Final Fantasy Planet - #1 Source for FF&KH Info

ย้ำเหมือนเดิมว่า ผมเขียนให้ตัวเองอ่านรู้เรื่องคนเดียว ถ้าคนอื่นอ่านรู้เรื่องด้วย ก็โชคดีไปนะครับ

Chapter 3 (3)

• ต่อมา พวกเซร่าห์ก็เดินทางมายังหมู่บ้านโอลบาในปี AF200 ที่นี่คือหมู่บ้านที่ปกคลุมไปด้วยสะเก็ดคริสตัล (มีบอกไว้ในช่วงท้ายของเกมภาคก่อน ว่าเป็นซากวิญญาณของผู้ที่ตายไปแล้ว) ทางอเคเดเมียได้กำหนดให้สถานที่แห่งนี้เป็นเขตขบวน และกันไม่ให้ใครเข้าไปในเมืองได้ บัดนี้เมืองนี้ได้ถูกอดีตชาวโคคูนทิ้งร้างมานานกว่า 200 ปีแล้ว ทำให้มีข่าวลือต่างๆ เกี่ยวกับหมู่บ้านแห่งนี้เกิดขึ้นอย่างมากมาย
• เมื่อเซร่าห์และโนเอลออกมาจากเกท พวกเขาก็ได้พบกับหมู่บ้านโอลบาที่ผิดเพี้ยน พวกเขายืนอยู่บนทางเข้าหมู่บ้าน แต่ตัวหมู่บ้านกลับกลายเป็นอวกาศ... ที่เต็มไปด้วยดวงดาว เป็นสัญญาบ่งชัดว่าหมู่บ้านแห่งนี้เกิดภาวะกระแสเวลาบิดเบี้ยวอย่างรุนแรง กระแสเวลาจากช่วงเวลาที่เหลือเชื่อ (ช่วงที่ๆ แห่งนี้เป็นอวกาศ อาจจะเป็นอนาคตหลังโลกแตก หรืออดีตก่อนที่โลกจะถือกำเนิด) กำลังซ้อนทับกับกระแสเวลาของยุคแห่งนี้

เซร่าห์ : อะไรกันเนี่ย? โลกแห่งนี้... พังทลายลงงั้นรึ?
โนเอล : ท่าจะเป็นอนาคตอันไกลโพ้นเลยนะ โลกที่ทุกสิ่งทุกอย่างล้วนพินาศจนไม่เหลืออะไรอีกต่อไป หรือไม่มันก็อาจจะเป็นอดีต ก่อนที่โลกจะถือกำเนิดขึ้น....?
ม็อค :  กาลเวลาบิดเบี้ยวอย่างหนักเลยนะคุโปะ ราวกับว่าอดีตและอนาคตผสมกันมั่วไปหมดเลย คุโปะ!
เซร่าห์ : ดูท่าอวกาศที่เราเห็นนี่จะเป็นพาราด็อกซ์สินะ
โนเอล : ไปหาสาเหตุของพาราด็อกซ์กันเถอะ

• สักพักม็อคก็ค้นพบทางเข้าไปยังวงกตกาลเวลา พวกเขาเข้าไปแก้ปริศนากันหลายต่อหลายรอบ จนกระทั่งกระแสเวลาที่ซ้อนทับกันอยู่คลายตัวออกจนกลับมาเป็นปกติ ทั้งสามเดินทางต่อจนไปถึงทางเข้าหมู่บ้าน

เซร่าห์ : ทีนี่คือโอลบา บ้านเกิดของผู้หญิงสองคนที่ช่วยปกป้องโคคูนเอาไว้ พวกเธอเคยกลายเป็นคริสตัลและหลับใหลไปนานหลายร้อยปี แต่เมื่อพวกเธอตื่นขึ้นมาในยุคของพวกเรา ทั้งที่พวกเธอเป็นชาวแกรนพัลส์แท้ๆ แต่พวกเธอกลับช่วยปกป้องโคคูนเอาไว้

โนเอล : ราวกับว่าพวกเขาเองก็ท่องไปยังอนาคตด้วยเหมือนกันสินะ

เซร่าห์ : อื้อ จะว่างั้นก็ได้นะ

• พวกเซร่าห์เดินไปจนถึงหลังดาดฟ้าของบ้านหลังหนึ่ง เธอได้พบกับตำราพยาการณ์อีกชิ้นหนึ่ง แต่ขณะที่กำลังจะก้าวเข้าไปหยิบมัน ผู้หญิงผมสีน้ำเงิน ยูล ก็ปรากฏตัวขึ้นมา

ยูล : หยุดนะ

• เซร่าห์หันไปมองทางต้นเสียง แต่มือของเธอก็สัมผัสถูกตำราพยาการณ์เข้าไปแล้ว ทันใดนั้นเธอก็ทรุดลงไปกับพื้น โนเอลรีบเข้าไปพยุงเซร่าห์ไว้ เขาจะโกนเรียกชื่อเซร่าห์ให้ได้สติ ขณะนั้นเองเซร่าห์ที่สัมผัสโดนตำราพยากรณ์เข้าก็เห็นภาพตอนจบของ FFXIII ภาพที่เซร่าห์กับสโนวได้กลับมาเจอกันอีกครั้งโดยมีไลท์นิ่งยิ้มให้อยู่ห่างๆ แล้วก็ภาพของวาลฮัลล่า ไคอัสและโนเอล.... (แปลว่าการสัมผัสตำรา ทำให้เห็นชะตากรรมที่ถูกบันทึกไว้ได้ จะว่าไปแล้วตำราพยากรณ์ก็คล้ายกับคัมภีร์อาคาช่าของ Type-0 ในแง่ของสิ่งที่บันทึกชะตากรรมไว้เหมือนกัน) ภาพที่เห็นนี้ทำให้เซร่าห์สับสนอีกครั้งว่าความทรงจำที่เธอมีอยู่นี้เป็นความจริงใช่รึเปล่า?
• เซร่าห์ทรุดลง เธอสงสัยว่าเนื้อหาในตำราพยากรณ์นั้นถูกเขียนทับลงไปใหม่รึเปล่า? ทว่ายังไม่ทันที่เธอจะได้คิด ไคอัสก็ปรากฏตัวขึ้นมาด้วยอีกคน

โนเอล : อะไรกันเนี่ย...!
ไคอัส : หากพวกแกเปลี่ยนแปลงอนาคต อดีตก็จะแปรเปลี่ยนไปด้วย!
เซร่าห์ : มันส่งผลต่อกันด้วยเหรอ?
ไคอัส : ปัจจุบันนี้ ก็คือภาวะที่ได้รับผลกระทบต่อมาแล้ว

• โนเอลรีบวิ่งเข้าไปขวางระหว่างไคอัสและเซร่าห์

โนเอล : ไคอัส!
ยูล : พวกเธอเห็นแล้วสินะ....

• ยูลพูดจากทางด้านหลังของโนเอลและเซร่าห์ เธอเดินเข้ามาหาโนเอล โนเอลก็รีบคว้าแขนของเธอไว้พร้อมกับเรียกชื่อของเธอออกมา เซร่าห์เอ่ยถามบ้างว่า... ยูล... เธอคือมิโกะผู้เป็นโหรงั้นเหรอ? ทว่ายูลกลับตอบกลับมาด้วยท่าทางและน้ำเสียงอันราบเรียบ

ยูล : ฉันไม่ใช่ยูลที่พวกเธอรู้จัก

• โนเอลผงะถอยหลังมา แล้วปล่อยให้ยูลเดินต่อไป... โนเอลตกใจว่าสิ่งที่ยูลพูดมันหมายความว่าไง? (แล้วเกมก็ยังไม่ได้อธิบายว่าสองคนนี้รู้จักกันตั้งแต่เมื่อไหร่?) แล้วยูลก็เดินไปหาไคอัส

ไคอัส : ยูลน่ะ ไม่ได้มีอยู่แค่คนเดียว
โนเอล : ไคอัส...
เซร่าห์ : ...อ๊ะ! เธอคือคนที่สู้กับพี่สาวของฉันนี่?
โนเอล : แกมาที่ยุคนี้ทำไม?
ไคอัส : ฉันรู้ว่าพวกแกท่องไปมาระหว่างกาลเวลา ยูลเห็นแบบนั้น
โนเอล : กะ... แกเห็นพวกเรา!?
ไคอัส : ดูเหมือนแกจะรู้สินะว่านั่นหมายความว่ายังไง ถ้าเช่นนั้นแกก็ย่อมรู้ว่าฉันจะลงโทษคนเหล่านั้นยังไง?

• ไคอัสเข้ามาสู้กับเซร่าห์และโนเอล ระหว่างการต่อสู้เซร่าห์ก็ถามว่าลงโทษเรื่องอะไรกัน ไคอัสก็ตอบว่าลงโทษผู้ที่ปั่นป่วนกาลเวลาไง หลังจากสู้ไปสักพักหนึ่งไคอัสก็เตะดอกไม้แล้วกระโดดขึ้นไปบนดาดฟ้าส่วนที่อยู่สูงขึ้น

ไคอัส : บาปน่ะมันต้องล้างด้วยเลือดเท่านั้น

• ไคอัสปล่อยลำแสงสีม่วงออกมาจากดาบของเขา เซร่าห์ทำท่าจะหลบไม่ได้ โนเอลก็ต้องช่วยผลักเซร่าห์ไว้และกันลำแสงนั้นแทน โนเอลที่มัวแต่ปกป้องเซร่าห์สุดท้ายก็โดนลำแสงนั้นโจมตีเข้าไป

โนเอล : หยุดเถอะไคอัส... ฉันไม่อยากสู้กับนาย...
ไคอัส : ฉันไม่ใช่ไคอัสที่แกรู้จัก บัดนี้จงตระหนักถึงอิทธิพลของการเปลี่ยนแปลงกาลเวลาซะ

• ไคอัสยกดาบชี้หน้าโนเอล ทั้งสองจ้องหน้ากันไม่ลดละ ระหว่างนั้นยูลก็เดินไปหยิบดอกไม้ที่ไคอัสเตะทิ้งขึ้นมา

ยูล : ไม่จำเป็นแล้วล่ะ มันได้เปลี่ยนไปแล้ว

• ไคอัสปักดาบของเขาลงกับพื้นแล้วย่อเข่าลงแสดงความเคารพยูล ไคอัสถามว่าแล้วเราจะยอมรับมันได้หรือไม่? ยูลวางมือลงบนบ่าของไคอัสแล้วพยักหน้า จากนั้นเธอก็เดินไปทางโนเอลและเซร่าห์

โนเอล : ถ้าเปลี่ยนแปลงอนาคต อดีตก็จะแปรเปลี่ยนไปด้วย ดังนั้นถ้าเรากลับไปยังอดีตนั้น เราก็จะได้อดีตที่เราปรารถนาน่ะสิ

ไคอัส : กลับกันเถอะ แล้วก็อย่าไปมองอนาคตที่อยู่ไกลกว่านี้แล้ว

• หลังจากนั้นทั้งยูลและไคอัสก็หายตัวไป ทำให้โอพารทซ์ปรากฏขึ้นในที่แห่งนั้น

โนเอล : ทำไมไคอัสถึงทำแบบนี้....?
เซร่าห์ : โนเอล....

• เมื่อเราแก้พาราด็อกซ์ในที่แห่งนี้ได้ทั้งหมด ตำราพยากรณ์ก็ปรากฏขึ้น ตอนนี้คิดอะไรอยู่?

ก.ไคอัสเป็นใครกัน?
ข. ในอดีตก็มีตำราพยากรณ์อยู่เหมือนกันใช่มั้ย?
ค. เราสามารถเอาโอพารทซ์ไปขายเป็นเงินมหาศาลได้รึเปล่านะ?
ง. ทำไมยูลถึงปรากฏตัวขึ้นที่นี่ได้?

• ก็ต้องลองถามข้อ ง.งู

เซร่าห์ : ผู้หญิงชื่อยูลเมื่อกี้... ดูเหมือนเธอจะรู้อะไรบางอย่างเกี่ยวกับตำราพยากรณ์ใช่มั้ย? สงสัยจังว่าเธอมาที่นี่เพื่อแก้พาราด็อกซ์รึเปล่า?
โนเอล : ไม่หรอก ยูลอาจจะ.... ดะ..เดี๋ยวนะ! มีอะไรบางอย่าง... มีอะไรแปลกๆ เกิดขึ้นกับฉัน
เซร่าห์ : มีอะไรเหรอ?
โนเอล : .....โทษนะ ฉันเองก็ไม่เข้าใจเหมือนกัน ฉันรู้สึกวิตกกับเรื่องทั้งหมดที่เกิดขึ้น... รู้สึกเหมือนกับว่าฉันได้ลืมบางสิ่งบางอย่างที่สำคัญไป

• หลังจากนั้นพอเดินสำรวจหมู่บ้านโอลบาต่อ เราก็พบรูปปั้นกระบองเพชนสีแดง และเกทอันใหม่

โนเอล : อืม... เกทอันนี้มันดูแตกต่างไปนะ ม็อคคิดว่าไงบ้าง?
ม็อค : อืม หืม.... มันถูกผนึกอยู่ ถ้าไม่มีโอพารทซ์ก็คงเปิดไม่ได้ น่าจะมีโอพารทซ์สำหรับเปิดมันอยู่ในที่ใดที่หนึ่งของยุคแห่งนี้นะ คุโปะ!

• จากนั้นพอเดินไปจนเจอเกทที่สามารถเปิดได้ด้วยโอพารทซ์ที่พึ่งได้รับมา

โนเอล : เหมือนกันเลย...
เซร่าห์ : หา?
โนเอล : หน้าเหมือนกัน เสียงเหมือนกัน... แต่ว่าเธอกลับไม่รู้จักฉัน
เซร่าห์ : หมายถึงยูลเหรอ?
โนเอล : ....จะไม่ถามฉันหน่อยเหรอ?

• ท่าทางโนเอลจะเครียดกับเรื่องยูลมาก ตอนนี้เขาถามเซร่าห์ว่าจะไม่ถามอะไรเขาหน่อยเหรอ คิดว่าไงล่ะ?

ก. ท่าทางเธอคงเครียด ดังนั้นฉันไม่ถามหรอก
ข. ฉันไม่ถามหรอก
ค. ฉันไม่ถามหรอก ก็มันไม่ใช่เรื่องของฉัน
ง. ขอโทษนะ ฉันไม่ได้ฟังน่ะ

เซร่าห์ : ถึงฉันถามเธอ เธอก็ไม่รู้จะตอบยังไงใช่มั้ย? ถ้าทางเธอจะเครียดกับเรื่องนี้มาก ถ้าฉันถูกถามเรื่องที่ตอบไม่ได้มากๆ เข้า ฉันเองก็คงแย่เหมือนกัน ดังนั้นฉันเลยไม่ถามไง
โนเอล : ขอบใจนะ สักวันฉันคงบอกเธอได้

• ก่อนจะเข้าไปในเกท เซร่าห์ก็ทบทวนเรื่องที่เกิดขึ้นในยุคนี้ให้ฟัง เธอบอกว่าเรื่องที่เธอกังวลที่สุดก็คือเรื่องที่โนเอลดูหดหู่ลงตั้งแต่ที่ได้พบกับไคอัสและยูล ยูลและไคอัสพูดเหมือนกันว่าถ้าเปลี่ยนแปลงอนาคต อดีตก็จะแปรเปลี่ยนไปด้วยเช่นกัน
• หลังเข้าไปในเกทแล้ว ทางไปสู่ภูเขายาจัสยุค AF01X ก็จะปรากฏขึ้นมา แล้วยังมีเส้นทางอื่นๆ ที่เราปลดล็อคมาตั้งแต่ตอนอยู่ทุ่งซันเลธ ก็คือโคลอสเซียมและทุ่งอาร์คิลิท ซึ่งทั้งสองที่หลังนี้ต่างก็อยู่ในช่วงเวลาที่ไม่แน่ชัด เราจะลองไปยังโคลอสเซียมดูก่อน
• เมื่อเข้าไปในโคลอสเซียมแล้ว ทั้งสองก็มาโผล่ในห้องโคลอสเซียม ระหว่างที่เราเดินลงบันไดไปเพื่อไปยังใจกลางห้อง ก็มีเสียงดังก้องขึ้นว่าพวกเจ้าเป็นใคร และมาทำอะไรที่นี่

???? : เหล่าผู้ที่เลื่อนไหลผ่านช่องแยกของกาลเวลา เหตุใดเจ้าจึงเข้ามายังลานประลองของข้า?
เซร่าห์ : เสียงดังมาจากที่ไหนกัน?
โนเอล : ...เสียงนี้!
???? : ณ สถานที่แห่งนี้ ช่วงเวลาจากทุกยุคสมัยล้วนมาซ้อนทับกันและกัน ทะลุผ่านกำแพงที่ขวางกั้นระหว่างความเป็นและความตาย จวบจนวันที่เทพธิดาผู้เป็นอมตะจะร่ำร้อง สิ่งมีชีวิตจะอาศัยภายในโลกที่ปราศจากชะตากรรม ณ บัดนี้เจ้าจงออกไป หาไม่เช่นนั้นภัยพิบัตินับอนันต์จะก่อเกิดแก่เจ้า

• โนเอลบอกว่าเขาเข้าใจแล้ว แต่เขายังอยากต่อรองกับเจ้าของเสียงอีกสักหน่อย เจ้าของเสียงก็พยายามขู่ไล่ให้ออกไป ไม่เช่นนั้นจะประหารแล้วนะโว้ย! ทว่าโนเอลก็ไม่กลัว คุยไปคุยมาถึงได้รู้ว่าเจ้าของเสียงคือ "ผู้พิพากษาแห่งกาลเวลา" โนเอลต่อรองว่าถ้ายกโอพารทซ์ให้เขาแล้วเขาจะไป ผู้พิพากษาเลยเสกโอพารทซ์ขึ้นมาให้ แล้วก็ไล่ให้พวกโนเอลใสหัวไปซะ เซร่าห์เลยบอกให้รีบไปกันเถอะ สโนวรอพวกเธออยู่

โนเอล : พนันได้เลยว่าเจ้านั่นไม่ยอมรออยู่นิ่งๆ แน่ๆ
เซร่าห์ : พี่สาวก็คงพนันแบบนั้นเหมือนกัน เขาเป็นคนที่ถ้าทำได้ ก็พร้อมตะลุยเข้าไปตรงๆ น่ะนะ
โนเอล : พวกที่ลุยเข้าไปตรงๆ แล้วก็ตายซะเองมากกว่ามั้ง
เซร่าห์ : หา?
โนเอล : ถึงเขาจะแก่กว่าฉัน แต่เขาก็มั่นใจตัวเองมากเกินไป เวลาจะทำอะไรก็ไม่คิดถึงผลที่จะตามมา เอะอะก็กระโดดเข้าหาอันตรายตลอดเวลา ฉันเองก็รู้จักคนที่เป็นแบบนี้หลายคน พวกนี้น่ะไม่รู้ว่าอะไรเป็นอะไร พวกเขาชอบละทิ้งเรื่องของตนเอง แล้วก็ทำเป็นปกป้องคนอื่น... แต่สุดท้ายก็ดับอนาถ
เซร่าห์ : แต่... เธอก็ยังไม่ตายไม่ใช่เหรอ โนเอล เธอเองก็ช่วยฉันไว้หลายครั้งโดยไม่ลังเล
โนเอล : ตะ...แต่ว่า ฉันเองยังรู้จักมองโลกตามความเป็นจริง!! อย่าเอาฉันไปรวมกับสโนวเซ่!
เซร่าห์ : ฉันเปล่านะ
โนเอล : เขาทิ้งเธอไว้แล้วก็เดินจากไป! หายตัวไปซะอย่างงั้น... เขาไม่คิดเลยด้วยซ้ำว่าคนที่ถูกทิ้งไว้เขาจะรู้สึกยังไง

*ตั้งข้อสังเกตไว้ 2 เรื่องว่า มุกผู้พิพากษาเนี่ย ก็มีใน Type-0 แล้วนี่หว่า แต่อันนี้อัพเกรดเป็นผู้พิพากษาแห่งกาลเวลาเลยทีเดียว แล้วอีกเรื่องหนึ่งหนึ่งก็คือ... ท่าทางโนเอล จะอาการหนักมาก...

• เซร่าห์เริ่มสงสัยว่าทำไมโนเอลถึงได้ไม่ถูกชะตากับสโนวมากกว่านั้น แล้วเริ่มสงสัยว่าบางทีโนเอลคงเคยโดนใครทิ้งมารึเปล่า? เซร่าห์ยืนยันว่าเธอจะไม่ถามอะไรละกัน แต่เธอจะช่วยให้โนเอลสบายใจขึ้น จากนั้นม็อคก็แนะนำว่าเราน่าจะกลับไปช่วยสโนวที่ทุ่งซันเลธกันได้แล้ว
• ทว่าเราจะโฉบไปที่ทุ่งอาร์คิลิทกันก่อน ซึ่งที่ทุ่งอาร์คิลิท ผู้คนกำลังคลั่งไคล้การล่าหมาป่ากันมาก

โนเอล : ท่าทางพวกเขายุ่งๆ กันนะ ราวกับว่าถ้าเหยื่อหนีไปได้แล้วโลกจะจบสิ้นงั้นแหละ
เซร่าห์ : อื้อ ใช่เลย เธอเองก็เป็นฮันเตอร์ น่าจะรู้เรื่องพวกนี้ดีสินะ
โนเอล : ไปคุยกับพวกเขากันเถอะ

• พวกเซร่าห์ขึ้นไปยังดอยของหมู่บ้านในทุ่งอาร์คิลิท ที่นั่นมีคนให้แผนที่พวกเขา แล้วโนเอลก็ถามว่าพักหลังนี้เหยื่อลดน้อยลงบ้างรึยัง? ชาวบ้านก็ตอบว่าก่อนหน้านี้พวกเขามีอาหารกินเพียงพอ แต่หลังจากพายุเข้า มันก็เกิดปัญหาขึ้น ชาวบ้านที่ถูกส่งไปตรวจสอบเรื่องพายุก็ไม่สามารถกลับมาได้ และเขาจะไม่ยอมบอกข้อมูลเรื่องของพายุนี้ ให้กับใครที่ไม่ใช่ฮันเตอร์เด็ดขาด เซร่าห์เลยรีบเสนอไปว่าโนเอลน่ะเป็นฮันเตอร์นะ ดังนั้นก็ยอมบอกข้อมูลมาเถอะ... ชาวบ้านเลยขอให้พวกเซร่าห์ไปลองจัดการมอนสเตอร์ที่อยู่รอบๆ นี้ซะก่อน
• หลังจากที่พวกเขากำจัดกลุ่มก็อบลินที่เป็นเป้าหมายได้ ก็กลับไปหาชาวบ้านคนเดิม เขาชมว่าทั้งสองเก่งกว่าที่เขาคิดไว้ซะอีก ตอนแรกเขาก็จะให้อะไรตอบแทนแล้ว แต่เขาก็เปลี่ยนใจแล้วขอให้ทั้งสองไปไล่จับแกะ แล้วรวบรวมขนแกะมาให้หน่อย ซึ่งโนเอลที่ได้ยินก็ถึงกับกุมขมับเลยทีเดียว
• หลังทำสำเร็จ ชาวบ้านจะยอมบอกว่าพายุที่ว่าจะปรากฏตัวขึ้นในวันที่อากาศร้อนที่สุด ซึ่งพวกเขาก็มีเครื่องเปลี่ยนสภาพอากาศอยู่แถวนั้นด้วยสิ เราก็นั่งโยกเครื่องปรับสภาพอากาศไปจนเจออากาศแจ่มใส แล้วจะมีมอนสเตอร์ตัวใหญ่ปรากฏขึ้นมา ชาวบ้านบอกว่าเจ้านั่นแหละที่เป็นต้นเหตุของพายุ ซึ่งพวกเซร่าห์ต้องไปกำจัดมัน
• ต้นเหตุของพายุ คือมอนสเตอร์ที่กินปูรินจำนวนมากเข้าไป เกิดอะไรขึ้นกันนะ?

ก. มันจะเกี่ยวจ้องกับพวกปูรินที่ลุ่มน้ำซันเลธมั้ยนะ?
ข. เป็นพาราด็อกซ์งั้นเหรอ?
ค. ม็อคว่าไงล่ะ?
ง. ถ้าลองฆ่ามันดู ก็ึคงได้รู้คำตอบแหละ

• ลองกา ข.ไข่

โนเอล : เป็นพาราด็อกซ์แหละ ปกติไม่มีทางเกิดอะไรแบบนี้ขึ้นได้หรอก
เซร่าห์ : ปากของมันเป็นทางเชือมไปยังยุคอื่นรึเปล่านะ?
โนเอล : เป็นไปได้นะ ต้องลองกำจัดมันดู ก็จะได้รูั้คำตอบ
เซร่าห์ : ก็ต้องลองดูใช่มั้ย?
โนเอล : ดูสิ... พวกปูรินกำลังโดนดูดเข้าไปในหลุมเวลาในปากของมัน ปลายทางของมันก็คือ...
เซร่าห์ : ...ลุ่มน้ำซันเลธ
โนเอล : ถ้าเป็นแบบนั้น ถ้ากำจัดมันได้ เราก็จะหยุดไม่ให้เจ้าปูรินยักษ์เติบโตขึ้นได้

• ปัญหาตอนนี้คือถ้าเราบุกเข้าไปหามันตรงๆ เราจะเจอลองกุยขวางทางไว้ เราจึงต้องปรับสภาพอากาศเป็นแบบฝนฟ้าคะนอง แล้วลองกุยที่เกลียดสายฟ้าจะหนีไป เหลือไว้แต่เจ้ามอนสเตอร์ "มาร์ดุ๊ก" ที่เป็นต้นเหตุของพายุ พวกเซร่าห์ก็เข้าไปปราบมันลงอย่างง่ายดาย แล้วก็ได้โอพารทซ์มา

เซร่าห์ : มันเป็น... ต้นเหตุของพาราด็อกซ์สินะ?
โนเอล : ใช่ เรารีบกลับกันเถอะ ก่อนที่สโนวจะทำอะไรโง่ๆ ออกมา
เซร่าห์ : เธอเป็นห่วงเขาด้วยเหรอ?
โนเอล : เธอเองก็อยากรีบกลับไปหาเขาไม่ใช่รึไง?
เซร่าห์ : ฮาๆ เขามั่นใจในพลังของเขามาก ฉันเองก็อยากรีบกลับไปหาเขาเหมือนกันแหละ
โนเอล :  ฉันคงไม่อาจแทนที่ได้ใช่มั้ย? เธอน่ะพรากจากคนสำคัญของเธอมาโดยที่ฉันไม่ได้คิดแบบนั้นมาก่อนเลย เวลาที่มีใครคนนั้นอยู่กับเรา เราไม่มีทางรู้ได้เลยว่าต้องแยกจากเขาไปอีกเมื่อไหร่ โลกที่ฉันโตมาก็เป็นแบบนั้นแหละ
เซร่าห์ : โนเอล...
โนเอล : ไม่เป็นไร ฉันเชื่อว่าเราสามารถแปรเปลี่ยนชะตากรรมได้ ฉะนั้นเราถึงมาอยู่ที่นี่ยังไงล่ะ

• การที่เรากำจัดมาร์ดุ๊กไปได้ ก็จะไม่มีเหตุการณ์ที่เหล่าปูรินจำนวนมากถูกส่งไปยังลุ่มน้ำซันเลธ พวกมันก็จะรวมตัวกันเป็นโคตรอภิมหาปูรินยักษ์ไม่ได้ ดังนั้นนี่ก็ถึงเวลาที่จะกลับไปยังลุ่มน้ำซันเลธเพื่อช่วยสโนวสู้กับปูรินที่เหลือแล้ว