บทแปลเนื้อเรื่อง Crisis Core -Final Fantasy VII- บทที่ 8
posted on 12 Oct 2007 14:42 by ffplanet in Compilation-of-FFVIIบทที่ 8
แซ็คได้มุ่งหน้ากลับไปยังโบสถ์ในสลัมของมิดการ์
แซ็ค : อืมมม? รู้สึกเหมือนมีใครไล่ตามหลังมาแฮะ...ฉันคงจะคิดเองละมั้ง..
แซ็ควิ่งเข้าไปในโบสถ์โดยไม่รู้ว่ามีพวกหุ่นยนต์ของชินระวิ่งตามหลังเขามา ทว่ายังไม่ต้องสนใจมันหรอก ตอนนี้สิ่งที่น่ากลัวคือมอนสเตอร์ที่เป็นร่างก๊อปปี้ของแองจีลที่อยู่ในโบสถ์ต่างหาก
แอริธ : แซ็ค!
แซ็ค : ร่างก๊อปปี้ของแองจีล!
ขณะที่แซ็คกำลังจ้องตากับร่างก๊อบปี้นั้นอยู่ พวกหุ่นยนต์ของชินระก็เข้ามาในโบสถ์ ขณะที่พวกมันกำลังเล็งหาเหยื่อ พวกมันทั้งหมดก็ถูกทำลายลงด้วยน้ำมือของร่างก๊อปปี้ตัวนั้น
แซ็ค : ขอบใจนะ
แอริธ : มันช่วยปกป้องเรางั้นเหรอ?
แซ็ค : เหมือนจะอย่างงั้น
เจ้าร่างก๊อปปี้ล้มลงหลังจากที่พึ่งโชว์ฝีมือไปหมาดๆ แซ็คและแอริธจึงรีบเข้าไปดู
แซ็ค : การเสื่อมสภาพ?
แอริธ : น่าสงสารจัง...
แซ็ค : แองจีลจะยังคงมีชีวิตอยู่ที่ไหนซักแห่งมั้ยนะ...?
เจ้าร่างก๊อปปี้พยายามลุกขึ้นมาและบินหนีจากพวกแซ็คไป มันขึ้นไปเกาะที่บนหลังคาโบสถ์
แอริธ : เด็กคนนั้น น่าสงสารจัง
แซ็ค : ว่าแต่มันมาที่นี่ทำไมกัน?
แอริธ : นี่ มาทำรถเข็นสำหรับใช้ขายดอกไม้กันเถอะ
แซ็ค : อืม...แต่ (เดี๋ยวมันก็บินลงมางับหรอก)
แอริธ : ไม่เป็นไรหรอกน่า
แซ็คหันไปพูดกับเจ้ามอนสเตอร์
แซ็ค : เข้าใจแล้วนะ! แกอยู่ตรงนั้นเฉยๆ นะ!
แอริธเดินไปที่กลางโบสถ์ ส่วนแซ็คก็พูดกับตัวเองว่าดูเหมือนมีเรื่องที่ต้องคิดเพิ่มขึ้นอีกแล้ว
แอริธ : นี่ รีบทำรถขายดอกไม้เถอะ
แซ็คมีท่าทางสับสนเล็กน้อย ตอนนี้ในใจเขากำลังคิดถึงเรื่องของร่างก๊อปปี้อยู่ ทำไมร่างก๊อปปี้ของแองจีลจึงมาที่นี่? แองจีลยังมีชีวิตอยู่รึเปล่า? ว่าแล้วแอริธก็เลยเรียกให้แซ็คช่วยทำรถขายดอกไม้อีกครั้ง
แอริธ : มานี่เร็วแซ็ค! ทางนี้ ทางนี้!!
แซ็ค : อ่ะ...เอ่อ นี่ แอริธถ้าเราทำรถเข็นเสร็จแล้ว เธอจะเอาดอกไม้ไปขายที่เมืองด้านบนมั้ย?
แอริธ : อืม...ฉันยังรู้สึกกลัวๆ (ท้องฟ้า) อยู่เลย คงต้องเริ่มจากการขายในสลัมก่อนนะ
แซ็ค : จำที่ฉันบอกเธอไม่ได้เหรอ? ถ้าเธอขึ้นไปขายที่เมืองด้านบนเมื่อไหร่ ฉันก็จะไปกับเธอด้วย ไม่ต้องห่วงหรอก!
แอริธ : แซ็ค ขอบใจมากนะ
แซ็ค : ดีล่ะ ฉันตัดสินใจแล้ว รีบมาช่วยกันสร้างรถเข็นกันเถอะ ฉันจะไปหาไม้เอง แอริธรอฉันอยู่ที่นี่นะ
แอริธ : อื้อ
แซ็คเริ่มออกไปตามหาอุปกรณ์สำหรับทำรถเข็น เขาเจอเครื่องไม้เครื่องมือบนถนนด้านหน้าโบสถ์ เมื่อเข้าไปที่ตลาดเขาก็เจอพวกเศษไม้ แต่ไม้ชิ้นนั้นมีเจ้าของแล้ว เจ้าของไม้บอกว่าเขาจะยกไม้นั้นให้แซ็คก็ได้ถ้าแซ็คช่วยตั้งชื่อร้านขายของที่พึ่งเปิดใหม่ให้กับเขา แซ็คใช้เวลาคิดอยู่นานกว่าจะได้ชื่อเซเว่นเฮฟเว่นออกมา ซึ่งเจ้าของร้านก็ชอบชื่อนี้ เขาจึงยินยอมมอบไม้ให้กับแซ็ค ส่วนล้อรถนั้นแซ็คไปเจอที่แถบ Loveless ซึ่งคนที่รู้จักแอริธก็ได้มอบให้กับแซ็คแต่โดยดี เมื่อได้ของมาครบแล้วแซ็คจึงกลับไปหาแอริธ ทว่าระหว่างทางที่เขาจะกลับเข้าไปที่โบสถ์เขาก็ได้เจอหนังสือสอนทำรถเข็นบนถนนหน้าโบสถ์ หลังจากเก็บหนังสือขึ้นมาแล้วแซ็คก็เข้าไปในโบสถ์ ทั้งสองได้ช่วยกันสร้างรถขายดอกไม้ด้วยกันจนเสร็จ ทว่าแอริธกลับดูไม่ค่อยพอใจเท่าไรนัก
แอริธ : อืม...มันดูไม่ค่อยสวยเลย
แซ็ค : จริงเหรอ? แต่ไม่เป็นไรหรอกมั้ง ยังไงซะสิ่งสำคัญก็คือตัวดอกไม้
แอริธ : แต่ชั้นไม่เห็นด้วยนี่นา
แซ็ค : อย่าคิดถึงเรื่องของหรูๆ สิ
แอริธ : ฉันก็อยากให้มันดูหรูซักนิดนะ
แซ็ค : อยากได้หรูน้อยๆ แต่มากๆ ชิ้นใช่มั้ยล่ะ?
แอริธ : ใช่! เข้าใจแล้วใช่มั้ย?
แซ็ค : ซักกี่ชิ้นดีล่ะ?
แอริธ : อืม...23?
แซ็ค : จดลงในกระดาษแผ่นนี้ละกันนะ ไม่งั้นฉันอาจจะลืมก็ได้
แอริธ : อื้อ!
แอริธรับกระดาษมาและเริ่มจดคำสัญญาของแซ็คลงไป ระหว่างนั้นเสียงโทรศัพท์ของแซ็คก็ดังขึ้น
เซฟิรอธ : เกิดเรื่องขึ้นแล้ว รีบกลับมาที่สำนักงานใหญ่ตอนนี้เลย
แซ็ค : อื้อ
แอริธ : ต้องไปทำงานเหรอ?
แซ็ค : โชคไม่ดีเลย
แอริธ : เอานี่ (ยื่นกระดาษให้)
แซ็คและแอริธจ้องตากันอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนที่แซ็คจะเดินทางกลับไปยังตึกชินระ
เซฟิรอธ : มีมอนสเตอร์ปรากฏตัวขึ้นที่เตาปฏิกรณ์แห่งหนึ่ง พวกพนักงานที่ทำงานอยู่ในนั้นล้วนถูกฆ่าตายหมด เราไม่สามารถติดต่อกับใครได้แม้แต่พวกโซลเยอร์ที่ถูกส่งไปยังสถานที่แถวนั้น ด้วยเหตุนี้ทางบริษัทจึงตัดสินใจที่จะส่งโซลเยอร์คนอื่นๆ ไป ซึ่งคนที่ต้องไปก็คือฉันกับนาย
แซ็ค : รับทราบ...
เซฟิรอธ : มีอะไรรึเปล่า?
แซ็ค : นายก็น่าจะรู้นี่….ในเมื่อรู้ว่ามีเรื่องเกิดขึ้นแล้ว พวกเขาก็น่าจะระวังตัวกันมากนี่นา
เซฟิรอธ : โซลเยอร์ที่เราขาดการติดต่อก็คือพวกที่ไล่ตามลาซาร์ดอยู่ ก่อนหน้านั้นพวกเขาได้รายงานมาว่าพบตู้ทดลองแปลกๆ ด้วย
แซ็ค : น่าจะเป็นของฮอลันเดอร์?
เซฟิรอธ : คงจะเป็นแบบนั้น...อาจป็นของที่ถูกยกไปจากโมเดโอ้เฮมก็ได้
แซ็ค : ก็หมายความว่า...
เซฟิรอธ : ลาซาร์ด ฮอลันเดอร์...
แซ็ค : อาจจะเจเนซิสด้วย
เซฟิรอธ : เราไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากเดินทางไปดูเอง
แซ็ค : ใช่ งั้นรีบไปกันดีกว่า
เซฟิรอธ : ดี ก่อนอื่นไปที่ชั้นของโซลเยอร์ซะ นายและทหารที่จะออกเดินทางไปด้วยควรเตรียมตัวให้พร้อมก่อน
แซ็ค : รับทราบ!
เซฟิรอธ : หน้าที่ของเราคือการไปสำรวจเตาปฏิกรณ์ เพื่อนเก่าไม่ได้บอกรายละเอียดอะไรฉันซักคำ ไม่ช้าก็เร็ว กระทั่งฉันเองก็คงถูกชินระเขี่ยทิ้งเข้าซักวัน แต่ก่อนจะถึงตอนนั้นฉันจะยังคงเป็นโซลเยอร์ที่เชื่อฟังของชินระ
แซ็คเดินทางไปยังชั้นสำหรับโซลเยอร์ หลังจากที่แพ็คกระเป๋าเสร็จเรียบร้อยแล้วเขาก็ตัดสินใจที่จะไปหาแอริธ เพื่ออธิบายถึงสถานการณ์ให้เธอฟัง
แอริธ : แซ็ค ทำงานเสร็จแล้วเหรอ?
แซ็ค : เปล่าหรอก...ดูเหมือนจะมีภารกิจที่สำคัญมากเข้ามาน่ะ ฉันคงต้องออกจากมิดการ์
แอริธ : แล้วจะกลับมาเมื่อไหร่ล่ะ?
แซ็ค : อืมม...ฉันก็ไม่รู้เหมือนกัน
แอริธ : งั้น...จะเป็นไรมั้ยถ้าฉันจะโทรหาเธอ?
แซ็ค : แน่นอน ฉันจะรับโทรศัพท์แน่แม้จะอยู่ระหว่างงานก็ตาม
แอริธ : เธอรู้ใช่มั้ย! งั้นเรา...
แซ็ค : เอ๋? งั้นเรา..?
แอริธ : ไปที่สลัมและขายดอกไม้กันเถอะ
แซ็คและแอริธมุ่งหน้าเข้าไปที่สวนสาธารณะด้วยความหวังที่ว่าจะขายดอกไม้ให้ได้บ้าง แอริธคิดว่าถึงจะขายไม่ได้ก็ไม่เป็นไรแต่แซ็คไม่เห็นด้วย แซ็คพยายามเข้าไปประชิดตัวลูกค้าและเริ่มโฆษณาเต็มที่ เขาบอกลูกค้าว่าดอกไม้นี่ถูกแสนถูกขายแค่ 10 กิลเท่านั้น ระหว่างที่แซ็คกำลังคุยกับลูกค้าแอระก็ยืนหัวเราะกับท่าทางของแซ็คอยุ่ห่างๆ ซักพักนึงแซ็คก็วิ่งกลับมาหาแอริธและบอกว่าลูกค้าต่อเหลือ 5 กิลจะขายมั้ย? ซึ่งแอริธก็ตกลง แซ็คอาจจะเสียใจที่ขายดอกไม้ได้ในราคาไม่งามนัก แต่แอริธก็ไม่ได้ใส่ใจแถมเธอยังมีความสุขที่ได้ใช้เวลาร่วมกันกับแซ็ค หลังจากนั้นระหว่างที่แอริธกำลังคุยอยู่กับลูกค้าตัวน้อย แซ็คก็แว็บมาคุยกับเส็งที่ซุ่มดูทั้งสองอยุ่ห่างๆ
เส็ง : ไม่ต้องห่วงเรื่องเธอหรอก ถ้าเธอตกอยู่ในอันตรายพวกเราจะคอยคุ้มครองเธอเอง
แซ็ค : นายคือที่พึ่งเพียงคนเดียวของฉันแล้วนะ
เส็ง : หึๆ
แซ็ค : เฮ่ย! หัวเราะอะไรกัน? ฉันเชื่อใจนายนะ!!
หลังจากนั้นแซ็คก็กลับไปสำนักงานใหญ่และเริ่มมองหาทหารที่จะไปร่วมเดินทางไปด้วย
แซ็ค : มีอะไรเหรอ?
คลาวด์ : ทหารที่ได้รับมอบหมายงานยังไม่มากันเลย…
แซ็ค : เราต้องรีบไปกันแล้วนะ
คลาวด์ : ครับ!
แซ็ค : คลาวด์? เราได้ร่วมงานกันอีกแล้วใช่มั้ย? ฝากเนื้อฝากตัวด้วยนะ
คลาวด์ : ฝากตัวด้วยเช่นกัน รออยู่นี่นะ เดี๋ยวฉันไปเรียกคนอื่นมาให้
คลาวด์วิ่งไปเรียกทหารคนอื่นๆ ให้มารวมกัน สุดท้ายทุกคนก็มาเข้าแถวรวมกันจนได้
แซ็ค : คราวนี้เราจะไปที่ไหนกันล่ะ?
เซฟิรอธ : นีเบิลเฮม
คลาวด์มีทีท่าตกใจเล็กน้อย แต่ไม่ได้พูดอะไรออกมา
=-=-=-=-=-=-=-=-=-=-=-=-=-=-=-=-=-=-=-=-=-=
แปลจากบทความของคุณ chocolinx แห่ง Silenttweak
#1 By glinda a.k.a. ~pride~ on 2007-10-12 16:39