เล่นแผ่นแท้แบบพอเพียง เขาทำกันยังไง?
posted on 06 Dec 2009 04:37 by ffplanet
บ่อยครั้ง.... ผมมักจะได้ยินคำพูดติดปากจากคนที่บริโภคแผ่นเกมก็อบในทำนองว่า
"ก็บ้านไม่ได้รวย หรือมีเงินเหลือกินเหลือใช้นี่หว่า ถึงจะเอาเงินไปผลาญกับแผ่นแท้ได้"
"แผ่นแท้ใครๆ ก็อยากเล่น แต่แพงขนาดนั้นใครจะไปซื้อได้"
ทุกครั้งที่ได้ยินคำพูดเหล่านี้
ผมมักคิดว่าต่อให้แผ่นแท้ของเกมมีราคาที่ถูกลง
ต่อให้มีค่ายเกมต่างชาติมาลงทุนตั้งโรงงานผลิตเกมคอนโซลขายในไทย
จนราคาขายของเกมอยู่ในระดับที่เหมาะสมกับคนไทยแล้ว
จริงอยู่ว่าคนไทยส่วนหนึ่งอาจจะหันมาซื้อแผ่นแท้
ใช้สินค้าลิขสิทธิ์กันมากขึ้น แต่คนอีกจำนวนมากก็ยังคงซื้อแผ่นผี โหลด iso
เกม หรือใช้วิธีการอื่นๆ
ที่ทำให้ตัวเองเล่นเกมได้โดยไม่ต้องเสียเงินซักสตางค์
เข้าทำนอง... "อยากได้แต่ไม่อยากจ่าย มีอะไรป่ะ?"
.............................................................................................................
คนจำนวนมากที่บริโภคแผ่นผีหรือโหลด ISO
เกมมาเล่นฟรีๆ มักมีความเข้าใจผิดอย่างหนึ่งว่า เฉพาะคนที่รวย
มีทุนทรัพย์หนาเท่านั้นถึงจะเล่นแผ่นแท้ได้
แต่นั่นก็เป็นแค่ความเข้าใจผิดแหละครับ เพราะในความเป็นจริงแล้ว
คนธรรมดาทั่วๆไป มนุษย์ทุกคน
มีสิทธิและมีความสามารถที่จะอุดหนุนสินค้าลิขสิทธิ์กันได้ทุกคน
มันอยู่ที่ว่าคุณรู้จักที่จะวางแผนการใช้เงิน และยอมรับที่จะเปลี่ยนแปลงพฤติกรรมในการเล่นเกมบ้างรึเปล่า
ผมขอยกตัวอย่างเด็กคนหนึ่ง ไม่ต้องเอาที่ไหนไกล เอาตัวผมในสมัยก่อนละกันครับ....
สมัยที่ผมยังอยู่ชั้นประถม 4 ถึงมัธยม 2 ผมซื้อเกม PS1 ก็อบปีละราวๆ 50 เกมได้ โดยไม่เคยรู้จักคำว่าแผ่นแท้
ตอนผมอยู่ ม.3 ผมได้เงินค่าขนมวันละ 50 บาท
หลังจากที่ผมเอาเงินอั่งเปาไปผลาญกับการมาถึงของเครื่อง PS2 แล้ว...
ผมก็ซื้อแผ่นแท้เกม Final Fantasy X
เข้ามาประดับบ้านเป็นแผ่นแท้แผ่นแรกในชีวิต
ตอนอยู่ชั้นปี 1 2 ผมได้เงินค่าขนมเดือนละ 2,400 และ 2,800 บาท.... สมัยนั้นต้องบอกว่าค่อนข้างน้อยกว่าใครเขาอยู่ดีครับ เพราะเพื่อนในกลุ่มผมส่วนใหญ่มันก็ได้เงินกันเดือนละ 4,000-9,000 บาท แต่ถึงจะได้เงินน้อยที่สุด ผมก็มีเงินเก็บเดือนละพัน...ตรงกันข้ามกับเพื่อนบางคนที่ไม่มีเงินเก็บเลย ซึ่งในช่วงนั้นพอครบ 3-4 เดือนผมก็จะมีเงินเก็บพอที่จะซื้อแผ่นแท้เกมๆ นึง ก็ทำให้มีเงินซื้อเกมแท้ได้ปีละ 3-4 แผ่น แล้วแต่โอกาส นอกนั้นก็มีซื้อแผ่นก็อบไปปีละประมาณ 5 แผ่นได้
พอถึงชั้นปี 3 ผมก็เอาเงินเก็บ+เงินอั่งเป่าที่สะสมไว้หลายปีไปเล่นแร่แปรธาตุเป็นเครื่อง PS3 มาครับ แล้วหลังจากนั้นก็เข้าสู่ยุคของการเล่นเกมแผ่นแท้แบบเต็มตัว ไม่มีการซื้อแผ่นก็อบอีกแล้ว
ถามว่าลำบากมั้ย? ผมว่ามันสบายกว่ายุคก่อนๆ ครับ เพราะในยุค PS2 แผ่นแท้ที่หิ้วมาขายในไทยมีแต่แผ่นแท้โซนญี่ปุ่นซึ่งมีราคา 2 พันกว่าบาททั้งนั้น แต่ในยุค PS3 นี้มีการหิ้วแผ่นโซนเอเชียเข้ามาขายกันมากขึ้น ซึ่งแผ่นโซนเอเชียก็มีราคาตกประมาณ 1 พันกว่าบาทเท่านั้น เรียกได้ว่าสบายกว่าเดิมเกือบเท่าตัวเลยทีเดียว
หลังจากนั้นมาก็ซื้อแผ่นแท้ได้ปีละ 6-8 เกม ซึ่งทุกเกมที่ผมเล่น ผมจะพยายามทำเซฟสมบูรณ์ของเกมนั้นให้ได้ ทำให้ระยะเวลาที่ผมใช้ในการเล่นเกมๆ นึงตกอยู่ที่ 1-3 เดือนทีเดียว ปีๆ นึงก็เล่นทำเซฟเกมให้ได้สมบูรณ์ 6-8 เกม มันก็หมดเวลาแล้วครับ ก็เลยไม่มีความจำเป็นต้องไปซื้อเกมแผ่นก็อบ หรือโหลดบิทมาเล่นอีก
.............................................................................................................
หากอยู่ดีๆ มีคนเอาปืนไปจี้หัวตัวผมในสมัยประถม บอกว่าให้เลิกเล่นแผ่นก็อบ แล้วหันมาเล่นแผ่นแท้ซะ.... ผมในตอนนั้นก็คงคิดว่าจะให้หันมาซื้อแผ่นแท้ปีละ 50 เกมเนี่ยนะ!! บ้าบอ! พ่อไม่ได้พิมพ์แบงค์เองได้! เหลวไหลใครจะไปทำฟะ!!
แต่ไอ้ความคิดแว้บแรกที่ว่าจากที่เคยซื้อแผ่นก็อบปีละ 50 แผ่นจะต้องเปลี่ยนมาซื้อแผ่นแท้ปีละ 50 แผ่นนั่น (แทนที่จะลดปริมาณความโลภของตัวเอง) มันเป็นความเข้าใจที่ผิดครับ สำหรับคนที่เคยชินกับวิธีการบริโภคที่ผิด อยากได้อะไรก็ต้องได้ ก็คงจะคิดและรู้สึกแบบนั้นในแว้บแรก แต่นั่นไม่ใช่วิธีปฏิบัติที่คนที่หันมาซื้อแผ่นแท้บ้างแล้วทำกัน
สิ่งที่ผมได้เรียนรู้ตลอดระยะเวลาที่ผ่านมา บอกผมว่าการที่คนธรรมดาอย่างเราๆ ซึ่งไม่ได้รวยอะไร จะสามารถอุดหนุนของแท้ได้นั้น มีแนวคิดอยู่ 2 ข้อที่เราต้องยึดมั่นอย่างเคร่งครัดอยู่ดังนี้
1. รู้จักเพิ่มกำลังทรัพย์
อย่างแรกเลย มีคนมากมายที่ชอบอ้างว่าตัวเองไม่มีเงินมากพอจะอุดหนุนของแท้.... คนกลุ่มนี้ไม่ใช่ว่าเขาไม่มีเงินซะทีเดียว เพียงแต่เขาอาจไม่เคยวางแผนการใช้เงิน แล้วก็หมดเงินจำนวนมากไปกับค่าใช้จ่ายที่ไม่จำเป็น ซึ่งหากเริ่มวางแผนการใช้เงิน ก็จะสามารถลดค่าใช้จ่ายตรงนี้ได้
ในกรณีสำหรับเด็ก เราสามารถตัดลดค่าหนังสือการ์ตูนที่ไม่จำเป็น ค่าขนมขบเคี้ยวที่ไม่จำเป็น ค่าดูหนัง ค่าเที่ยว อะไรเทือกนี้ออกไปได้ อย่างในตอนกรณีของผม พออยู่ม.3 ผมก็เลิกซื้อหนังสือการ์ตูน หันมายืมเพื่อนเอาอย่างเดียว ขนมก็เลิกกิน ข้าวก็กินแค่ 3 มื้อพอ เรื่องเที่ยวก็ลดๆ ไป กลายเป็นว่าวันๆ นึงใช้จ่ายไปกับการกินข้าวมื้อกลางวันและการเดินทางเท่านั้น
พอทำแบบนี้แล้วก็จะสามารถประหยัดค่าใช้จ่ายลงได้เยอะ ก็จะมีเงินเหลือเก็บเพียบ ยิ่งถ้ารู้จักหางานพิเศษทำ อาจจะเป็นงานเขียนฟรีแลนซ์หรืองานอะไรก็ได้ตามแต่ถนัด ก็จะทำให้ทุนทรัพย์เพิ่มมากขึ้นไปอีก
2. ลดความโลภ เลิกความคิดที่ว่าจะเล่นมันทุกเกม
ข้อแรกว่าทำใจยากสำหรับหลายๆ คนแล้ว ข้อสองยิ่งทำใจยากหนักกว่าเดิมอีกครับ
หลายๆ คนที่เคยซื้อแผ่นเกมปีละ 50 เกม คงรู้ดีว่าตัวเองจบเกมจริงๆ ได้ไม่ถึง 10 เกม แล้วไอ้ที่จบแบบพอจะไปสนทนาคุยกับชาวบ้านเค้าได้อย่างฉะฉาน ถกกับฝรั่งได้อย่างผู้รู้จริงน่ะมีไม่ถึง 5 เกมด้วยซ้ำ
ในเมื่อรู้ว่ามันจะเป็นแบบนี้แล้ว ไอ้เกมอีกจำนวนมากที่ซื้อมาแล้วแทบไม่ได้เล่น มันก็จะกลายเป็นความสูญเปล่าเสียไป ดังนั้นเราก็ควรจะปรับเปลี่ยนพฤติกรรมในการบริโภคซะ จากที่เคยได้ลองเล่นปีละ 50 เกม ก็ต้องยอดลดๆ ลงมาบ้าง
เปลี่ยนยังไง? ก็ต้องดูครับว่ากำลังทรัพย์ของเรานั้นมีแค่ไหน สมมติเราคำนวนแล้วว่ากำลังทรัพย์ของเราหลังจากที่ไปอัพเกรดตามข้อ 1 มาแล้ว พอจะทำให้ซื้อแผ่นแท้ได้ปีละ 5 เกม จากเดิมสมัยที่เล่นแผ่นก็อบ เราเคยเห็นเกมอะไรน่าซื้อ หรือน่าโหลดบิทมาเล่นฟรี เราก็เปลี่ยนมาเป็นการรู้จักหาข้อมูลของเกมไว้ก่อน แล้วแบ่งว่าเกมไหนบ้างที่เราอยากเล่นเฉยๆ กับเกมไหนบ้างที่เราอยากเล่นแบบคลั่งไคล้จริงๆ หากไม่ได้เล่นแล้วจะลงแดงตายไปข้าง เราก็เอาเงินนั้นมาซื้อเฉพาะเกมแบบหลัง
ส่วนไอ้เกมที่แค่อยากเล่นเฉยๆ แต่ไม่มีทุนทรัพย์ ก็อาจจะอาศัยการแลกกันยืมกับเพื่อนเอา การเอาแผ่นเกมเก่าไปเทิร์น ซื้อแผ่นมือสอง ยิ่งในยุคนี้ที่การเล่นแผ่นแท้มีจำนวนสูงขึ้นมาก ก็ยิ่งมีร้านที่รับเทิร์นแผ่นมากขึ้น เว็บบอร์ดที่เปิดให้ซื้อขายเกมมือสองได้ก็มีเยอะแยะ ทำให้ช่องทางการบริโภคแผ่นแท้มันก็มากขึ้นตามครับ
หรือไม่ถ้ามันหาช่องทางไม่ได้จริงๆ ไม่มีเงินจะไปซื้อแผ่นมือสอง หรือไม่มีเงินค่าเทิร์นแผ่นอีกจริงๆ ก็ต้องรู้จักที่จะหักห้ามใจ ลดกิเลส ลดความรู้สึกที่ว่าอยากเล่นมันทุกเกม และต้องได้มันทุกเกมลงครับ คนเราไม่ใช่ว่าอยากได้อะไรแล้วต้องได้เสมอไป ก็ควรรู้จักหักห้ามใจตัวเองบ้าง ถึงไม่ได้เล่นก็ไม่ตาย ดังนั้นว่ากันตามตรงแล้วเราก็ไม่มีความจำเป็นต้องไปหาแผ่นก็อบหรือโหลดบิทมา เล่นหรอกครับ
นอกจากนี้ แต่เดิมที่เราเคยเล่นเกมแบบแตะนิดแตะหน่อย พอจบปุ๊บก็เลิกแล้วก็เปลี่ยนไปโหลดเกมอื่นมาเล่นฟรี พอเราหันมาเล่นแผ่นแท้ เราก็มีเกมที่จะได้เล่นน้อยลง มันก็ต้องปรับเปลี่ยนพฤติกรรมกันบ้างครับ
อย่างสมมติว่าถ้าเรามีกำลังซื้อแค่ปีละ 5 เกม แต่เดิมที่เราเล่นแค่สักแต่เล่นแค่จบเป็นพอ เราจะเล่นแบบนั้นไม่ได้แล้วครับ เพราะแผ่นแท้มันมีอาถรรพ์ที่ทำให้คนซื้อรู้สึกเสียดายเงิน และอยากที่จะเล่นแล้วเล่นอีกจนกว่าจะคุ้ม แน่นอนครับว่าเกมๆ นึงราคาตั้งแพง จะซื้อมาเล่นแปปๆ เลิกก็ใช่เรื่อง เราก็ควรจะหันมาเล่นแบบเจาะลึกทุกซอกมุมของเกมแทน
เจาะลึกในที่นี้ก็คือการหันมาใส่ใจกับรายละเอียดของเกมซักนิด จากเดิมที่เล่นแล้วกดผ่านๆ ก็หันมาอ่านแล้วแปลเนื้อเรื่องของเกมบ้าง อ่านไปอ่านมาเราจะเริ่มซาบซึ้งถึงความความงดงามในการเรียงร้อยถ้อยคำของภาษา เองครับ นอกจากนี้พวกสถาปัตยกรรมต่างๆ เรื่องเล่าต่างๆ ในเกมก็ดี สิ่งเหล่านี้มีความสามารถที่จะจรรโลงใจผู้เล่นให้รู้สึกอิ่มเอมได้ไม่แพ้ ระบบของเกมหรอกครับ ลองหันมาสนใจกับรายละเอียดของเกมอีกซักนิด เล่นเกมให้มันครบจบสมบูรณ์ทุกซอกมุมดูบ้าง แล้วคุณจะพบว่าเกมๆ หนึ่งนั้นมีคุณค่าให้คุณได้ซาบซึ้งตรึงใจมากกว่าที่คิดเยอะเลย
จริงอยู่ว่าช่วงแรกของการหันมาเล่นแผ่นแท้ เราอาจจะรู้สึกลำบากใจ จากที่เคยได้เล่นปีๆ นึงหลายสิบเกม ต้องมาลดเหลือแค่ไม่กี่เกม แต่ของแบบนี้มันก็ต้องเปลี่ยนแปลงกัน เดิมทีเราอาจเคยชินกับวิถีการบริโภคที่ผิด แต่จะปล่อยให้เป็นแบบนั้นไปตลอดไม่ได้หรอกครับ คนเราลดได้ก็ต้องลด เล่นเท่าที่จำเป็นก็พอแล้ว
สำหรับปีนี้เกมใหม่ๆ ที่ผมเล่นไปก็มีแค่....
Dissidia -Final Fantasy- JP (6 เดือน) <----- ซื้อตั้งแต่ปีก่อน
Dissidia -Final Fantasy- US (2 เดือนครึ่ง)
Resident Evil 5 (1 เดือน)
FFXIII DEMO (1 วัน lol~)
แล้วล่าสุด ก็ Winning Eleven 2010 ที่เล่นมาแล้ว 1 เดือน จริงๆ มีเกมนี้แผ่นเดียว เล่นออนไลน์ทั้งปีไม่มีเบื่อนะเนี่ย~
ทุกวันนี้ตัวผมเองก็เล่นเกมน้อยมาก ปีๆ
นึงก็เล่นเกมไม่ถึง 10 เกม แต่ก็มีความสุขดี ไม่ได้รู้สึกทุกร้อนใดๆ
เกมหนึ่งก็เล่นเป็นเดือนๆ เล่นจนกว่ามันจะได้เซฟสมบูรณ์นั่นแหละครับ
แผ่นผีก็เลิกซื้อไปแล้ว เรื่องโหลด iso มาเล่นฟรีก็ตัดขาดไปแล้ว
ถ้าจะโหลดก็เฉพาะกรณีแผ่นแท้ของเกมที่อยากจะเล่นมันมาช้า
เลยโหลดมาเล่นรอแผ่นแท้ไปก่อนเท่านั้นแล
สำหรับคนอื่นๆ ที่มีความคิดจะเริ่มหันมาซื้อแผ่นแท้บ้างแล้วนั้น
ก็ขอให้พยายามตั้งมั่นในอุดมการณ์เข้าไว้ครับ
แต่ในกรณีที่มันมีเกมที่อยากเล่นจริงๆ ออก
ประหนึ่งไม่ได้เล่นแล้วจะลงแดงตาย แต่กลับไม่มีเงินจริงๆ
ผมคิดว่าก็ยอมโหลด iso หรือยอมซื้อแผ่นผีบ้างก็ได้
เพียงแต่ขอให้ระลึกไว้เสมอครับว่าเราจะพยายามสนับสนุนสินค้าลิขสิทธิ์เท่า
ที่กำลังทรัพย์ของเราจะอำนวย
ช่วงแรกนั้นอาจจะลำบากอยู่บ้าง
ก็เริ่มต้นด้วยการซื้อแผ่นแท้เฉพาะเกมที่ชอบ
จากค่ายที่เราชอบไปก่อนก็ได้ ค่อยๆ เป็นค่อยๆ ไป
ช่วยกันได้ก็ช่วยตามกำลังทรัพย์ของเรา ถ้าเสี้ยนจริงๆ
จะไปหาแผ่นก็อบมาเล่นบ้างก็ได้ แต่อย่าให้วิถีการบริโภคที่ผิดครอบงำเรา
จนเราคิดไปว่าการอุดหนุนแผ่นผีแผ่นละเมิดลิขสิทธิ์เป็นเรื่องที่ถูกต้อง
เท่านั้นก็พอ
ไม่ว่าเรื่องเกม หนัง เพลง มาช่วยกันฉุดไทยออกมาจากชื่อเสียที่ว่า "ประเทศละเมิดลิขสิทธิ์อันดับ 3" กันเถอะครับ
บางทีลองโหลดมาไม่หนุกก็เลิก ผมมาคิดทบทวนรู้สึกตัวสุรุ่ยสร่ายมากเลย...

/
เข้ามาให้ดราก้อนบอลเคอะ
บางคนมาคุย ภูมิใจมากที่ได้ดูหนังก่อนฉายโรง โหลดดูทุกวัน ผมว่าน่าละอายมากกว่า
เป็นบทความที่ดีมากๆๆเลยคับๆ
ทุกครั้งเลยที่มีคนเขียนเกี่ยวกับเรื่องนี้ที่ไรจะมีคนสวนมา
ว่า ดัดจริตบ้างละ หรือใช้วินโดแท้หรือป่าว อะไรประมาณเนี่ย ซึ่งเราก็รู้ๆๆกันอยู่
แต่ว่าอย่างน้อยเราก็ได้พยายามแล้วคับ
ถึงจะไม่100 % แต่อย่างน้อยเราก็ได้พยายาม
ผมชอบบทความมากเลยคับๆๆดีจิงๆ
#1 By Qkung on 2009-12-06 04:56