที่ไหน?
แซ็ค : เขาน่าจะกำลังสู้อยู่ที่นี่ๆ นา แต่ว่า...
เซฟิรอธ : อืม...สงสัยเขาจะไปกับหมอนั่นแล้ว
แซ็ค : หา? นี่หมายความว่าไงเนี่ย?
เซฟิรอธ : แองจีลทรยศพวกเราแล้ว หมายความว่าอย่างงั้นแหละ
แซ็ค : เป็นไปไม่ได้น่า!! ฉันรู้จักแองจีลดี! เขาไม่ใช่คนประเภทที่จะทำอะไรแบบนั้นได้!!! แองจีลไม่มีวันทรยศพวกเราเด็ดขาด!!
=-=-=-=-=-=-=-=-=-=-=-=-=-=-=-=-=-=-=-=-=-=
แปลจากบทความของคุณ chocolinx แห่ง Silenttweak
)
อ่า รู้สึกว่าตัวสคริปต์อังกฤษก็มีแปลผิดอยู่บ้างบางจุดอะจ้ะ
(เท่าที่เห็นชัดๆ แล้วเราพอจำของจริงได้นะ^^")
แซ็ค : มันแปลกงั้นเหรอ? "เมื่อกี้ระหว่างที่ฝึกน่ะ...มันไม่มีอะไรดีๆ เกิดขึ้นบ้างเลย" >>>>"พักนี้มีแต่ฝึกๆๆๆ ไม่ได้ออกปฏิบัติภารกิจบ้างเลย"
แองจีล : "สอดแนม เรียกพวกมาช่วย ซ่อนตัว ซุ่มโจมตี" สิ่งเหล่านี้ต่างหากที่เปล่าประโยชน์
>>ตรงนี้ต้องเป็นที่แองจีลพูดว่า เอาดาบมาใช้ก็สกปรก เกิดสนิม สึกกร่อน บิ่นพังไปน่ะ(แบบที่สแกนเคยเอามาโปรย...พอดีเราจำแบบเป๊ะๆไม่ได้^^")
ปล.แชปนี้ชอบตอนแซ็คหันไปหาแองจีลแล้วบอก nde? de? de? de?มากกกก ลูกหมาจริงๆเลย ฮาๆ>w<
#1 By -shinya- on 2007-10-06 01:21