บทแปลเนื้อเรื่อง Crisis Core -Final Fantasy VII- บทที่ 5
posted on 07 Oct 2007 21:54 by ffplanet in Compilation-of-FFVIIบทที่ 5
หลังจากที่แซ็คได้ตกลงไปในเขตสลัมด้านล่าง เขาก็หมดสติไป..ในความฝันนั้นแซ็คได้ยินเสียงของแม่ของเขา แต่แล้วเขาก็ถูกเสียงของผู้หญิงที่เขาไม่คุ้นเคยเรียกให้ตื่นขึ้นมาอย่างมึนๆ
หญิงสาว : เกิดอะไรขึ้นงั้นเหรอ?
แซ็ค : แม่..ผมเพียงอยากจะช่วยเพื่อนของผม แต่ว่าตอนนี้...ผมไม่รู้ว่าผมควรจะทำยังไง
หญิงสาว : ฮัลโหล~
แซ็ค : แม่...?
แอริธ : ฮัลโหล~
แซ็ค : สวรคค์งั้นเหรอ?
แอริธ : ไม่โชคดีขนาดนั้นหรอก ที่นี่คือโบสถ์ในสลัม
แซ็ค : นางฟ้า?
แอริธ : ฉันชื่อแอริธ เธอตกลงมาจากด้านบนน่ะ ทำให้ฉันตกใจมากเลย
แซ็ค : เธอคือคนที่ช่วยฉันไว้เหรอ
แอริธ : เปล่านะ ฉันไม่ได้ทำอะไรเลย ที่ทำก็มีแต่ ฮัลโหล~
แซ็ค : ฮ่ะ ฮ่ะ ขอบใจมากนะแอริธ ฉันชื่อแซ็คนะ ฉันคงต้องหาทางตอบแทนเธอซะแล้ว
แอริธ : ไม่ล่ะ ไม่ต้องหรอก
แซ็ค : ไม่ ปล่อยไว้แบบนี้ไม่ได้เด็ดขาด! เอางี้ไปเดทกันซักครั้งเป็นไง?
แอริธ : บ้า...หยุดนะ! ห้ามเข้าไปเหยียบดอกไม้นะ
แซ็ค : ทำไมละ?
แอริธ : คนปกติเค้าควรจะให้ความสำคัญกับดอกไม้นะ
แซ็ค : ขอโทษด้วยละกัน ฉันมันไม่ใช่คนปกติซักเท่าไหร่ ดอกไม้เป็นสิ่งงดงามที่ไม่ค่อยมีโอกาสได้เห็นกันซักเท่าไหร่นะ ก็มันปลูกไม่ขึ้นในมิดการ์นี้นา
แอริธ : แต่ภายในโบสถ์แห่งนี้มันกลับเติบโตได้ดีมากนะ
แซ็ค : ฉันคงขายดอกไม้เพื่อแลกเป็นเงินมาแล้ว แผนการดอกไม้เต็มมิดการ์ เงินเต็มกระเป๋าไง!
แอริธ : แผนการดอกไม้เต็มมิดการ์ เงินเต็มกระเป๋า? ฉันไม่เคยคิดแบบนั้นมาก่อนเลย
แซ็คเริ่มรู้สึกตัวว่าถึงเวลาที่เขาควรกลับได้แล้ว ทว่าแซ็คไม่ค่อยรู้เรื่องทางในสลัมนัก เขาจึงขอร้องให้แอริธช่วยพาเขาไปส่งให้หน่อยซึ่งแอริธก็ตกลงยินยอม แอริธถามแซ็คว่าเขาต้องการจะไปไหนแต่แซ็คเองก็ไม่รู้เหมือนกัน แอริธบอกกับแซ็คว่าพวกเรากำลังอยู่ในสลัมเขต 5 จากนั้นทั้งสองก็เดินทางไปยังตลาดของเขต 5 ด้วยกัน แอริธได้ชี้ให้แซ็คเห็นทางออกไปยังเขตอื่นๆ แต่ก่อนที่แซ็คจะไปเขาก็ขอโอ้เอ้ซักนิดด้วยการซื้อริบบิ้นติดผมอันใหม่เป็นของขวัญให้กับเธอ แอริธของคุณแซ็คและสัญญาว่าจะรักษามันอย่างดี แต่ก่อนที่จะจากกันเธอบอกกับแซ็คว่าถ้ายังพอมีเวลาช่วยไปที่สวนสาธารณะด้วยกันหน่อยได้มั้ย ซึ่งแซ็คก็ไม่ลังเลที่จะตอบไปว่า ได้เลย
แอริธ : เธอเคยพบกับโซลเยอร์มาก่อนมั้ย?
แซ็ค : อาจจะนะ
แอริธ : ฉันสงสัยว่านั่นเป็นเรื่องที่น่ายินดีรึเปล่า
แซ็ค : หมายความว่ายังไงเหรอ?
แอริธ : เด็กทุกๆ คนล้วนมีความฝันว่าอยากจะเป็นวีรบุรุษที่ช่วยปกป้องโลก แต่ไม่เพียงแค่นั้น ฉันไม่แน่ใจว่าโซลเยอร์ต้องได้รับการผ่าตัดพิเศษมาก่อนมั้ย?
แซ็ค : ดูเหมือนจะเป็นแบบนั้น
แอริธ : ฉันว่าเป็นคนปกตินี่แหละน่ายินดีที่สุดแล้ว ไม่เหมือนพวกโซลเยอร์ที่ดูแปลก
แซ็ค : อืม แปลกงั้นเหรอ?
แอริธ : นอกจากนั้นยังน่ากลัวด้วย พวกเขาชอบการต่อสู้มากๆ เลยนี่นะ
แซ็ค : ตัวฉันเองก็เป็นโซลเยอร์เหมือนกันนะ
แอริธ : ขอโทษ..
บรรยากาศมาคุเริ่มปกคลุมทั้งสองคน ทว่าแอริธก็สามารถทลายมันทิ้งอย่างง่ายดายด้วยการหยอดคำพูดหวานๆ ของเธอ
แอริธ : งดงามจังนะ
แซ็ค : หน้าของฉันเหรอ?
แอริธ : ฮิฮิ ตาต่างหาก
แซ็ค : เธอชอบมันงั้นเหรอ? งั้นก็มองมันให้ชัดสิ ตาของปิศาจ สัญลักษณ์ของโซลเยอร์ไง
แอริธ : ใกล้เกินไปแล้ว!!
แซ็ค : ฮะ ฮะ พอเธอมองเข้าไปแล้ว เธอรู้สึกได้ว่ามันเหมือนเธอได้มองท้องฟ้าใช่มั้ยล่ะ?
แอริธ : ถ้าเป็นท้องฟ้านี้ล่ะก้อ...ฉันคงไม่ต้องรู้สึกกลัวล่ะ
แซ็ค : ถึงแม้ว่าในตัวฉันจะมีสิ่งที่ผิดปกติอยู่ แอริธ..แต่ว่ามันไม่เป็นปัญหากับเธอใช่มั้ย?
แอริธ : วันนี้ฉันพึ่งคิดอยู่หยกๆ ว่าวันนี้อาจจะมีโซลเยอร์ตกลงมาจากฟ้า และมันก็เกิดขึ้นจริงๆ
แซ็ค : มันก็ไม่ใช่เรื่องเลวร้ายใช่มั้ยล่ะ
แอริธ : อื้อ
ระหว่างกำลังสวีทหวานจี๊ดกันอยู่เสียงโทรศัพท์ของมารผจญก็ดังขึ้นมาขัดจังหวะ
เส็ง : แซ็ค..กลับมาที่ตึกชินระตอนนี้เลย เจเนซิสเริ่มเปิดฉากโจมตีครั้งใหม่แล้ว
แซ็ค : เข้าใจแล้ว
แซ็ครีบวางสายอย่างรวดเร็ว
แซ็ค : ดูเหมือนว่าฉันต้องไปแล้วล่ะ
แอริธ : ฉันเองก็จะไปแล้วเหมือนกัน แล้วเราจะได้เจอกันอีกใช่มั้ย?
แซ็ค : แน่นอน!
แอริธ : ไปช่วยเพื่อนใช่มั้ย?
แซ็ค : หา?
แอริธ : เธอฝันแบบนั้นนี่
แซ็ค : ใช่...ไม่ต้องห่วงนะ ฉันไม่เป็นไรแน่
แซ็ครีบใช้เส้นทางที่แอริธเคยชี้นำเพื่อมุ่งหน้ากลับไปยังสำนักงานใหญ่ ระหว่างที่เขากำลังอยู่บนทางหลวงแซ็คต้องต่อสู้กับเหล่าร่างก๊อปปี้ของเจเนซิสที่ปรากฏตัวขึ้นมาขวางทางเขา เขาผ่านพวกมันมาได้เรื่อยๆ จนกระทั่งเขาได้พบกับใครบางคนที่ไม่คาดคิด
แองจีล : ขอยืมพลังของแกหน่อยสิ!
แซ็ค : ทำไมต้องเป็นฉัน? ฉันไม่เห็นเข้าใจเลยว่านายกำลังคิดจะทำอะไรอยู่
แองจีล : ความจริงก็คือ...ตัวฉันเองก็ไม่รู้เหมือนกัน ช่วงเวลาที่ผ่านมาฉันรู้สึกสับสน แต่ไม่ว่าเมื่อไหร่ก็ตาม ฉันไม่อาจทอดทิ้งความภาคภูมิใจที่อยู่คู่กับบัสเตอร์ซอร์ดได้ แซ็ค ร่วมกันสู้กับฉันนะ ศัตรูของพวกเราคือเหล่าผู้ที่ทำความเจ็บปวดให้กับโลกใบนี้
แซ็ค : พลังของฉัน....ฉันให้นายยืมก็ได้
ว่าแล้วแองจีลก็จับแซ็คหิ้วปีกแล้วก็บินขึ้นฟ้า
แองจีล : เราจะมัวอืดอาดอยู่ที่นี่ไม่ได้
แซ็ค : เฮ้ยย!! (ปล่อยช้านนนน~)
แองจีล : การบินนี่มันก็ให้ความรู้สึกไม่เลวนะ
แองจีลพาแซ็คบินไปถึงสำนักงานใหญ่อย่างรวดเร็ว พวกเขาเข้าไปทางหน้าต่างที่แตกอยู่ ด้านในนั้นพวกเขาได้พบกับเซฟิรอธที่กำลังสู้อยู่กับพวกร่างก๊อปปี้ เซฟิรอธอาสาที่จะรับผิดชอบชั้นนี้ แองจีลจะลงไปดูด้านล่าง ส่วนแซ็คต้องขึ้นไปดูชั้นบนเพื่อดูว่าดร.โฮโจยังปลอดภัยอยู่รึเปล่า
แซ็ค : โชคดีที่คุณยังปลอดภัย
โฮโจ : ท่าทางการรวมตัวจะไม่สมบูรณ์แบบ..
แซ็ค : ตอนนี้อาคารอุดมไปด้วยพวกร่างก๊อปปี้ของเจเนซิสแล้วนะครับ ผมต้องพาคุณไปยังที่ปลอดภัยแล้ว
โฮโจ : นายเป็นคนที่จะมาคุ้มครองฉันงั้นเหรอ?
แซ็ค : ยังไงก็ตาม รีบหนีไปด้วยกันเถอะครับ
โฮโจ : คุกๆๆ มอนสเตอร์ที่เสื่อมสภาพแบบนั้นไม่มีอะไรน่ากลัวหรอก
แซ็ค : คุณหมายถึง...เจเนซิสงั้นเหรอ?
โฮโจ : ใช่แล้ว มันก็คือร่างชีวิตของปัญญาที่ตกมาจากฟากฟ้า ผลผลิตโง่ๆ ที่เกิดขึ้นเมื่อครั้งนานมาแล้ว
แซ็ค : ร่างชีวิตของปัญญา?
โฮโจ : หายนะที่มาจากฟากฟ้า เจโนว่าไง
แซ็ค : เหอ...
โฮโจ : ไม่รู้ก็ไม่เป็นไร งานของแกไม่ใช่การคิด งานของแกคือการปกป้องฉันผู้เป็นมันสมอง
แซ็คที่ยังมึนๆ ก็ได้แต่ยืนเฝ้าอยู่ในห้องทดลอง ระหว่างที่แซ็คกำลังจะช่วยโฮโจทำการทดลองบางอย่าง บุคคลที่พวกเขาพูดถึงก็ปรากฏตัวขึ้น เจเนซิสรีบใช้ดาบของเขาจ่อไปที่คอของโฮโจ
โฮโจ : พูดออกมาซะเจ้าปิศาจ! นี่คือคำสั่งของฮอลันเดอร์ใช่มั้ย? แกเชื่อจริงๆ เหรอว่าถ้าทำตามคำสั่งของฮอลันเดอร์แล้วการเสื่อมสภาพของแกจะหยุดลง? น่าเศร้า...ช่างน่าเศร้ายิ่งนัก!
แซ็ค : เจเนซิส!
โฮโจ : คุกๆๆๆ นักวิทยาศาสตร์ชั้นสองแบบนั้นไม่มีทางช่วยหยุดยั้งการเสื่อมสภาพของแกได้หรอก
ช่วงนี้แองจีลก็บุกเข้ามาในห้องเช่นกัน
แองจีล : หยุดได้แล้วเจเนซิส!
เจเนซิส : 「สำหรับคุณแล้วคงเป็นเรื่องธรรมดาที่คุณจะสูญเสียความฝันและความภาคภูมิ เทพธิดาน่ะ ได้แผลงศรออกจากคันธนูของเธอแล้ว」
โฮโจ : พวกมอนสเตอร์ของฮอลันเดอร์มารวมตัวกันงั้นรึ
แซ็ค : หุบปากนะ!
เจเนซิส : 「Loveless」 บทที่ 4
โฮโจ : เพื่อนสนิทได้ท้าดวลกันและฉากก็ตัดไป เป็นบทกวีที่เก่าแก่ทีเดียว
แองจีล : แล้วตอนจบเป็นยังไงล่ะ?
โฮโจ : ไม่รู้สิ กระทั่งตอนนี้ก็ยังไม่มีใครรู้ฉากจบที่แน่ชัด
เจเนซิส : ฉากจบนั้นมีอยู่ นายคิดว่าของขวัญจากเทพธิดา มันมีความหมายอะไรสำหรับพวกเรา?
เจเนซิสปล่อยพลังเวทใส่กำแพงและหนีออกไป แองจีลจึงรีบหิ้วแซ็คและบินตาม
แซ็ค : เฮ้ย! หยุดนะเจเนซิส!!
เจเนซิส : 「การแก้แค้นกู่ร้องขึ้นในวิญญาณของฉัน มันทนทุกข์กับการรอคอยความปรารถนาที่จะได้รับการบรรเทา และหลับใหลลงในที่ๆ คุณคุ้นเคย」
แซ็ค : เขากำลังจะใช้สัตว์อัญเชิญอีกแล้ว
แองจีล : แซ็ค ฉันไว้ใจแกนะ
แซ็ค : หา?
แองจีล : ฉันรู้ว่าแกสามารถล้มมันได้
แซ็ค : เฮ้ อย่าทิ้งฉันไว้ที่นี่นะ! เฮ้ยเดี๋ยว~!
แองจีลปล่อยแซ็คลงไปกับพื้นเพื่อให้จะให้แซ็ครับมือกับสัตว์อัญเชิญตัวใหม่ ส่วนตัวเขาเองก็จะรีบตามเจเนซิสไป ทว่าทันทีที่แซ็คตกลงถึงพื้น เขาก็ได้รับโทรศัพท์
แซ็ค : แอริธเหรอ? มีอะไรรึเปล่า? แล้วไว้ฉันจะโทรกลับนะ ฉันต้องรับแขกที่พึ่งมาถึงก่อน
แซ็ควางสายโทรศัพท์ไป
แซ็ค : จะเล่นรุนแรงกับลูกค้าคนนี้ดีมั้ยเนี่ย?
แซ็ควิ่งเข้าไปสู้กับบาฮามุทเรทซึ เมื่อเขาชนะมันได้เขาก็มองไปรอบๆ และพบว่าเขาได้คลาดกับพวกแองจีลไปเสียแล้ว
แซ็ค : ทุกคนไปไหนกันหมดแล้ว?
=-=-=-=-=-=-=-=-=-=-=-=-=-=-=-=-=-=-=-=-=-=
แปลจากบทความของคุณ chocolinx แห่ง Silenttweak
แอริธ : "ในมิดการ์แห่งนี้ดอกไม้คงสามารถดึงดูดผู้คนและเรียกเงินจากกระเป๋าของพวกเขาได้ดี"? ฉันไม่เคยคิดแบบนั้นมาก่อนเลย
>>> "แผนการดอกไม้เต็มมิดการ์ เงินเต็มกระเป๋า!" ตามต้นฉบับแซ็คตั้งชื่ออย่างนี้แหละ=w=(ไม่ทิ้งลายงกจริงๆนะเม่น)
แอริธบอกกับแซ็คว่าพวกเรากำลังอยู่ในสลัมเขต 5 จากนั้นทั้งสองก็เดินทางไปยัง"ตลาดของเขต 5" >> วอลล์มาร์เก็ตน่ะ@w@
แซ็ค : เธอชอบมันงั้นเหรอ? งั้นก็มองมันให้ชัดสิ ตาของปิศาจ สัญลักษณ์ของโซลเยอร์ไง
แอริธ : "เข้ามาใกล้ๆ เดี๋ยวนี้เลย" >> ใกล้เกินไปแล้ว!
แซ็ค : ฮะ ฮะ พอเธอมองเข้าไปแล้ว เธอรู้สึกได้ว่ามันเหมือนเธอได้มองท้องฟ้าใช่มั้ยล่ะ?
แอริธ : "ถ้าสิ่งที่ฉันเห็นคือท้องฟ้า งั้นฉันก็ไม่ต้องกลัวแล้ว" >> ถ้าเป็นท้องฟ้านี้(ตาของแซ็ค) ฉันไม่รู้สึกกลัวล่ะ
(ว่าแต่ก่อนไดอะล็อกนี้ มันจะมีบทสนทนาที่แอริสบอกว่ากลัวท้องฟ้านี่นา หายไปทั้งดุ้นเลยง่ะ)
แอริธ : เธอฝันแบบนั้นนี่ >>> อันนี้เราจำไม่ได้แฮะ แต่รู้สึกว่าจะพูดไม่เหมือนในนี้น่ะ มาร์คไว้ก่อน^^"
แซ็ค : .ใช่...ไม่ต้องห่วงนะ ฉันไม่เป็นไรแน่
คอมเมนท์ส่วนตัว : ให้โฮโจหัวเราะ"คุกๆๆ" แล้วรู้สึกแปลกๆแฮะ^^"
รู้สึกมีพิมพ์ผิดอยู่อะจ้ะ
>>
- หลังจากที่แซ็คได้ตกลงไปใน"เจตสลัม"ด้านล่าง
- เจเนซิส : 「...เทพธิดาน่ะ ได้"เผลงศร"ออกจากคันธนูของเธอแล้ว」
- แซ็ค : เฮ้ อย่าทิ้งฉันไว้"ที่นะนะ"!
ปล.แซ็คออกลายหูดำนะเนี่ย
#1 By -shinya- on 2007-10-07 22:47