Final Fantasy Planet - #1 Source for FF&KH Info

ย้ำเหมือนเดิมว่า ผมเขียนให้ตัวเองอ่านรู้เรื่องคนเดียว ถ้าคนอื่นอ่านรู้เรื่องด้วย ก็โชคดีไปนะครับ

Chapter 3 (4)

• เมื่อโนเอลและเซร่าห์กลับไปยังซันเลธ พวกเขาก็ไม่พบสโนวเสียแล้ว นาทีนั้นเซร่าห์คิดได้ทันทีว่าสโนวคงขี้เกียจรอพวกเธอแล้ว ป่านนี้ก็คงกำลังต่อยกับพุดดิ้งด้วยตัวคนเดียวอยู่... ด้วยความเชื่อดังนั้น เซร่าห์จึงบอกให้โนเอลรีบตามไปช่วยสโนวกัน
• การที่เราไปปราบเจ้ามาร์ดุ๊กที่ส่งเหล่าปูรินมายังสถานที่แห่งนี้ ทำให้ปูรินยักษ์ไม่อาจเกิดขึ้นได้ ประวัติศาสตร์ของสถานที่แห่งนี้จึงเปลี่ยนไป จากที่พวกปูรินจำนวนมหาศาลจะรวมตัวกันเป็นปูรินยักษ์ ก็กลายเป็นปูรินตัวขนาดปานกลางแืทน แต่ถึงกระนั้น... สโนวที่ทะลึ่งเข้าไปสู้กับเจ้าปูรินดังกล่าวคนเดียว ก็กำลังสะบักสะบอมอยู่ เซร่าห์เห็นดังนั้นก็เรียกชื่อสโนวดังลั่น แล้วก็รีบเรียกม็อคมาแปลงร่างเป็นอาวุธ แล้วรีบเข้าไปช่วยสโนว

เซร่าห์ : หยุดเดี๋ยวนี้นะ!!
โนเอล : แกนี่มันโง่จริงๆ เลยย!?

• ด้วยการประสานพลังรุมกระทืบ ทำให้พวกเขาสามารถกำจัดปูรินลงได้ในที่สุด หลังจากนั้นสโนวก็ล้มลงกับพื้นโดยมีเซร่าห์คอยประคองอยู่ข้างๆ โนเอลดูท่าทางจะหมั่นไส้สโนวในเวลานี้มาก

สโนว : ดูท่ายังไงๆ ฉันก็พึ่งความช่วยเหลือจากพวกนายแฮะ ลุยเองไม่ไหวจริงๆ ด้วย
โนเอล : ...แกก็รู้อยู่แล้วว่าไม่มีโอกาสชนะมัน แล้วยังจะสู้ไปทำไมอีก? 
สโนว : เพราะแฟงก์และวานิลล์ไง.... ฉันก็รู้ว่าตัวเองบ้าระห่ำ แต่ขืนเกิดอะไรขึ้นกับเสานั้นล่ะก้อ... ฉันไม่อาจทนนิ่งเฉยได้ในระหว่างที่สองคนนั้นกำลังทรมานอยู่หรอกนะ
โนเอล : นายทนเฉยไว้ไม่ได้.... เพราะเพื่อนของนายน่ะเหรอ? เจ้างั่ง
สโนว : ...เรื่องนั้นน่ะฉันไม่เถียง
โนเอล : ฉันน่ะเกลียดไอ้บ้าอย่างแกที่สุด! แกคิดแต่เรื่องที่จะปกป้องทุกคน แต่ไม่คิดบ้างเลยว่าแกจะทำแบบนั้นได้ยังไง! แกเคยคิดบ้างมั้ย!? ถ้าแกไม่คิดถึงตัวแกเองบ้าง หากแกเป็นอะไรไป คนที่แกพยายามจะปกป้องไว้ ก็จะเป็นคนที่ต้องเจ็บปวดใจซะเอง!
สโนว : ก็ใช่ แต่... นายเองก็กำลังปกป้องเซร่าห์อยู่เหมือนกันไม่ใช่เหรอ แล้วที่หมู่บ้านของนายเอง ฉันเชื่อว่านายก็ต้องปกป้องคนสำคัญของนายเหมือนกัน ฉันกับนายก็ทำในสิ่งเดียวกันไม่ใช่เหรอ?
โนเอล : หึ คิดผิดแล้ว! ฉันทำไม่ได้... ฉันปกป้องใครไม่ได้สักคน! ดังนั้นฉันถึงเหลือตัวคนเดียวยังไง
สโนว : แต่..... อือ นายก็พูดถูก อย่างที่นายพูดนั่นแหละ ถ้าไม่อยู่ให้ยืด เดี๋ยวก็อดเห็นรอยยิ้มของคนที่เราปกป้องไว้กันพอดี
โนเอล : สโนว...

• แล้วสโนวก็เดินเข้าไปใช้แขนข้างนึงล็อคตัวโนเอลไว้อย่างสนิทสนม

สโนว : จะว่าไปแล้ว ฉันขอรบกวนนาย ช่วยปกป้องเซร่าห์ให้นานอีกหน่อยได้มั้ย?
โนเอล : หา? ....แกหมายความว่ายังไง?

• แล้วตัวของสโนวก็เริ่มเปล่งแสงออกมา ร่างของเขากำลังจะเลือนหายไป

สโนว : เวลาของฉันหมดลงแล้ว
เซร่าห์ : เกิดอะไรขึ้น!? เราแก้พาราด็อกซ์ได้แล้วนี่นา!
โนเอล : เขากำลังจะหายไปเพราะเราแก้พาราด็อกซ์ได้นั่นแหละ เมื่อเราซ่อมกระแสเวลาได้แล้ว สิ่งที่ไม่มีทางดำรงอยู่ในยุคนี้ได้ก็จะหายไป สโนวเองก็เป็นผู้ที่ไม่ได้ดำรงอยู่ในยุคนี้เช่นกัน เขามาจากประวัติศาสตร์ที่ล่วงเลยมาแล้ว
เซร่าห์ : ไม่นะ! ไม่! ทำไมกัน?

• เซร่าห์วิ่งเข้าไปหาสโนวแล้วพยายามจะรั้งเขาไว้ สโนวเองไม่สบายใจเลยที่เซร่าห์เป็นแบบนี้

สโนว : ขอโทษนะ เซร่าห์ ตอนนี้ฉันคงไม่อาจอยู่เคียงข้างเธอได้
เซร่าห์ : ไม่นะ! อย่าไปไหนทั้งนั้น อย่าทิ้งฉันไป....
สโนว : ไม่เป็นไรหรอก! ฮีโร่ไม่มีทางหายไปไหนอยู่แล้ว!

• แล้วเซร่าห์สังเกตเห็นตราลูซิที่กลับมาอยู่บนแขนของสโนวอีกครั้ง ตั้งแต่เมื่อไหร่ก็ไม่รู้

เซร่าห์ : ...สัญลักษณ์ของลูซิ? ทำไมกันล่ะ....?
สโนว : แล้วเจอกันนะ
เซร่าห์ : สโนวววววววววววววววววววววว~~~!!!!

• แล้วสโนวก็หายไป

โนเอล : หมายความว่าเขาอยากให้เราเปลี่ยนแปลงกาลเวลาต่อไป...
เซร่าห์ : สโนวถูกสาปเป็นลูซิอีกแล้ว.... ทำไมกัน?
โนเอล : คงไม่ใช่ถูกสาปให้เป็น แต่เขาอาจกลายเป็นลูซิด้วยความตั้งใจของเขาเอง?
เซร่าห์ : ไม่ใช่ มันจะเป็นแบบนั้นไปได้ยังไง! ไม่มีใครอยากจะเป็นลูซิสักหน่อย เป็นไปไม่ได้หรอก!
โนเอล : เขามีสิ่งที่อยากปกป้องใช่มั้ย? การจะทำเช่นนั้นได้ เขาย่อมจำเป็นจะต้องมีพลัง?
เซร่าห์ : แต่ลูซิทุกคนก็ล้วนมีภารกิจ แล้วไม่ว่าจะทำภารกิจสำเร็จหรือล้มเหลว เขาก็จะ...
โนเอล : เขาไม่ใช่คนที่จะมัวห่วงตนเองในยามที่ต้องปกป้องใครสักคน คนเหล่านั้นย่อมพูดว่า "ถ้าจะได้รับพลังที่สามารถปกป้องพวกพ้องได้ ฉันก็ยินดีกลายเป็นลูซิ"
เซร่าห์ : เธอ... เธอเกลียดคนแบบนั้นเองเหรอ?
โนเอล : ฉันเกลียดพวกเขา... แต่ฉันก็เข้าใจว่าพวกเขารู้สึกยังไง
เซร่าห์ : ฉันตัดสินใจแล้ว สโนวยอมเสี่ยงอันตรายเพื่อช่วยปกป้องคนอื่นมาตลอด ดังนั้น ฉันเองก็ต้องเป็นคนปกป้องเขาบ้าง ตอนที่ฉันกลายเป็นลูซิ สโนวเป็นคนที่คอยเกื้อหนุนฉันตลอดเวลา คราวนี้ ก็ถึงตาของฉันแล้ว ถึงแม้ตอนนี้เราจะแยกจากกัน แต่เราจะได้พบกันอีกครั้งอย่างแน่นอน
โนเอล : ตกลง ฉันจะช่วยนำทางให้คนกว่าจะถึงตอนนั้น เขาเองก็ขอร้องฉันไว้อย่างงั้นด้วยนะ

• แล้วเสียงของไลท์นิ่งที่จับตาดูอยู่จากที่ไหนไม่รู้ก็ดังขึ้นสรุปเรื่องราวในยุคนี้

ไลท์นิ่ง : เมื่อจับจ้องไปยังการจากลาที่ไม่อาจหลีกเลี่ยงได้ ผู้คนก็มีความคิดแยกเป็นสองทาง บางคนนึกอยากกลับไปยังอดีตที่พวกเขาเคยใช้เวลาร่วมกัน ขณะที่บางคนจับจ้องไปยังอนาคตที่พวกเขาจะได้พบกันอีกครั้ง เซร่าห์ ขอให้เธอก้าวต่อไปสู่อนาคตที่เธอคาดหวังไว้นะ

โนเอล : เกทอันใหม่งั้นเหรอ?
เซร่าห์ : ไปกันเถอะ

• เมื่อทั้งสองเข้าเกทไปแล้ว ไคอัสและยูลที่ซุ่มดูอยู่ก็ปรากฏตัวขึ้นมาอย่างเช่นเคย

ไคอัส : พวกเขาจะได้พบอรุณรุ่งรึเปล่านะ?
ยูล : นั่นก็ขึ้นอยู่กับหัวใจของพวกเขา

• หลังจากนั้นเซร่าห์และโนเอลก็เดินทางมาถึงช่องแยกกาลเวลา ซึ่งภายในนั้นเต็มไปด้วยปรักหักพัง

เซร่าห์ : หรือว่าที่นี่คือ....?
โนเอล : วาลฮัลล่า?
เซร่าห์ : พี่สาวอยู่ที่นี่รึเปล่านะ?
โนเอล : เขารออยู่ที่นั่นแน่นอน... แต่ที่นี่มีอะไรไม่ชอบมาพากล นี่ไม่ใช่วาลฮัลล่า อาจจะดูคล้ายกัน แต่ไม่ใช่ที่เดียวกัน

• เซร่าห์ชักเริ่มสงสัยว่าพวกเธอหลงอยู่ในห้วงเวลารึเปล่า แต่เธอก็พยายามมองโลกในแง่ดีและเลือกที่จะพัก เธอนั่งลงพร้อมกับม็อคแล้วเริ่มมองดูวิวรอบๆ

เซร่าห์ : พี่สาว... อยู่ในที่ๆ ไกลออกไปงั้นสิ?
โนเอล : มีเรื่องเล่าตำนานของเทพธิดาที่เหล่าฮันเตอร์เล่าขานกันมาหลายชั่วอายุ เทพนิยายคริสตัล เวลาที่ฉันตกที่นั่งลำบาก คำพูดเหล่านั้นได้คอยเกื้อหนุนฉันเรื่อยมา
เซร่าห์ : คำพูดอะไรเหรอ?
โนเอล : เทพธิดาเอโทร จะเปิดประตูให้กับผู้ที่ไม่ยอมแพ้
เซร่าห์ : ฮาๆ ว่ากันว่านั่นคือเทพนิยายสินะ?  ฉันว่ามันก็เป็นประสบการณ์ชีวิตอย่างหนึ่งที่คนเราต้องเรียนรู้
โนเอล : ก็ใช่นะ แต่ว่า เวลาที่ฉันวิตกกังวล คำพูดง่ายๆ นี้แหละที่ช่วยได้มากที่สุด!

โนเอล : เมื่อเดินทางผ่านเกท เราจะเข้าใกล้ไลท์นิ่งไปเรื่อยๆ... จากนี้ไปขอให้เชื่อมั่นเข้าไว้ โอเค๊?
เซร่าห์ : อื้อ ใช่แล้วล่ะ!

• หลังจากนั้นทั้งสองก็เข้าไปยังวงกตกาลเวลา แล้วแก้ปริศนาให้กระแสเวลากลับมาเป็นปกติ เมื่อแก้ได้แล้วพวกเขาก็กลับมายังสี่แยกกาลเวลา... แล้วก็ตัดสินใจที่จะเดินทางต่อไปยังภูเขายาจัส AF01X
• บทบรรยายก่อนเข้ามายังยุคนี้ได้บอกเราว่าภูเขายาจัสเป็นบ้านเกิดของชนเผ่าโหรผู้อาศัยอยู่ในเมืองภัธรามาตั้งแต่ครั้งโบราณกาล ในยุคนี้โฮปได้กลายมาเป็นผู้นำของอเคเดเมีย ทีมงานของเขายังคงเฝ้าวิจัยเรื่องตำราพยากรณ์เรื่อยมา
• เมื่อมาถึงภูเขายายัส เซร่าห์ก็สังเกตว่าสุริยคราสที่เคยเห็นตอนมาเยี่ยมสถานที่แห่งนี้ครั้งก่อน ได้หายไปเสียแล้ว โนเอลบอกว่าการที่พวกเขาไปเปลี่ยนแปลงประวัติศาสตร์ อาจส่งผลให้สุริยคราสไม่มีโอกาสเกิดขึ้นในที่แห่งนี้ตั้งแต่แรกแล้วก็ได้ เซร่าห์สงสัยว่างั้นถ้าพาราด็อกซ์ไม่เกิดขึ้นกับที่แห่งนี้แล้ว โฮปก็คงไม่ได้เดินทางมายังที่แห่งนี้ด้วยน่ะสิ? แต่โนเอลบอกว่ายังไงซะโฮปก็น่าจะมาสำรวจตำราพยากรณ์ในที่แห่งนี้อยู่ดี ดังนั้นเราน่าจะลองไปตามหาเขากัน

เซร่าห์ : ยูลบอกว่าถ้าเราเปลี่ยนอนาคต อดีตก็จะแปรเปลี่ยนไปด้วยใช่มั้ย? งั้นถ้าเราแก้พาราด็อกซ์ในอนาคต ก็เป็นไปได้ว่าสุริยคราสอาจจะไม่เคยเกิดขึ้นกับที่แห่งนี้ตั้งแต่แรกเลยก็ได้สินะ?
โนเอล : น่าจะเป็นอย่างงั้นนะ เรายอมรับมันได้มั้ยล่ะ?

• ยูลบอกว่าว่าเมื่ออนาคตเปลี่ยน อดีตก็จะเปลี่ยน นี่มันเกิดอะไรขึ้นกันนะ?

ก. มันไม่ปกติแล้ว!
ข. การที่อดีตเ้ปลี่ยนไปด้วยเนี่ย มันแปลกๆ อยู่ไม่ใช่เหรอ?
ค. สงสัยจังว่าตำราพยากรณ์จะเปลี่ยนไปด้วยรึเปล่า?
ง. พาราด็อกซ์นี่ก็เป็นฝีมือของไคอัสเหมือนกันเหรอ?

• ลองตอบ ง.งู

เซร่าห์ : ท่าทางคนที่ชื่อไคอัสเขาน่าจะรู้เรื่องพวกนี้นะ ทั้งพาราด็อกซ์... ทั้งสุริยคราสเองด้วย... เธอคิดว่านี่เป็นฝีมือของเขารึเปล่า?
โนเอล : ฉันไม่คิดอย่างงั้นนะ เขาบอกว่าเองเขาเป็นคนปกป้องกระแสเวลาไม่ใช่เหรอ?
เซร่าห์ : งั้นการเปลี่ยนแปลงประวัติศาสตร์ ก็คงเป็นเรื่องแปลกสำหรับเขาสินะ เฮ้... เธอรู้จักเขาด้วยเหรอ?
โนเอล : ฉัน... เรียนวิธีการต่อสู้มาจากไคอัส  แต่ช่วงเวลามันต่างกันมาก มันไม่น่าจะเป็นเขาได้ แต่ทั้งหน้าและชื่อนั้น มันต่างเหมือนกันเป๊ะเลย....
เซร่าห์ : บางทีเขาอาจกำลังปกป้องประวัติศาสตร์โดยใช้เกทเหมือนพวกเรารึเปล่า?
โนเอล : ถ้าอย่างงั้นฉันก็ยิ่งยกโทษให้เขาไม่ได้ เขาทิ้งพวกเราไป แล้วก็หายไปไหนไม่รู้เพียงลำพัง... เพราะอย่างงั้น ยูลถึง...

• พวกเซร่าห์วิ่งตามทางไปยังฐานอเคเดเมีย ทันทีที่ไปถึง ยูลก็โผล่มาหาทั้งสองคน

ยูล : ยินดีต้อนรับ
เซร่าห์ : ยูล? เธอเองก็เดินทางผ่านเกทมาเหมือนกันเหรอ?
ยูล : คนที่เธอพบไปนั้น เป็นฉันอีกคนหนึ่ง ตัวฉันในอนาคต....
โนเอล : ที่นี่ก็มียูลอีกคนที่ไม่รู้จักฉันมาก่อนใช่มั้ย?
ยูล : รู้จักสิ ก็ฉันเห็นเธออยู่
เซร่าห์ : เธอ... มองเห็นอนาคตงั้นเหรอ?
ยูล : ฉันสามารถอ่านกาลเวลาได้ ฉันอ่านกาลเวลา แล้วก็ชี้นำผู้คนไปในทางที่ถูกต้อง ฉันอยากพบพวกเธอและยืนยันด้วยตัวฉันเอง...

• จากนั้นสัญลักษณ์แห่งเอโทรก็ปรากฏขึ้นบนตาของยูล เธอชี้นิ้วไปทางเซร่าห์

ยูล : เธอกับฉันก็เหมือนกัน
เซร่าห์ : หมายความว่าไงน่ะ?
ยูล : เธอเองก็สามารถชี้นำพวกเขาได้เหมือนกัน
เซร่าห์ : ฉันไม่เข้าใจ... เหมือนกันยังไง? มันหมายความว่าไงกัน?

• แล้วยูลก็หายตัวไป ส่วนโนเอลก็หันมาคุยกับเซร่าห์

โนเอล : ยูลเองก็อยู่ในช่วงเวลานี้ด้วยเหมือนกันสินะ
เซร่าห์ : โนเอล เธอไม่เป็นอะไรใช่มั้ย?
โนเอล : อื้อ... มันกะทันหันไปหน่อยฉันเลยตกใจ แต่ก็เท่านั้นแหละ

• เราได้พบยูลที่มีใบหน้าเหมือนกันและชื่อเดียวกันกับยูลในอนาคต การได้พบเธอแบบนี้มันหมายความว่าอะไร?

ก. บางทียูลอาจจะมีฝาแฝด!?
ข. ฉันกับยูลเหมือนกันตรงไหน?
ค. ยูลเป็นมิโกะผู้เป็นโหรรึเปล่านะ?
ง. ไคอัสก็อยู่ที่นี่ด้วยรึเปล่า?

• กา ง.งูอีกครั้ง

เซร่าห์ : เธอจะอยู่กับคนที่ชื่อไคอัสด้วยรึเปล่านะ? เราเห็นพวกเขาอยู่ด้วยกันที่โอลบานี่...
โนเอล : ฉันล่ะหน่ายกับเขาแล้ว
เซร่าห์ : อื้อ คราวหน้าเขาคงไม่ปล่อยพวกเราไปแน่...
โนเอล : ฉันไม่อยากเจอเขาที่นี่จริงๆ เลย

เซร่าห์ : เราท่องกาลเวลา แก้ไขพาราด็อกซ์ แล้วก็เจอผู้หญิงที่หน้าตาเหมือนกันในสองยุคสมัยที่แตกต่างกัน ในที่สุดเราก็มาถึงที่ๆ เก็บตำราพยากรณ์ไว้ อยากรู้จังว่าโฮปและคนอื่นๆ กำลังรอพวกเราอยู่รึเปล่านะ? ฉันหวังว่าเขาจะจำพวกเราได้

• เซร่าห์สังเกตเห็นว่าสมาชิกอเคเดเมียกำลังทำการสำรวจโบราณสถานกันแทนที่จะสนใจพาราด็อกซ์ ทันที่โนเอลก้าวเข้าไปยังสำนักงานใหญ่ เราได้ยินเสียงอลิซซ่าถามเจ้านายของเธอว่ากำลังรอใครอยู่ โฮปบอกว่าเขาเองก็ไม่รู้เหมือนกัน แต่พวกเขากำลังจะมาถึงที่นี่แน่...
• ผลของการไปเปลี่ยนแปลงประวัติศาสตร์ นอกจากทำให้สุริยคราสไม่เคยเกิดขึ้นในยุคแห่งนี้แล้ว เรื่องที่เซร่าห์และโนเอลเคยมาเยี่ยมที่แห่งนี้ก็พลอยหายไปด้วย ไม่มีใครจำเรื่องที่พวกเขามายังสำนักงานใหญ่ในครั้งก่อนได้ โฮปบอกว่าเขาไม่ได้เจอพวกเซร่าห์มาร่วม 10 ปีแล้ว และเขาก็บอกว่ามีอะไรบางอย่างอยากให้เซร่าห์ดู แบบคราวที่แล้วเป๊ะเลย
• (ที่เขาใช้ชื่อยุคว่า AF01X แทนที่จะเป็น AF010 ก็เพื่อบอกว่ามันคือ AF010 ที่เปลี่ยนไปแล้ว)
• โฮปเปิดตำราพยากรณ์ให้ชมอีกครั้ง แล้วเราก็ได้เห็นภาพเหตุการณ์ในช่วงต้นเกม แต่คราวนี้คุณภาพของภาพและเสียงนั้นดีกว่ามาก (เพราะเราแก้พาราด็อกซ์ไปแล้ว) โฮปบอกว่าแม้เขาจะไม่รู้ว่าภาพที่เห็นเนี่ยเป็นภาพที่ไหนและยุคใด แต่เขาก็รู้อย่างหนึ่งว่า...

โฮป : ไลท์อยู่ที่นั่น! ไลท์หายตัวไปหลังจากกำจัดออร์ฟานได้ ตอนนี้เธอคงอยู่ในที่ใดที่หนึ่งในอนาคต
เซร่าห์ : ฉันไม่ได้ฝันไปใช่มั้ย?
โฮป : เราจะได้พบกับเขาอีกครั้งแน่
เซร่าห์ : เราเองก็พยายามจะไปยังที่ๆ เธออยู่
โฮป :  ใช่แล้วครับ บางทีผมเองก็อาจข้ามกาลเวลาเพื่อไปพบเธออีกครั้งได้เหมือนกัน? ดังนั้นผมถึงทุ่มเทให้กับการวิจัยตลอดหลายปีที่ผ่านมาครับ

โฮป : เรื่องราวทั้งหมดเริ่มต้นจากตำราพยากรณ์ มันเป็นหนังสือที่ถูกค้นพบในโบราณสถานที่มีอายุหลายร้อยปี แต่มันกลับฉายภาพของเสาที่ค้ำจุนโคคูนไว้ มันแทบจะเป็นไปไม่ได้เลย ทว่าเรื่องที่เป็นไปไม่ได้นั้นก็ได้เกิดขึ้นจริงแล้ว ดังนั้นผมจึงเริ่มคิดว่า หากมีวิธีข้ามกาลเวลาและรับรู้อนาคตอยู่จริง มันก็น่าจะมีวิธีข้ามกาลเวลาและเปลี่ยนแปลงอดีตด้วยเหมือนกันใช่มั้ย? ถ้างั้นผมเองก็สามารถเปลี่ยนแปลงประวัติศาสตร์และช่วยเหลือพวกเขาได้ ไม่เพียงแต่ไลท์ แฟงก์และวานิลล์ก็เช่นกัน แล้วก็แม่ผมด้วย

เซร่าห์ : ที่ผ่านมาเธอได้ทำการวิจัยเรื่องการเปลี่ยนแปลงอดีตงั้นเหรอ?

โฮป : ใครๆ ก็บอกว่าผมกำลังหนีความจริง แต่ผมไม่มีทางเลือก โชคดีที่ผมตระหนักอะไรบางอย่างได้ นั่นคือนอกจากตัวผมแล้ว ยังมีคนอื่นๆ ที่พยายามแทรกแซงประวัติศาสตร์อยู่ คนเหล่านั้นได้เปลี่ยนแปลงอดีต ตอนแรกไลท์คงได้กลับมาอยู่กับพวกเราแล้ว แม้ว่าคนๆ เดียวที่จำเรื่องนั้นได้จะมีเพียงเซร่าห์ซังก็ตาม

• จังหวะนี้อลิซซ่าก็ตะโกนขัดขึ้นมาว่าตำราพยากรณ์กำลังเล่นภาพให้ชมอีกครั้ง คราวนี้เป็นภาพจากฉากเปิดเกม แล้วตามด้วยภาพโคคูนที่กำลังถล่มลงมา ทำให้เสาค้ำมันนั้นแตกกระจายเป็นผุยผง

โนเอล : ไคอัส...!
อลิซซ่า : เกิดอะไรขึ้นเนี่ย? เนื้อหาในตำราถูกเขียนทับงั้นเหรอ!?
 โฮป : ไม่ใช่ พวกเขาไม่จำเป็นต้องเขียนทับ มันน่าจะเป็นคำพยาการณ์ที่ถูกบันทึกไว้แต่แรกแล้ว คงเป็นภาพต่อเนื่องจากการบันทึกครั้งแรก?
เซร่าห์ : หากนี่เป็นการบันทึกภาพจากอนาคต แสดงว่าสักวันหนึ่งโคคูนจะต้องตกลงมาน่ะสิ

เซร่าห์ : นี่โนเอล เธอบอกว่าในยุคของเธอนั้นไม่มีโคคูนอยู่ีแล้วใช่มั้ย?
โนเอล : มันเป็นแบบนั้นก่อนฉันเกิดนานแล้วน่ะ เพราะโคคูนล่มสลาย โลกทั้งใบเลยเต็มไปด้วยความยุ่งเหยิง
เซร่าห์ : บางที่คนที่ทำลายโคคูนอาจเป็นไคอัสรึเปล่า....?
โนเอล : หึ... ไม่หรอก ไม่ใช่ฝีมือของเขา
อลิซซ่า : เฮ้... โคคูนจะตกลงมาเมื่อไหร่เหรอคะ? ในอีกกี่ปีข้างหน้า? เร็วๆ นี้รึเปล่า!?
โนเอล : ก็เดาๆ นะว่า น่าจะหลายร้อยปีหลังจากนี้
อลิซซ่า : เฮ่อ... ยังดีที่ไม่ใช่เร็วๆ นี้! ถึงตอนนั้นพวกเราก็ึคงไม่อยู่แล้วล่ะค่ะ
เซร่าห์ : ไม่ใช่นะ ตอนที่โคคูนตกลงมา โลกก็ต้องเสียหายยับเยิน... ยังไงๆ ในยุคนั้นก็ยังมีผู้คนอาศัยอยู่เหมือนกัน

โนเอล : ใช่... แล้วนั่นคืออนาคตของฉัน
เซร่าห์ : มาเปลี่ยนแปลงมันกันเถอะ! โนเอล เรามาเปลี่ยนแปลงอนาคตด้วยกันนะ ถ้าเราสามารถหยุดยั้งการล่มสลายของโคคูนได้ ยุคของเธอก็จะเปลี่ยนไปเช่นกัน
อลิซซ่า : แล้วพวกเธอจะทำอย่างงั้นได้ยังไงล่ะ? พวกเธอจะไปยังยุคที่โคคูนตกลงมาแล้วหาทางช่วยงั้นเหรอคะ? จะมีเกทที่เชื่อมไปยังยุคนั้นรึเปล่าเราก็ยังไม่รู้?
เซร่าห์ : เอ่อ...
โฮป : ต่อให้เธอเดินทางไปยังยุคนั้นไม่ได้ เราก็ยังมีสิ่งหนึ่งที่พอจะทำได้อยู่ ช่วงเวลาทุกขณะที่สั่งสมดำเนินไปอยู่เนี่ย... มันก็คืออนาคตเหมือนกันไม่ใช่เหรอ? แม้มีความเป็นไปได้ว่าหลังจากนี้หลายร้อยปีโคคูนจะตกลงมา แต่ถ้าเราเริ่มต้นที่จะเปลี่ยนแปลงมันนับจากนี้ เราก็จะหลีกเลี่ยงอนาคตนั้นได้
โนเอล : ....แต่ถ้ามันเลี่ยงไม่ได้ล่ะ?
โฮป : งั้นเราก็จะตระเตรียมวิธีจำกัดความเสียหาย ถ้าเราเริ่มต้นวิจัยนับจากวันนี้ ต่อให้โคคูนตกลงมาเราก็สามารถจำกัดความเสียหายบนภาคพื้นดินให้เหลือน้อยที่สุดได้
โนเอล : เข้าใจล่ะ งั้นเราจะค้นหาเกทและเปลี่ยนแปลงอนาคต ส่วนนายนับจากนี้ก็เตรียมความพร้อมไป
โฮป : มาช่วยกัน... แปรเปลี่ยนอนาคต
เซร่าห์ : อ่า... เมื่ออนาคตเปลี่ยนไปแล้ว... อดีตก็จะเปลี่ยนไป...
โฮป : เซร่าห์ซัง...?
เซร่าห์ : อ๊ะ เปล่าๆ ขอบใจนะ โฮป

• ตำราพยากรณ์ฉายภาพไลท์นิ่งและโคคูนที่ตกลงมา? มาถามโฮปดีกว่าว่าเขาคิดยังไง?

ก. ถามเกี่ยวกับการพบไลท์นิ่ง?
ข. ถามเกี่ยวกับการช่วยเหลืออนาคต?
ค. ถามว่าเราสามารถเปลี่ยนแปลงอนาคตด้วยการใช้เกทได้จริงๆ เหรอ?
ง. ถามว่าอนาคตที่เห็นในตำราพยากรณ์เป็นอนาคตที่แท้จริงรึเปล่า?

• กา ก.ไก่

โนเอล : ทำยังไงเราถึงจะได้พบกับไลท์นิ่งล่ะ?
โฮป : หากพวกคุณแก้พาราด็อกซ์ทั้งหมดได้ ประวัติศkสตร์ทั้งหมดก็คงกลับไปเป็นอย่างที่มันควรจะเป็น ผมมั่นใจว่าในโลกนั้น ไลท์เองก็คงอยู่พร้อมหน้าพร้อมตากันกับพวกเรา
โนเอล : ในยุคนั้น... อนาคตนั้นจะยังมีโคคูนอยู่บนฟากฟ้ารึเปล่านะ?
โฮป : ยุคที่คุณเกิดมาเป็นอนาคตที่ไกลห่างจากพวกเรามาก โนเอล แต่อนาคตนั้นก็ควรเป็นของมนุษย์ที่ช่วยกันปกป้องโคคูนไว้ เมื่อพาราด็อกซ์ทั้งหมดหายไป ผมมั่นใจว่าโคคูนจะยังล่องลอยอยู่บนท้องฟ้าแน่นอน
โนเอล : คุณกำลังจะบอกว่ายุคที่ฉันเกิดมา เป็นอนาคตที่ถูกกำหนดโดยพาราด็อกซ์ทั้งหมดนี้่งั้นเหรอ?
โฮป : ผมคิดแบบนั้น ดังนั้นผมจึงพยายามปกป้องโคคูนไว้
เซร่าห์ : ส่วนเราก็จะท่องกาลเวลาและปกป้องอนาคต
โนเอล : ถ้าเราปกป้องอนาคตได้ เราก็คงได้พบกับไลท์นิ่ง ฉันเริ่มเห็นแล้วว่าเราต้องทำอะไรบ้าง

เซร่าห์ : โนเอล... ฉัน... ตอนแรก ฉันก็แค่อยากจะพบพี่สาวอีกครั้ง แต่ตอนนี้มันไม่ใช่แล้ว ฉันอยากจะช่วยปกป้องอนาคตด้วยเหมือนกัน
โนเอล : ขอบใจนะเซร่าห์ เราไปยังยุคต่อไปกันเถอะ

• หลังจากที่ทั้งสองออกไปจากยุคนี้แล้ว ภาพก็ฉายให้เห็นไคอัสและยูลที่จับตาดูพวกเขามาตลอด ทว่าตอนนี้ยูลกลับล้มลงไปกับพื้น ไคอัสเข้าไปประคองเธอไว้ด้วยท่าทีห่วงใย แล้วทั้งสองก็จากไป
• จากนั้นพวกเซร่าห์ก็หลุดเข้าไปยังช่ิองแยกของกาลเวลาอีกครั้ง

โนเอล : นี่เซร่าห์... เธอบอกว่าเธอเห็นไลท์นิ่งและฉันในความฝันใช่มั้ย? ตอนนี้เธอยังฝันแบบนั้นอยู่รึเปล่า?
เซร่าห์ : ไม่นะ... หลังจากนั้นฉันก็ไม่ได้ฝันถึงพี่สาวอีกเลย

เซร่าห์ : ฉันอยากถามว่า... ผู้หญิงคนนั้น ยูลน่ะ....
โนเอล : ฉันไม่รู้จักยูลที่ฉันเจอพร้อมกับเธอทั้งสองคนเลยน่ะเซร่าห์
เซร่าห์ : หมายความว่าไงน่ะ? ผู้หญิงคนนั้น... เธอไม่ได้ท่องกาลเวลาเหมือนพวกเราและสโนวเหรอ?
โนเอล : ฉันไม่คิดอย่างงั้นนะ.... สิ่งที่เราเห็นเป็นต่างยุคต่างสมัยกัน ภายในเผ่าโหร อาจจะมีใครบางคนที่มีหน้าตาเหมือนกัน พลังเหมือนกัน... และใช้ชื่อยูลสืบทอดไปเรื่อยๆ
เซร่าห์ : แปลว่าในแต่ละยุค ก็จะมียูลที่เป็นคนละคนกันอยู่ใช่มั้ย?

เซร่าห์ : งั้นยูลที่เราพบที่โอลบา กับยูลที่เราพบที่ภูเขายาจัสก้อ...
โนเอล : เป็นคนละคนกัน ทั้งคู่ต่างไม่ใช่ยูลที่ฉันรู้จัก แต่ว่านะ... ฉันก็ยังไม่อยากเชื่อว่าพวกเขาไม่ใช่คนๆ เดียวกัน
เซร่าห์ : นี่โนเอล... ถ้าเราท่องกาลเวลาและแก้พาราด็อกซ์ เราจะเปลี่ยนแปลงประวัติศาสตร์ได้

เซร่าห์ : สงสัยจังว่ายุคของเธอจะเปลี่ยนไปแค่ไหนกันนะ โนเอล?
โนเอล : บางทีมันอาจจะกลายเป็นอนาคตที่ไม่มีฉันอยู่ก็ได้?
เซร่าห์ : เป็นไปได้ด้วยเหรอ?
โนเอล : อะไรก็เป็นไปได้ทั้งนั้ันแหละ แต่ถ้ามันเป็นแบบนั้นจริงๆ ก็ไม่เป็นไร ถ้าเราไม่ได้พบกัน เรื่องร้ายๆ พวกนี้ก็คงไม่ได้เกิดขึ้น... ไปกันเถอะ มุ่งหน้าต่อไปกัน เธอเองก็อยากเจอไลท์นิ่งเร็วๆ ไม่ใช่เหรอ?

• ถัดมาทั้งสองก็ไปยังสวนสนุกซานาดู เมืองคาสิโนลอยฟ้า

โนเอล : ยอดไปเลย! ไม่คิดว่าจะมีที่แบบนี้อยู่จริงๆ นะเนี่ย...
เซร่าห์ : ไม่ใช่สวนสาธารณะซะด้วย แต่เป็นคาสิโน? ในยุคของฉันยังไม่มีของแบบนี้เลย
โนเอล : ลองไปสำรวจดูกัน

• น่าแปลกที่พวกพนักงานคาสิโนรู้ว่าทั้งสองเป็นผู้ท่องกาลเวลา และถามว่าทั้งสองหลงทางมารึเปล่า? โนเอลตกใจมากที่เหล่าพนักงานรู้ว่าเขาเป็นผู้ท่องกาลเวลา พนักงานบอกว่าเธอไม่ได้จะขัดขวางอะไร ภายในคาสิโนแห่งนี้ทุกคนล้วนเท่าเทียมกัน (ม็อคขอแยกตัวไปเที่ยวเล่น)
• ณ จุดๆ หนึ่งก็จะมีพนักงานคาสิโนเดินเข้ามาทักทายโนเอล แล้วเอ่ยถามว่าเราเคยเจอกันมาก่อนรึเปล่า? แล้วเขาก็พยายามพูดกล่อมให้โนเอลมาเสียตังค์เล่นคาสิโนด้วย โนเอลได้แต่บอกว่าเขาจำไม่ได้ว่าเจอเจ้าคนนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่ แล้วโนเอลก็พยายามจะเปลี่ยนเรื่องคุย ทว่าพนักงานคนนั้นก็ยังพยายามชวนไปเรื่อย...