บทแปลเนื้อเรื่อง Crisis Core -Final Fantasy VII- บทที่ 6
posted on 10 Oct 2007 18:57 by ffplanet in Compilation-of-FFVIIบทที่ 6
หลังจากที่แซ็คสามารถเอาชนะบาฮามุทตเรทซึมาได้ เขาก็พบว่าทุกคนได้หายตัวไปหมดแล้ว ไม่รู้ว่าทุกคนหายไปไหนกันหมด ทั้งเซฟิรอธ เจเนซิส และแองจีล ก่อนหน้านี้ไม่นานแซ็คพึ่งจะได้รับโทรศัพท์จากแอริธ เขาคิดว่าเขาควรที่จะไปหาเธอตอนนี้เลย ว่าแล้วแซ็คก็มุ่งหน้าไปยังสลัมเขต 5 ทว่าระหว่างทางเขาก็ได้พบกับแองจีลอีกครั้ง
แซ็ค : นายหายไปไหนมา!?
แองจีล : โทษทีที่ก่อนหน้านี้ทิ้งแกไว้
แซ็ค : คงไม่คิดจะหายตัวไปอีกใช่มั้ย?
แองจีล : เจเนซิสและฮอลันเดอร์ได้มุ่งหน้าไปที่โมเดโอ้เฮม
แซ็ค : ตอบฉันมาหน่อยสิว่านายยังคิดจะกลับไปเป็นโซลเยอร์มั้ย?
แองจีล : กระทั่งตอนนี้ความรู้สึกของฉันในฐานะของโซลเยอร์ก็ยังคงไม่แปรเปลี่ยน ฉันได้เล่าเรื่องที่เกิดขึ้นให้ลาซาร์ดฟังแล้ว ตอนนี้ฉันต้องรีบไปพบเขา
แองจีลบินจากไปอีกครั้ง นั่นจึงเป็นโอกาสดีที่จะทำให้แซ็คมีโอกาสได้ทำในสิ่งที่เขาต้องการได้ ว่าแล้วแซ็คก็มุ่งหน้าไปยังโบสถ์เพื่อพบกับแอริธ ทว่าขณะที่แซ็คกำลังจะก้าวเข้าไปในโบสถ์ เสียงของเส็งก็ดังขึ้นเพื่อหยุดแซ็คไว้
เส็ง : แซ็ค เรามีงานต้องไปทำที่โมเดโอ้เฮม
แซ็ค : รู้แล้ว...แต่ว่ารอฉันซักแป็ปนึงก่อนนะ
เส็ง : แอริธไม่ได้อยู่ที่นี่นะ มีอะไรงั้นเหรอ?
แซ็ค : นายเป็นอะไรกับแอริธงั้นเหรอ?
เส็ง : เรื่องมันออกจะซับซ้อนอยู่นิดหน่อย
แซ็ค : หืมม...
เส็ง : เธอได้บอกอะไรกับนายไว้รึเปล่า?
แซ็ค : ปะ...เปล่าเลย...
เส็ง : ฉันเองก็ไม่ต่างกัน
แซ็ค : อืม...งั้นคงไม่เป็นไรมั้ง...ไม่เป็นไร
แซ็คและเส็งพร้อมด้วยทหารอีกสองนายออกเดินทางไปยังโมเดโอ้เฮมด้วยเฮลิคอปเตอร์ของชินระ ระหว่างการเดินทาง เฮลิคอปเตอร์ของพวกเขาได้ถูกมอนสเตอร์เข้าโจมตีจนตกลงโหม่งพื้นโลกในที่สุด ภายหลังการระเบิดทุกคนก็พบว่าตนเองได้มาอยู่ในดินแดนอันหนาวเหน็บที่ถูกปกคลุมไปด้วยหิมะ
แซ็ค : พวกมอนสเตอร์ออกมาจากไหนกัน เส็ง~? คุณทหาร~?
เส็ง : ดูเหมือนว่าที่นี่จะไม่มีคลื่นวิทยุเลยนะ
แซ็ค : ถ้าเราออกจากที่นี่ได้ มันก็คงใช้งานได้ดังเดิมล่ะมั้ง
เส็ง : คิดว่าอย่างงั้นแหละ ในการที่จะออกไปจากดินแดนแห่งนี้ได้...ดูเหมือนว่าพวกเราต้องพึ่งนายแล้วล่ะ
แซ็ค : เพราะว่าฉันเป็นพวกคนบ้านนอกสินะ
เส็ง : สำหรับตอนนี้...โมเดโอ้เฮมอยู่ใกล้ๆ พวกเรานี่เอง ถ้าพวกเราเดินตามเส้นทางไปเรื่อยๆ พวกเราก็จะไปถึงหมู่บ้านนั้นได้
แซ็ค : ดีล่ะ!! ทุกคนตามฉันมาเลย!!!
แซ็คเลยผองเพื่อนได้เดินทางมุ่งหน้าไปยังโมเดโอ้เฮม หลังจากที่เดินฝ่าดงหิมะกันมาได้ซักพัก ทหารนายหนึ่งก็เริ่มที่จะอ่อนแรง กระทั่งเส็งเองก็เหนื่อยและเดินตามแซ็คไม่ทัน ทว่ากลับมีทหารนายหนึ่งที่สามารถเดินทนถึกตามแซ็คมาได้อย่างสบาย
แซ็ค : เฮ้! อย่ามัวแต่อืดอาดแบบนั้นสิ
แซ็คหันไปพูดกับทหานที่เดินตามเขามาทัน
แซ็ค : นายนี่ไม่เลวนี่
คลาวด์ : ฉันเองก็มาจากบ้านนอกเหมือนกัน
แซ็ค : ที่ไหนเหรอ?
คลาวด์ : นีเบิลเฮม
แซ็ค : (พรู่ดดด~) ฮ่าๆๆ (บ้านนอกจังฟ่ะ)
คลาวด์ : แซ็ค แล้วนายล่ะ
แซ็ค : ฉันเหรอ? ก็องกาก้า!!
คลาวด์ : (พรืดดด~) ฮ่าๆๆๆ (ไม่ได้ดีไปกว่าตรูเลย~)
แซ็ค : ขำเหรอ? ขำอยู่ใช่มั้ย? นายรู้จักก็องกาก้าด้วยเหรอ?
คลาวด์ : เปล่า แต่ชื่อมันโคตรบ้านนอกเลย
แซ็ค : นีเบิลเฮมก็เหมือนกันแหละ (เฟ้ย!)
คลาวด์ : ไม่เคยได้ยินชื่อเหรอ?
แซ็ค : ฉันไม่เคยไปที่นั่นมาก่อนหรอก แต่ก็รู้ว่าที่นั่นมีเตาปฏิกรณ์อยู่ใช่มั้ย? ที่อื่นนอกจากมิดการ์น่ะ นอกจากเตาปฏิกรณ์แล้ว…
แซ็ค/คลาวด์ : ก็แทบไม่มีอะไรอื่นเลย!
ทั้งสองต่างก็พูดและหัวเราออกมาพร้อมๆ กัน ไม่นานนักทั้งคู่ก็สนิทสนมกันอย่างรวดเร็ว
แซ็ค : วางใจได้เลยเส็ง! มีฉันกับ...
คลาวด์ : คลาวด์
แซ็ค : มีฉันกับคลาวด์อยู่ ก็ไม่ต้องกลัวอะไรแล้ว!
เส็ง : เออ...พวกแกจัดการกันเองละกัน
แซ็คและคลาวด์ขึ้นไปยังยอดเขาได้อย่างรวดเร็ว เมื่อไปถึงแล้วพวกเขาก็ยืนพักเพื่อรอให้เส็งและทหารชินระอีกนายเดินตามมาถึง
แซ็ค : อืม...รออยู่นี่ก่อนนะ
คลาวด์ : แซ็ค
แซ็ค : หืมม?
คลาวด์ : นายมีความประทับใจกับการเป็นโซลเยอร์ยังไงบ้าง?
แซ็ค : ฉันก็ไม่รู้เหมือนกัน แต่ว่าเมื่อใดที่นายได้เป็นโซลเยอร์...นายจะเข้าใจเอง
คลาวด์ : ถ้ามันเป็นไปได้น่ะนะ...
แซ็ค : ไม่ต้องห่วงหรอก ขนาดฉันยังผ่านมาได้ง่ายๆ เลย เฮ้! คลาวด์ ทางโน้นน่ะ
แซ็คชี้ไปยังอาคารหลังหนึ่งที่มีตราชินระติดอยู่
เส็ง : นั่นเป็นโรงงานสำหรับทดสอบการสูบมาโค
เส็ง : ภารกิจของพวกเรามีแค่การสำรวจดูสถานการณ์ในโมเดโอ้เฮมเท่านั้น จากนี้เราไม่ควรสู้โดยไม่จำเป็นยกเว้นตอนเจอกับเจเนซิสเท่านั้น พูดอีกอย่างคือ...
แซ็ค : พูดอีกอย่างคือ พยายามหลีกเลี่ยงการต่อสู้เท่าที่จะทำได้สินะ ต้องการจะพูดแบบนั้นใช่มั้ย?
เส็ง : ใช่แล้ว พวกคนที่อยู่ทางด้านโน้นคือยามเฝ้าทางเข้า พยายามหาทางลอบเข้าไปและดูว่าพบอะไรบ้าง
แซ็ค : ไว้ใจได้เลย! โซลเยอร์นะไม่ธรรมดานะ...เดี๋ยวฉันจะโชว์ให้ดูเอง คลาวด์ ดูให้ดีล่ะ!
คลาวด์ : อื้อ
แซ็คหลบสายตาของพวกยามและลอบเข้าไปในอาคารได้สำเร็จ เขาใช้ลิฟต์ขึ้นไปยังชั้นบน และก็ต้องพบกับเรื่องน่าแปลกใจ เจเนซิสกำลังใช้ดาบจ่อไปที่คอของฮอลันเดอร์!
ฮอลันเดอร์ : แกรู้ตัวมั้ยว่าแกกำลังทำอะไร? แกต้องการฉันนะ! ถ้าไม่มีฉันแล้วใครจะช่วยแกจากการเสื่อมสภาพ
เจเนซิส : เซลล์เจโนว่าไง...
แซ็คกระโจนเข้ามาขวางและใช้ดาบของเขาปัดป้องดาบของเจเนซิสออกไปได้ ฮอลันเดอร์พยายามที่จะหนีออกไป แต่เขาก็ถูกคลาวด์ที่ตามเข้ามาจับไว้
คลาวด์ : หยุดนะ!
แซ็ค : เยี่ยมเลยคลาวด์!
ฮอลันเดอร์พยายามขัดขืน เขากระแทกใส่คลาวด์และก็สามารถดิ้นหลุดออกมาได้
ฮอลันเดอร์ : แกไม่รู้ด้วยซ้ำว่าเจโนว่าเซลล์ถูกเก็บไว้ที่ไหน ต่อให้แกไปหาโฮโจ แกก็ไม่มีทางรู้ ไม่มีทางหามันเจอหรอก!!
เจเนซิส : ถ้างั้นแล้ว..ปล่อยไว้แบบนี้ฉันก็ต้องเน่าสลายไปอยู่ดี โลกน่ะได้สูญเสียเส้นทางที่มันควรเป็นแล้ว!
แซ็ค : คลาวด์! ตามเข้าไป!
ฮอลันเดอร์กับคลาวด์เริ่มเล่นวิ่งไล่จับกัน ในที่สุดเวลาที่แซ็คกับเจเนซิสจะต้องเข้าห้ำหั่นกันก็มาถึงแล้ว คราวนี้เจเนซิสไม่ได้ใช้สัตว์อัญเชิญอย่างที่เคย แต่กลับใช้ฝีมือที่แท้จริงของตัวเขาเอง
เจเนซิส : 「ฉันไม่สามารถโบยบินได้อีกต่อไปแล้ว ปีกของฉันได้พังไป ความภาคภูมิได้สูญสิ้นไป หวังว่าวันพรุ่งนี้ดวงวิญญาณของฉันจะแหลกสลาย」 นี่แหละคือจุดจบของมอนสเตอร์
แซ็ค : พวกเราไม่ใช่มอนสเตอร์ พวกเราคือโซลเยอร์...ความภาคภูมิใจของนายหายไปไหนกันหมด?
เจเนซิส : 「แม้ว่าจะไม่มีสัญญาสำหรับวันพรุ่งนี้ แต่ฉันขอสาบานว่าฉันจะกลับมา ณ ที่ๆ คุณยืนอยู่」 ถ้าโลกใบนี้พยายามจะคุกคามชีวิตของฉัน...นั่นแหละคือการที่มันได้สูญเสียเส้นทางของมันไป
หลังจากที่เจเนซิสได้พ่ายแพ้ให้กับแซ็คแล้ว เจเนซิสก็เลือกที่จะจบชีวิตของเขาด้วยการฆ่าตัวตาย เขากระโดดลงไปในบ่อที่ลึกมากจนไม่อาจมองเห็นก้นบ่อได้ แซ็คเดินเข้าไปชิดริมรั้วและจ้องมองร่างของเจเนซิสที่ลับหายไป
แซ็ค : เจเนซิส...
เมื่อการต่อสู้จบลง แซ็คก็เดินออกมาจากอาคาร เขาไม่เข้าใจว่าทำไมเจเนซิสถึงต้องฆ่าตัวตาย เมื่อเขาออกมาถึงด้านนอกแล้ว เขาก็ไม่พบทั้งเส็งและคลาวด์ เขาคิดว่าบางทีทั้งคู่อาจเข้าไปที่ตัวหมู่บ้านโมเดโอ้เฮมก็ได้ เมื่อคิดได้เช่นนั้นแซ็คจึงรีบบึ่งเข้าไปยังหมู่บ้านทันที พอแซ็คเข้าไปถึงตัวหมู่บ้านแล้วเขาก็พบว่าหมู่บ้านนี้กลายเป็นเมืองร้างไปแล้ว แซ็คเริ่มออกสำรวจภายในเมืองจนกระทั่งเขาได้เข้าไปในโรงอาบน้ำสาธารณะ เมื่อเขาขึ้นมาถึงชั้น 2 เขาก็พบกับมอนสเตอร์ที่เป็นร่างก๊อปปี้ของแองจีลอีกครั้ง เขารีบกำจัดมันและมุ่งหน้าไปยังชั้น 3 ที่นั่นเขาได้พบกับคลาวด์และเส็งที่นอนหมดสภาพอยู่ เส็งบอกแซ็คว่าแองจีลเป็นคนจัดการพวกเขา เมื่อได้ยินแล้วแซ็คจึงรีบมุ่งหน้าเข้าไปในห้องถัดๆ ไป และในที่สุดเขาก็ได้พบกับแองจีลที่รอคอยเขาอยู่ในห้องๆ หนึ่ง
แองจีล : จริงๆ แล้วเราควรจะได้ร่วมกันสู้กับเจเนซิส
แซ็ค : ถามจริงๆ เหอะ นายคิดว่านายกำลังพูดอยู่กับใครกันแน่?
แองจีล : ต่อไปก็ถึงตาของแกแล้ว
แองจีลบุกเข้าไปโจมตีใส่แซ็ค แต่แซ็คก็สามารถหลบได้อย่างฉิวเฉียด
แซ็ค : คิดจะทำอะไรน่ะ!! หยุดนะ!!
แองจีล : มีคนที่รอคอยแกอยู่ไม่ใช่เหรอ?
แซ็ค : แองจีล...ล้อเล่นใช่มั้ยเนี่ย?
ทันใดนั้น ฮอลันเดอร์ก็เดินเข้ามาในห้อง
ฮอลันเดอร์ : ดีมากแองจีล!! ถึงเวลาที่เด็กของฉันจะได้ล้างแค้นให้แก่กันแล้ว!
แซ็ค : เด็กของนาย?
แองจีล : หุบปาก!! พ่อของฉันตายไปตั้งนานแล้ว!!
ฮอลันเดอร์ : งั้นก็ล้างแค้นแทนแม่ของแกก็แล้วกัน
แองจีล : เธอรู้สึกอับอายกับความผิดพลาดในอดีต และเลือกที่จะจบชีวิตของเธอเองแล้ว
Note*
- เด็กของฮอลันเดอร์ในที่นี้หมายถึงการที่แองจีลกับเจเนซิสเป็นเด็กที่เกิดจากการทดลองของฮอลันเดอร์น่ะเอง
- ส่วนที่แองจีลตอบไปว่าเธอรู้สึกอับอายกับความผิดพลาดในอดีต คือเขาต้องการบอกว่าถึงล้างแค้นให้กับแม่ แม่ก็คงไม่ดีใจ เพราะแม่เองก็รู้สึกผิดที่ให้กำเนิดพวกเขาขึ้นมา
ฮอลันเดอร์ : อับอาย? ท่าทางแกจะเข้าใจผิดแล้วมั้ง ฉันคิดว่าเธอคงจะภาคภูมิใจด้วยซ้ำ เธอน่ะถึงขนาดใช้ชื่อของเธอเองเป็นโค้ดเนมของโปรเจคท์เชียวนะ โปรเจคท์ G หรืออีกชื่อหนึ่งที่ว่า โปรเจคท์ กิลเลี่ยน!
แองจีล : แกกล้าดียังไงมาเรียกชื่อแม่ของฉัน!
ฮอลันเดอร์ : เราได้ฉีดเซลล์เจโนว่าเข้าไปในตัวของสตรีผู้มีนามว่ากิลเลี่ยน หลังจากนั้นเราก็ได้เอาเซลล์ของเธอฉีดเข้าไปในตัวอ่อน (ที่อยู่ในครรภ์คนอื่น) ซึ่งนั่นก็คือเจเนซิส ทว่าเจเนซิสนั้นเป็นเป็นผลงานที่ล้มเหลว ฉันไม่มีทางยอมรับคนแบบนั้นได้ ส่วนแก แองจีล...เราได้ขัดเกลากระบวนการใหม่อีกครั้ง และก็ได้แกที่สมบูรณ์แบบออกมา
แองจีล : แซ็ค...ฉันมันก็แค่ร่างอันสมบูรณ์แบบของ....มอนสเตอร์ นอกจากนี้ถ้าฉีดเซลล์ของฉันเข้าไปในร่างของคนอื่นแล้ว
ฮอลันเดอร์ : การโคลนซ้ำ ด้วยความช่วยเหลือของเซลล์เจโนว่า เราจึงสามารถสร้างร่างก๊อปปี้เหล่านี้ขึ้นมาได้
แองจีล : แซ็ค แกยังจำสัญญาที่ว่าพวกเราจะช่วยกันต่อสู้กับผู้ที่สร้างความเจ็บปวดให้กับโลกได้มั้ย?
แซ็ค : ฉันจำได้...แต่คงไม่ใช่นายนะ
แองจีล : ฉันกำลังจะกลายเป็นผู้ที่สร้างความเจ็บปวดนั้นแล้ว แซ็ค แสดงพลังที่แท้จริงของแกออกมา!
ฮอลันเดอร์ : หยุดนะ! ถ้าทำแบบนั้นนายจะไม่สามารถกลับคืนสภาพเดิมได้อีกแล้ว!!
แองจีลชูมือของเขาขึ้น ทันใดนั้นเหล่าร่างก๊อปปี้ของเขาก็ปรากฏตัวขึ้นกลางฟ้า ฮอลันเดอร์พยายามที่จะเข้าไปหยุดแองจีลไว้ แต่ก็ถูกแองจีลผลักกระเด็นออกมา
ฮอลันเดอร์ : ชิ! ก็แค่เซลล์!
เหล่าร่างก๊อปปี้ต่างพุ่งไปรวมร่างกันที่ตัวของแองจีล
แซ็ค : แองจีลลล~!!
แองจีลที่รวมร่างกับพวกร่างก๊อปปี้ได้กลายเป็นมอนสเตอร์ที่น่าสะพรึงกลัว แซ็คได้แต่ตกตะลึงและสับสน ขณะที่แซ็คกำลังเผลออยู่นั้นมอนสเตอร์ตัวนั้นก็ได้ใช้สามง่ามแทงมายังแก้มของแซ็คจนเกิดเป็นแผล บัดนี้แซ็ครู้ดีแล้วว่าเขาไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากต้องลุยเท่านั้น
แซ็ค : แองจีล...ความภาคภูมิใจของนายมันหายไปไหนกันหมด!!!
นี่เป็นหนึ่งในการต่อสู้ที่ยากลำบากที่สุดในชีวิตของแซ็ค แต่เขาก็สามารถผ่านมันไปได้ด้วยดี หลังจากที่เขาสามารถล้มแองจีลได้แล้ว แองจีลก็กลับคนสู่สภาพเดิม ตอนนี้แองจีลใกล้จะตายแล้ว เขาจึงเตรียมที่จะบอกลากับแซ็ค
แองจีล : แซ็ค...ทำได้ดีมาก ฉันเชื่อใจแกจนถึงวาระสุดท้ายนะ ....จงอย่าลืมความภาคภูมิใจซะล่ะ
แองจีลส่งมอบบัสเตอร์ซอร์ดให้กับแซ็ค และทันทีที่แซ็ครับดาบไป แองจีลก็จากไป...
แองจีล : (จงยึดมั่นในฝันไว้นะ ถ้านายอยากเป็นวีรบุรุษ นายก็ต้องยึดมั่นในความฝัน...และ...ความภาคภูมิ)
หลังจากที่แซ็คได้สูญเสียบุคคลที่สำคัญที่สุดในชีวิตการเป็นโซลเยอร์เขาไป แซ็คก็พาแอริธที่ถูกจับไป กลับมายังโบสถ์ของเธอ
แอริธ : นี่...แซ็ค ถ้าพวกเราอยู่ที่เมืองด้านบน ท้องฟ้าก็จะอยู่ใกล้มากขึ้นใช่มั้ย? มันอาจจะน่ากลัวแต่พวกดอกไม้คงจะดีใจแน่ๆ เลย...ว่ามั้ย?
แอริธหันไปมองแซ็คที่นั่งหันหลังและเริ่มร้องไห้ออกมา แอริธจึงเดินเข้าไปและโอบกอดแซ็คจากด้านหลังด้วยความอ่อนโยน
ในเวลาต่อมาแซ็คก็ได้กลายเป็นผู้นำของกองทัพโซลเยอร์ วันหนึ่งเขาได้เดินผ่านเหล่าทหารที่กำลังเข้าแถวกันอยู่ แซ็คจึงเข้าไปพูดอะไรกับทหารนายหนึ่ง
แซ็ค : นายอยากจะเป็นโซลเยอร์ใช่มั้ย? งั้นก็ขอให้โชคดีนะ
แซ็คเดินต่อไปยังที่รวมพลของเหล่าโซลเยอร์
แซ็ค : โซลเยอร์มากันครบแล้วใช่มั้ย?
เหล่าโซลเยอร์ : เฮ!!!
แซ็ค : พวกนายเป็นพวกมาใหม่ใช่มั้ย?
เหล่าโซลเยอร์ : เฮ!!! เป็นเกียรติอย่างยิ่งที่ได้ร่วมงานด้วยครับ!
แซ็ค : ฉันมีคำพูดหนึ่งที่อยากจะแนะนำ ไม่สิ...นี่เป็นคำสั่ง... จงอย่าทอดทิ้งความฝัน...และไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น ก็จงอย่าทอดทิ้งความภาคภูมิใจในฐานะของโซลเยอร์ เข้าใจมั้ย?
เหล่าโซลเยอร์ : เฮ!
แซ็ค : ขอให้ทุกคนกลับมาที่นี่ได้อย่างปลอดภัย ไปกันเถอะ!!=-=-=-=-=-=-=-=-=-=-=-=-=-=-=-=-=-=-=-=-=-=
แปลจากบทความของคุณ chocolinx แห่ง Silenttweak
ไม่ผ่านด่านนี้สักที
แถมปีกสีขาวอยู่คนเดียว เหอะๆ
#1 By 『†』Sëil2ãyzÐs『†』 on 2007-10-10 19:05