Final Fantasy Planet - #1 Source for FF&KH Info

เก็บตกที่เหลือต่อ

Chapter 7

• ทำภารกิจใหม่ ซึ่งเป็นเรื่องของผู้พันเฟธที่ถอยทัพกลับไปยังทวีปเบียกโค เราก็ลุยไปเรื่อยๆ ฝ่าพวกตัวสยึมกึ๋ยไปจนกระทั่งเจอผู้พันคนเก่ง

เฟธ : ไม่จบ! มันยังไม่จบ!
ดิวซ์ : จักรวรรดิพ่ายแพ้แล้ว! คุณจะสู้ต่อไปอีกทำไม?
เฟธ : ฉันจะไม่ยอมทรยศต่อความทรงจำของพวกพ้องที่ร่วมเป็นร่วมตายเคียงข้างกันมา! ทหารแห่งมิลิเทส จงจับอาวุธของเจ้าขึ้นมา! แม้กระสุนจะหมดก็จงใช้ปืนเป็นกระบองตอบโต้พวกมันไป! อย่ายอมแพ้จนกว่าจะสิ้นลมหายใจ!

• แล้วเฟธก็เปิดเครื่องคริสตัลแจมเมอร์ในแบบที่ทำให้ทัพของสุซาขุไม่สามารถใช้เวทย์รักษาได้

เอซ : จุดจบของจักรวรรดิก็ใกล้เข้ามาแล้ว การต่อสู้ก็ใกล้จะสิ้นสุดลงแล้ว คนที่สู้กับเราที่นี่ ทุกคนจะตายอย่างไร้ความหมายกันนะ
เฟธ : มันก็อาจจะใช่
ไนน์ : มันใช่เลยต่างหาก ต่อให้นายพร่ำเพ้อถึงความทรงจำของลูกน้องที่ตายไป นายก็จำพวกเขาไม่ได้ไม่ใช่รึไง โอ่ย?
เฟธ : ใช่ ฉันจำพวกเขาไม่ได้ พวกเขาพูดอะไรในวาระสุดท้าย? พวกเขามีความฝันอย่างไรกันบ้าง? ฉันจำไม่ได้เลยสักนิด เพราะฉะนั้น ฉันจะถอยไม่ได้จนกว่าเรื่องทั้งหมดนี้จะคลี่คลายลง
เอซ : มันจบแล้ว นายมาได้ถึงแค่นี้แหละ
เฟธ : มันจะ... เป็นแบบนั้นจริงๆ รึ?

• แล้วหุ่นของผู้พันเฟธก็ระเบิดออก  หลังจากนั้นไนน์ก็บอกว่ารู้สึกเหมือนพวกเราคุยอะไรบางอย่างกันจนกระทั่งถึงเมื่อกี้ แต่พวกเขาได้ฆ่าใครสักคนตายไปแล้วก็เลยจำไม่ได้ เอซบอกว่าถูกแล้ว มันก็เป็นแบบนี้ประจำล่ะ
• ตอนท้ายของภารกิจถล่มรังมังกร หลังทำลายไข่มังกรได้แล้ว

ซิงค์ : ...นี่เราทำให้มังกรกลายเป็นสัตว์สงวนจวนสูญพันธุ์รึเปล่าน้า?
คิง : ในไม่ช้า พวกมันก็จะหาที่วางไข่ได้ใหม่เองแหละ
ควีน : ทว่าตอนนี้โซวริวคงไม่สามารถ (หามังกรมา) เสริมกำลังให้กับทัพของพวกเขาได้สักระยะ นอกจากนั้นเรายังสามารถยึดสถานศักดิ์สิทธิ์ของพวกเขาได้ ฉันว่าเหล่าทหารโซวริวคงเสียขวัญไปมากเลยแหละค่ะ
คิง : ใช่แล้ว

• ภารกิจสุดท้ายของ Chapter 7... เมื่อเหล่าคลาสซีโร่ไปถึงท่าเรือเหาะ ก็มีตัวเลือกขึ้นว่าจะไปสะสางเรื่องราวกับคาโทร หรือจะดูว่ามาคิน่าหายไปไหน
• ปรากฏว่ามาคิน่ามาโผล่ที่เมืองหลวงของเบียกโค สวมหน้ากากลูซิและผ้าคลุมสีขาว

มาคิน่า : ที่แห่งนี้ก็ต้องจบสิ้นลงเหมือนกันสินะ
ทหารเบียกโค : โอ่ย! ลูซิ!
มาคิน่า : อะัไรรึ?
ทหารเบียกโค : เราสองคนต้องไปหาซิดน่ะ

• แล้วกล้องก็โชว์ให้เห็นทหารเบียกโคซึ่งยืนอยู่เคียงข้างทหารของสุซาขุ ลีนกับทิซน่ะเอง 

ทหารเบียกโค : ช่วยกรุยทางให้เราหน่อยสิ! หมายถึงช่วยสู้ให้ทีน่ะ!
มาคิน่า : หา?
สาวน้อย : ได้โปรดช่วยด้วยเถอะค่ะ
มาคิน่า : พวกนายเป็นใครกัน?
ทหารเบียกโค : ทิซ เธอชื่อทิซ ส่วนฉันคือลีน แต่ช่างมันเถอะน่า ช่วยสู้แทนพวกเราหน่อยนะ!
มาคิน่า : อืม... ก็ได้

• แล้วมาคิน่าก็วิ่งสู้ฟัดลุยกับทหารและนักเรียนสุซาขุที่บุกมายังเบียกโค เขาฆ่าพวกพ้องร่วมสถาบันแบบชิลๆ จนกระทั่งมาเจอกับกิลก้าแมช

กิลก้าแมช : ข้าทำให้เจ้าต้องรอนานรึเปล่า?
มาคิน่า : .....................
กิลก้าแมช : ขอทดสอบความแข็งแกร่งของเจ้าหน่อย!

• ก่อนจะสู้ กิลก้าแมชจะนึกถึงอดีตของเขา

เอ็นกิดู : ฝ่าบาท พระองค์ท่านยังทรงประทับอยู่ในที่แห่งนี้อีกหรือ?
กิลก้าแมช : เอ็นกิดู เจ้าเองรึ?
เอ็นกิดู : ทางกงสุลได้กราบทูลพระองค์ตั้งแต่วันก่อนแล้วไม่ใช่หรือ?
กิลก้าแมช : ข้าไม่สนหรอกว่าพวกตาแก่นั่นจะพูดอย่างไร ดูนี่สิเอ็นกิดู เป็นทิวทัศน์ที่ดีใช่มั้ยล่ะ? จากจุดนี้เจ้าสามารถมองเห็นทุกแห่งหนของอาณาจักรได้ ข้าจะปกปักพิทักษ์รักษาอาณาจักรแห่งนี้ให้จงได้
เอ็นกิดู : ลำพังพลังอย่างเดียวมิอาจทำให้พระองค์ปกป้องอาณาจักรแห่งนี้ได้ การจะพิทักษ์ราษฎรได้นั้น พระองค์ต้องมีทั้งศาสตร์การปกครองและความรอบรู้ แล้วพสกนิกรในประเทศนี้ก็จะเชื่อฟังพระองค์ท่านเอง
กิลก้าแมช : เฮ้ เฮ้... พูดจาซีเรียสเหมือนเดิมเลยนะ เอ็นกิดู
เอ็นกิดู : พระองค์ทรงตรัสว่าอย่างไร?
กิลก้าแมช : เมื่อใดที่ข้าหลงผิด เจ้ามักจะนำข้ากลับสู่เส้นทางที่ควรอีกครั้ง เราต่างก็อยู่ด้วยกันมาตั้งแต่เด็ก เจ้าเป็นเพียงคนเดียวที่มีสิทธิทำแบบนั้น
เอ็นกิดู : กระหม่้อมรับทราบ

• กลับมายังปัจจุบัน ต่อหน้ามาคิน่าอีกครั้ง

กิลก้าแมช : ยกโทษให้ข้าด้วยนะ เอ็นกิดู....
มาคิน่า : ถ้าไม่ให้ฉันผ่าน ฉันก็จะไปยังทำเนียบรัฐบาลไม่ได้ ขอฉันผ่านไปได้มั้ย?
กิลก้าแมช : หืม แสดงพลังของเจ้าออกมาสิ!!
มาคิน่า : น่าสงสารจริงๆ
กิลก้าแมช : แสดงพลังออกมา หรือไม่ก็ตายไปซะ!!

• หลังชนะกิลก้าแมชได้ มาคิน่ากลับมาหาลีนและทิซ

มาคิน่า : แบบนี้ใช้ได้แล้วใช่มั้ย?
ทิซ : อื้อ ขอบคุณมากค่ะ
ลีน : ขอบใจมาก
มาคิน่า : พวกนาย...
ทิซ : พวกเราก็เหมือนกับคุณ
มาคิน่า : เหอ?
ทิซ : สักวันหนึ่งเราจะได้พบกันอีก
ลีน : ถ้าทิซพูดแบบนั้น ฉันว่าก็คงเป็นแบบนั้น... แล้วไว้เจอกัน ฉันอีกคนหนึ่ง

ฉากจบลับ : สมมติว่า...

• ใันวันเวลาอันทสงบสุข บนโลกที่ปราศจากสงคราม นักเรียนต่างเรียนหนังสือกันอย่างมีความสุข มีเสียงดังขึ้นว่า "นักเรียน... เคารพ" แล้วทุกคนก็โค้งเคารพให้กับคุณครูเอมินะที่พึ่งสอนจบคาบ

นักเรียน : นี่ ได้ยินเรื่องของคุณครูเอมินะรึยัง?
นักเรียนอีกคน : หมายถึงข่าวลือที่ว่าเธอกำลังกุ๊กกิ๊กกับผู้ช่วยผู้อำนวยการอิซานะใช่มั้ย?
นักเรียนคนที่สาม : ฉันเห็นเขาเดินคู่กับครูเอมินะด้วยแหละ!
นักเรียนคนที่สี่ : อุหวา งั้นก็จริงแท้แน่นอน!
นักเรียนคนที่ห้า : มิน่าล่ะ เจ้าไนน์มันถึงหัวเสียซะขนาดนั้น! ก็หมอนั่นชอบครูเอมินะมากนี่เนอะ
นักเรียนคนที่หก : ฮ่าๆ ไนน์นี่มันเข้าใจง่ายจริงๆ เลย...! 

• ภาพตัดไปทางไนน์ อยู่ที่สนามกีฬา กำลังวิ่งไปมาพร้อมขว้างหอกระบายอารมณ์ด้วยความเร็วสูง

ไนน์ : อว๊ากกกกกกกกกกกกกกกกกก แม่มเอ้ยยยยยยยยยยยยยยยยย!! ...ฮืออๆๆๆ... ครูเอมินะ

• ภาพสลับไปทางเอซที่กำลังอ่านหนังสืออยู่ในห้องสมุด แล้วมาคิน่าก็เดินเข้ามา

มาคิน่า : อ่านหนังสืออีกแล้ว?
เอซ : นายเองก็ควรจะขยันอ่านมากกว่านี้สักหน่อยนะ? ถ้าอยากจะเข้ามหาวิทยาลัยน่ะนะ
มาคิน่า : อ่า ฮ่า ฮ่า ฮ่า!! ไม่-ได้-ยิน-ว้อยย! แต่ว่านะ นายบอกว่าวันนี้จะออกไปข้างนอกกับฉันไม่ใช่เหรอ! ไปกันเถอะ (ลากคอเอซไป)
เอซ : เดี๋ยวสิ! ฉันต้องเอาหนังสือไปคืน--!
มาคิน่า : ช่างมันเหอะน่า ไว้ค่อยคืนทีหลังก็ได้
เอซ : อะ เอ้ยยย!

• ต่อมาก็เป็นเอธ เดินไปเดินมาอยู่หน้ารูปปั้นคนเดียว

เอธ : ภายในคลาส เราเป็นคนที่ชื่อคล้ายกันที่สุด... ชะ ใช่ ต่างกันแค่ตัวอักษรเดียวเอง! แปลว่าเราต้องเข้ากันได้แน่ๆ เลย!! ฮิ ฮิ

• ตัวคาตาคานะของชื่อเคท (ケイト) กับเอธ (エイト) ต่างกันแค่ตัวแรกตัวเดียว)
• ว่าแล้วเคทก็พุ่งออกมาจากห้องแถวนั้นพอดี

เคท : หวาาา ทำไงดีเนี่ย? วันนี้มีสอบด้วย สายแล้ว! สายแล้ว!!
เอธ : มาแล้ว! มาแล้ว! มาแล้ว! อ่า... มาแล้ว--!!
เคท : ช็อตคัต!!

• ว่าแล้วเคทก็กระโดดจากระเบียงชั้นบนลงมา โดยไม่รู้ว่าที่พื้นด้านล่างมีเอธยืนอยู่ แน่นอนว่าทั้งสองล้มทับกันดังโครม ต่อมาก็เป็นไซส์ที่กำลังซักซ้อมบทพูด สำหรับการส่งจดหมายรัก

ไซส์ : เอ้านี่... ช่วยอ่านด้วยค่ะ.... เอ้านี่ ช่วยอ่านด้วยค่ะ.... เอ้านี่....

• ไซส์ชำเลืองไปดูทางเดินข้างๆ เธอเห็นนักเรียนสองคนเดิืนหัวเราะคิกคักมาด้วยกัน ไซส์ส่ายหัวและมีสีหน้าประม่า เธอหันไปชมองอีกครั้งแล้วก็พบคุราซาเมะที่กำลังเดินมาแล้ว! ไซส์รีบสูดหายใจลึกๆ แล้วก็ถือจดหมายเอาไว้อย่างแน่น (แถมยังมีสติ๊กเกอร์รูปหัวใจติดอยู่ที่ปากซองด้วย) ว่าแล้วเธอก็ตัดสินใจ! ก้มหน้าทะยานออกไป!

ไซส์ : เอ้านี่
เซเว่น : หะ หา...? ให้ฉันเหรอคะ?
ไซส์ : ..........................

• คุราซาเมะที่อยู่ข้างหลังเซเว่นเหล่ตามามองทั้งสอง แล้วก็เดินจากไปอย่างไม่สนใจ ไซส์แทบจะทรุดลงกับพื้นในขณะที่เซเว่นทำหน้าลังเลว่าจะเอายังไงกับชีวิตดี

• หลังจากนั้นฉากก็ตัดมาที่ทริโอ แจ็ค เทรย์ คิง ที่เดินอยู่บริเวณหน้าทางเข้าอาคารเรียน

แจ็ค : ต่อไปก็เป็นเวลาเข้าชมรมล่ะ!
เทรย์ : เราแทบไม่เหลือเวลาฝึกซ้อมแล้วสินะ
คิง : แย่จริงๆ เลย...
แจ็ค & เทรย์ : เหอ?
คิง : การฝึกซ้อมเนี่ยมันแย่จริงๆ เลย วันนี้โดดกันเถอะ
แจ็ค : แต่เรายังเล่นกันไม่ได้เรื่องเลยนา! น่าจะซ้อมกันมากกว่านี้อีกไม่ใช่เหรอ
คิง : ไม่ต้องลำบากหรอกน่า! ฉันรู้สึกได้ ตอนนี้เราเล่นได้เพอเฟคท์แล้วล่ะ!
แจ็ค : มะ... ไม่ซะหน่อย
เทรย์ : งั้น จะไปไหนกันดีล่ะ?
แจ็ค : เทรย์ กลับมาเดี๋ยวนี้นะว้อย!!
เทรย์ : ไม่มีปัญหาหรอกน่า! ฉันเองก็รู้สึกได้เหมือนกัน... เฮ่ยคิง รอก่อนสิ! เราไปร้านที่พึ่งเปิดใหม่กันดีป่ะ? เห็นว่าพนักงานร้านน่ารักไม่เบาด้วยนา
แจ็ค : ดะ... เดี๋ยวก่อน!! พวกแก กลับมานะว้อยยย!!

• สลับไปทางเหล่าก็อซซิบเกิร์ลบ้าง

ซิงค์ : นี่ๆ เกิดอะไรขึ้นกับเอซและมุตสึกิเหรอ?
ดิวซ์ : หืมม? ว่ายังไงนะ...?
ซิงค์ : มันต้องมีซัมติงกันแน่ๆ... พักหลังมานี้พวกเขาทำตัวแปลกๆ ไปนา?
ดิวซ์ : จริงเหรอ? ฉันไม่เห็นอะไรเลยนะ...
ควีน : เฮ้ๆ บางทีพวกเขาอาจจะดูๆ กันดูได้?
ดิวซ์ & ซิงค์ : ...เอ๋~~~~~~~~~~~~!!!!
ควีน : ฉันว่าพวกเขากำลังอยู่บนเส้นทางคู่รักด้วยกันแหละ
ดิวซ์ & ซิงค์ : เอ๋~~~~~~~~~~~~! จริงดิ!!?
ควีน : จริงสิ แว่นนี้เคยพลาดที่ไหนกันล่ะ
ซิงค์ : งั้นก็ต้องใช่แล้วแหละ!!!

• สามสาวหัวเราะด้วยกัน โดยมีหนุ่มๆ เดินผ่าน

คิง : แล้ววันนี้แกไม่ไปซ้อมสักหน่อยเหรอ?
แจ็ค : มะ ม่ายยยย อย่าทิ้งฉันไว้คนเดียวแบบนี้เซ่....!

• กลับมาที่เซเว่นและไซส์

เซเว่น : ฉันไม่เคยคิดเรื่องแบบนี้มาก่อนเลย ดังนั้นฉันคงต้องขอเอากลับไป....
ไซส์ : ก็บอกว่าไม่ใช่ยังงายล่าววววววววววว---!!!

• เซเว่นมีสีหน้าเขินอาย สลับไปยังไนน์ที่ยังคงอาละวาดปาหอกไม่เลิก สุดท้ายภาพก็จับไปยังเรมที่นั่งอยู่บนม้านั่งในสวน ใต้ต้นซากุระที่กำลังผลิบาน เธอกระโดดลงจากม้านั่งแล้วก็ยิ้มให้กับฟากฟ้า "...อื้ออ"

อีเวนต์ของเอธที่ผุดขึ้นมาตอนท้าย เป็นเรื่องตอนที่เอธตกอยู่ในวงล้อมของฝ่ายเบียกโค เอธบอกว่าเขายอมแพ้ เขาใช้เวทมนต์ไม่ได้และไม่มีอาวุธ พวกเบียกโคเลยบอกให้เขาพูดที่อยู่ของคริสตัลแห่งสุซาขุออกมา แล้วจะไว้ชีวิตให้ พอเอธไม่ยอมพูด พวกมันก็ช่วยกันเอาด้ามไรเฟิลทุบ ทหารนายหนึ่งบอกให้เบามือหน่อย เดี๋ยวมันก็ตายก่อนจะได้คายที่อยู่ของคริสตัลให้ฟัง ทว่าทหารที่กำลังทุบเอธด้วยความแค้นก็ไม่ฟัง

โชคดีที่หลังจากนั้นมีทหารอีกคนวิ่งมาขอกำลังเสริม ทำให้พวกทหารเบียกโคแห่ไปสมทบกันหมด เหลือคนเฝ้าเอธเพียงคนเดียว ถึงตอนนี้เอธก็ทำเป็นเก่งขึ้นมา ทหารจึงบอกว่าเอธไม่มีอาวุธแบบนี้แล้วจะทำอะไรได้ เอธบอกว่าอาวุธของเขาก็คือกำปั้นเนี่ยแหละ! (แล้วก็จัดการตุ๊บตั่บ)

หลังจากเอธฆ่าทหารคนนั้นไปแล้ว เขาก็บอกว่าอย่างน้อยที่สุดกำปั้นของเขาก็จดจำความเจ็บปวดของนายได้ แล้วต่อมาพวกเทรย์ ไซส์ก็มาช่วยเอธได้ทัน

-จบบริบูรณ์จริงๆ ล่ะ-