ร้านไหนมาก่อน ก็จะรอร้านนี้.... [16]
posted on 01 Jun 2012 15:27 by ffplanet in Fabula-Nova-Crystallis, Final-Fantasy-XIII-2ย้ำเหมือนเดิมว่า ผมเขียนให้ตัวเองอ่านรู้เรื่องคนเดียว ถ้าคนอื่นอ่านรู้เรื่องด้วย ก็โชคดีไปนะครับ
Chapter 5 (2)
- เซร่าห์เข้าไปคุยกับเลโบรที่อยู่บริเวณริมหาด
เลโบร : วันนี้เธอไม่มีสอนนี่นา แล้วมาทำอะไรที่นี่กันล่ะ?
- สิ่งต่างๆ ดูกลับมาเป็นเหมือนกับช่วงก่อนที่ฉันจะออกเดินทาง นี่มันโลกอะไรกันเนี่ย
ก. นี่คือความฝันงั้นเหรอ?
ข. ฉันอยู่ที่ไหนกันเนี่ย?
ค. ตอนนี้ปีอะไรเนี่ย?
ง. ฉันนอนที่นี่ได้มั้ย?
- ตอบข้อ ค. เพราะดูโง่น้อยที่สุด
เซร่าห์ : เลโบร ฉันขอถามอะไรแปลกๆ หน่อยได้มั้ย? ตอนนี้มันปีอะไรกันเนี่ย?
เลโบร : เธอถามจริงเหรอ? เธอไม่รู้แล้วเป็นครูได้ยังไง?
เซร่าห์ : บอกมาละกันน่า นะ?
เลโบร : AF003 ไง! ตอนนี้รู้แล้ว ทำไมไม่กลับบ้านซะล่ะ?
- ต่อไปก็ไปคุยกับยูจ
ยูจ : ไม่ค่อยได้เห็นเธอมางีบหลับแบบนี้นะเนี่ย เหนื่อยกับงานมางั้นเหรอ?
- ยูจเองก็ทำเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น จะคุยอะไรกับเขาดี?
ก. โนเอลอยู่ีที่ไหนน่ะ?
ข. ฉันรู้สึกไม่ค่อยสบายเลย
ค. เกิดอะไรขึ้นกับอุกกบาตแล้วล่ะ?
ง. เธอเห็นม็อคมั้ย?
- อ่ะตอบ ก.
เซร่าห์ : โนเอลอยู่ที่ไหนน่ะ? อืม... เธอรู้จักโนเอลมั้ย?
ยูจ : โนเอล? มีคนชื่อแบบนั้นอยู่ในหมู่บ้านด้วยเหรอ เขาเป็นคนรู้จักของเธอเหรอ?
เซร่าห์ : อ่า... นี่ฉันกลับมายังช่วงก่อนที่โนเอลจะมาที่นี่งั้นเหรอเนี่ย?
- ระหว่างที่ถาม กล้องก็จับไปให้เห็นท้องฟ้าอันมืดสนิท... จากนั้นเซร่าหืก็เดินไปหากาโดต่อ
กาโด : เมื่อกี้ท่าทางหลับสบายเลยนะ ชีวิตสุขีดีสิท่า?
ก. แล้วชีวิตของเธอล่ะ กาโด?
ข. หมายความว่ายังไงน่ะ?
ค. เธอจะบอกว่าฉันขี้เกียจเกินไปงั้นเหรอ
ง. ก็ไม่ได้มีความสุขหรอกนะ
- ลองตอบ ก.ไก่
เซร่าห์ : แล้วเธอไม่พอใจกับชีวิตของเธอเหรอ กาโด?
กาโด : ไม่พอใจ อืม... ใช่ ประมาณนั้นแหละ พักหลังนี้ไม่ค่อยเจอมอนสเตอร์น่ะนะ พวกเราเลยไม่มีโอกาสออกไปกวาดล้าง มันก็น่าเบื่อพอสมควร ก็เท่านั้นแหละ ตอนนี้ก็เข้าไปข้างในซะสิ เขารอเธออยู่ในบ้านนะ
เซร่าห์ : เขาเหรอ...?
- เซร่าห์ยังคงสงสัยว่าเธอตายไปแล้วหรือเปล่า
มาควี : มีคนรออยู่ภายในบ้านโนระนะครับ!
ก. มีคนรอฉันอยู่งั้นเหรอ?
ข. ใครรออยู่เหรอ?
ค. ทำไมพวกเขาถึงร้อนรนกันจะนะ? (ที่จะให้เข้าไปในบ้าน)
ง. บ้านโนระคืออะไรน่ะ?
- เป็นตัวเลือกที่ดูโง่ทุกข้อ ;A;
เซร่าห์ : ใครรออยู่เหรอ?
มาควี : เหอออ? เธอเหนื่อยจนจำไม่ได้เลยเหรอ?
เซร่าห์ : เอ๋.....
- เซร่าห์เริ่มสงสัยว่าเรื่องราวทั้งหมดจนถึงตอนนี้ เป็นเพียงความฝันรึเปล่า แล้วพอเข้าบ้านโนระไป
สโนว : กลับมาแล้วสินะ เซร่าห์!
เซร่าห์ : สโนว! เธอมาอยู่ที่นี่ได้ยังไง?
สโนว : เธอหมายความว่า ฉันเข้าบ้านตัวเองไม่ได้งั้นเหรอ?
เซร่าห์ : ตะ... แต่ เธอออกไปตามหาพี่สาวอยู่ไม่ใช่เหรอ?
สโนว : ....อย่าพูดอะไรแปลกๆ แบบนั้นสิ พี่สาวหายตัวไปตั้งแต่เมื่อไหร่กัน?
เซร่าห์ : เอ๋?
สโนว : นับตั้งแต่ที่พวกเราแต่งงานกันมา พี่สาวก็อาศัยอยู่ด้วยกันไม่ใช่เหรอ? วันนี้เธอดูแปลกๆ นะ
- สโนวยื่นมืออกมาหาเซร่าห์ตามปกติ แต่เซร่าห์กลับรู้สึกประหลาดใจ เธอคิดว่าเรื่องแบบนี้มันไม่น่าจะเกิดขึ้นได้ มันแปลกเกินไปแล้ว ด้วยความตกใจ เธอจึงกลับหลังหันแล้วโกยสุดฝีเท้าด้วยความข้องใจกับเรื่องที่เกิดขึ้น ด้านสโนวก็ตกใจว่าเกิดอะไรขึ้น เขาพยายามตะโกนเรียกเซร่าห์ให้กลับมา
- เซร่าห์วิ่งออกมายังนอกบ้าน แล้วพบบรรยากาศรอบๆ ตัวที่ผิดเพี้ยน ผู้คนต่างๆ เริ่มหายไป
เซร่าห์ : โลกนี้... กำลังจะจบสิ้นลงงั้นเหรอ ทุกคน... หายไปไหนกัน...?
- เซร่าห์พยายามเชื่อว่านี่คือโลกแห่งความฝัน แต่ถึงกระนั้น เธอกลับยังข้องใจว่าพี่สาวของเธออยู่ที่ไหน เธอออกวิ่งตามหาพวกโนระ เธอตะโกนขอร้องให้สโนวออกมาช่วยเธอด้วย เธอวิ่งไปตามชายหาดอย่างไร้จุดหมาย จนกระทั่งเธอได้เห็นเงาคนที่เธอคุ้นเคย ยืนอยู่บนตอม่อริมทะเล
เซร่าห์ : พี่สาว... ใช่มั้ยคะ?
ไลท์นิ่ง : กลับมาแล้วสินะ เซร่าห์
เซร่าห์ : พี่มาอยู่ที่นี่ได้ยังไงคะ?
ไลท์นิ่ง : เพราะเธอต้องการพี่น่ะสิ
- เซร่าห์นึกถึงอดีตที่ยูลบอกเธอว่าโลกนี้จะแสดงความปรารถนาทั้งหมดของเธอออกมา
ไลท์นิ่ง : ฮาๆ... เราได้เปลี่ยนประวัติศาสตร์ แล้วฉันก็กลับมาที่นี่ ขอโทษที่ทำให้เธอต้องออกผจญภัยไปเสี่ยงอันตรายแบบนั้น
- ไลท์นิ่งยืนมืออกมา พร้อมด้วยรอยยิ้มที่งดงามอย่างเช่นเคย
ไลท์นิ่ง : กลับบ้านกันเถอะเซร่าห์ ทุกๆ คนรอพวกเราอยู่
เซร่าห์ : กลับ... บ้าน...? ใช่... ฉันควรจะกลับบ้านได้แล้ว...
- เซร่าห์ก้าวเข้าไปหาไลท์นิ่ง และยื่นมือออกไปหมายจะสัมผัสมือกับพี่สาว แต่แล้วเธอก็คิด
เซร่าห์ : ส่วนใดส่วนหนึ่งในหัวใจของฉันตระหนักดีว่านี่ไม่ใช่เรื่องจริง นี่มันก็เป็นแค่ความฝัน หากฉันยอมรับมันก การเดินทางท่องกาลเวลาของฉันก็จะสิ้นสุดลง แต่กระนั้น... พี่สาวของฉันก็อยู่ที่นี่ สโนวก็อยู่ที่นี่ ทุกคนต่างก็อยู่ด้วยกัน ในสภาพแวดล้อมที่ฉันโหยหา เพื่อจะได้ใช้ชีวิตอย่างสงบสุขร่วมกัน... ความสุขทั้งหลายที่ฉันใฝ่ฝัน... อยู่ตรงหน้านี้แล้ว
- โลกที่ฉันปรารถนามาตลอด สถานที่ซึ่งไลท์นิ่งกำลังชักพาฉันเข้าไป ฉันควรยุติการเดินทางกับโนเอล แล้วยอมรับโลกนี้หรือไม่?
ก. ยอมรับโลกนี้
ข. ไม่ยอมรับมัน
- แน่นอนว่า กา ข.ไข่
เซร่าห์ : .... ฉันทำไม่ได้ ในตอนที่ฉันมืดมนกับอนาคต โนเอลได้มาที่นี่ นำพาความหวังว่าให้ สโนวเองก็ออกเดินทางท่องกาลเวลาเพื่อปกป้องทุกคน โฮปเองก็กำลังพยายามอย่างเต็มที่เพื่อช่วยโคคูน แล้วยัง แฟงก์กับวานิลล์ ที่กลายเป็นคริสตัลและยังคงค้ำจุนโคคูนเอาไว้ ฉันไม่อาจลืมพวกเขาแล้วจมปลักอยู่กับความฝันอันหวานชื่นได้.... ขอโทษด้วยนะ พี่คะ
- หลังสิ้นเสียงของเซร่าห์ ไลท์นิ่งยังคงยืนนิ่งอยู่ที่ตอม่อ หมอกควันสีดำเริ่มพวยพุ่งออกมาจากตัวของเธอ แล้วก็ปกคลุมให้ทุกสิ่งทุกอย่างกลายเป็นสีดำ เซร่าห์จึงกรีดร้องออกมา ทว่าทันใดนั้น ก็มีแสงสว่างส่องประกายวาบขึ้นมากลางคัน
???? : อย่ายอมแพ้นะ!
เซร่าห์ : .....เธอไม่ใช่พี่สาวของฉันนี่!!
- แสงสว่างนั้นได้ลบเลือนหมอกควันสีดำไป จากนั้นเมื่อเซร่าห์มองเห็นรอบข้างอีกครั้ง เธอก็พบว่าไลท์นิ่งที่เธอเห็นเมื่อครู่นี้ได้หายไปแล้ว
???? : เซร่าห์...
เซร่าห์ : เสียงเมื่อตะกี้... คนที่ให้กำลังใจฉันคือใครกันนะ?
เซร่าห์ : ใครสักคนช่วยฉันไว้... เขายังอยู่แถวนี้รึเปล่านะ?
- เซร่าห์พยายามออกตามหาต้นตอของเสียงนั้น เธอรู้สึกว่ามันเป็นเสียงที่เธอเคยได้ยินมาก่อน...
???? : เชื่อมั่นเข้าไว้ อีกแค่นิดเดียวเท่านั้น เซร่าห์...
- เซร่าห์วิ่งไปยังจุดที่อุกกาบาตเคยตก และเป็นจุดตั้งต้นของการบิดเบือนการเวลา ทว่าอุกกาบาตและเกทที่เธอเคยเห็นได้หายไปแล้ว ทว่า ณ จุดนั้นเองกลับมีใครบางคนยืนรออยู่.... ซึ่งก็คือวานิลล์
เซร่าห์ : วานิลล์!! .....วานิลล์ จริงๆ ใช่มั้ย?
วานิลล์ : อืมมมม-มมมม.... หยั่งกับว่าฝันไปจริงๆ เลยนะ ฉันกลายเป็นคริสตัล และตอนนี้ก็กำลังหลับฝันอยู่ เธอเองก็อยู่ในความฝันที่ไม่จบสิ้นเช่นกันนะเซร่าห์ เราต่างกำลังฝันอยู่ แล้วเราก็สามารถเชื่อมถึงกัน!
เซร่าห์ : แสดงว่านี่คือความฝันจริงๆ สินะ แล้วเธอมาอยู่ที่นี่ได้ยังไง?
???? : ก็มาช่วยเธอไง!
- ว่าแล้วแฟงก์ก็ปรากฏตัวขึ้นมาจากช่องวาร์ปกลางอากาศ
วานิลล์ : เธอพึ่งเคยเจอแฟงก์เป็นครั้งแรกใช่มั้ย?
แฟงก์ : เรามาพาเธอออกไปจากความฝันที่เธอติดอยู่ไง
วานิลล์ : ความฝันของเธอที่ติดอยู่ในช่ิองแยกกาลเวลานั้นไม่มีวันสิ้นสุด ถ้าไม่มีใครช่วยเธอออกมา เธอก็จะไม่มีวันลืมตาตื่นขึ้นมาได้อีก
แฟงก์ : ดังนั้นพวกเราถึงต้องมาหาเธอยังไำงล่ะ
- ว่าแล้วแฟงก์ก็กระโดดขึ้นไปกลางฟ้า แล้วปาหอกลงมาเกิดเป็นจุดวาร์ปข้ามกาลเวลา
เซร่าห์ : อ๊าาา!! ขอบใจนะ!
แฟงก์ : เราแค่ยื่นมือช่วยเธอเท่านั้น ถ้าเธอเลือกที่จะติดอยู่ในความฝันนี้เธอก็เสร็จไปแล้ว เธอปฏิเสธไลท์นิ่งตัวปลอมด้วยความตั้งใจของเธอเอง ดังนั้นเราถึงเข้ามาที่นี่ได้
เซร่าห์ : ฉันเองก็เกือบจะคล้อยตามไปแล้ว แต่ฉันจำได้ว่าพี่สาวกำลังต่อสู้อยู่ในวาลฮัลล่า สโนวและโฮปเองก็ด้วย พวกเขากำลังต่อสู้อยู่ในที่อื่น ฉันไม่อาจหนีความเป็นจริงไปตัวคนเดียวได้หรอกนะ
แฟงก์ : ฮ่า.... ดีแล้วล่ะ ตอนนี้ก็ถึงคราวที่เธอต้องช่วยแล้ว ยังมีอีกคนที่ติดอยู่ในความฝันของเขาเอง
เซร่าห์ : โนเอลเหรอ?
วานิลล์ : เราจะพาเธอไปหาเขา ฉันเชื่อว่าเธอต้องช่วยเขาได้นะ เซร่าห์
- ว่าแล้วร่างของแฟงก์กับวานิลล์ก็แปลงแสงสีทองออกมา
แฟงก์ : ชิ... ท่าทางพวกเราจะถึงขีดจำกัดแล้วสิ
วานิลล์ : เราคงต้องกลับไปแล้ว....
แฟงก์ : แล้วเจอกันนะ เซร่าห์!
เซร่าห์ : ฉันจะช่วยเขาเอง ฉันจะช่วย...
- แล้วแฟงก์กับวานิลล์ก็หายไป ปล่อยให้เซร่าห์ไปลุยต่อคนเดียว
เซร่าห์ : โนเอลกำลังรอฉันอยู่ ข้างหน้านี้เอง... พี่สาว ฉันได้พบแฟงก์และวานิลล์อีกครั้ง ทั้งที่เมื่อ 3 ปีก่อนฉันก็เป็นคนที่ต้องการความช่วยเหลือ ตอนนี้พวกเขาก็มาช่วยฉันเอาไว้อีกครั้งแล้ว นี่เป็นครั้งแรกที่ฉันได้พบกับแฟงก์ก็จริง แต่ฉันว่าเขามีส่วนเหมือนพี่อยู่บ้างนะ
เซร่าห์ : ทั้งที่พวกเขายังคงเป็นคริสตัลอยู่ แต่ฉันยังสามารถพบพวกเขาได้ แสดงว่าฉันเองก็ต้องสามารถไปพบพี่ได้แน่ๆ เลยจริงมั้ย? วานิลล์ แฟงก์... ขอบใจนะ เธอบอกว่าโนเอลติดอยู่ในความฝันของเขา ในที่ใดที่หนึ่งใช่มั้ย? ฉันจะไปหาเขาให้พบ แล้วเราก็จะไปหาพวกเธอนะ
- จากนั้นเซร่าห์ก็ท่องกาลเวลา มุ่งไปยังโลกแห่งความตายในยุค AF700 ยุคสมัยที่โนเอลจากมา
- ณ ที่แห่งนั้น ท้องฟ้าปกครองด้วยความมืดมิด เมฆหมอกถูกย้อมลงเป็นสีโลหิต มองไปทางไหนมันก็สลัวๆ เป้าหมายของการมายังสถานที่แห่งนี้ก็คือการตามหาโนเอลให้พบ เซร่าห์พยายามออกตามหาโนเอลจนได้ยินเสียงหอบของเขา เธอไล่ตามเสียงนั้นไปจนกระทั่งพบโนเอลยืนพิงอยู่กับร่างของเบฮีมอธที่เขาพึ่งโค่นลง
โนเอล : สำเร็จแล้ว.... สำเร็จแล้ว... ถึงจะหืดจับ... แต่ฉันก็โค่นมันด้วยตัวคนเดียวได้แล้ว...
เซร่าห์ : โนเอล!?
โนเอล : แค่นี้ก็ึคงพอสำหรับการฉลองวันเกิดแล้วมั้ง...
- โนเอลยืนขึ้นมาตรงๆ แล้วออกวิ่งมาทางเซร่าห์ แม้เซร่าห์จะเรียกชื่อของเขา แต่ดูเหมือนเขาจะมองไม่เห็น ไม่รับรู้ถึงการมีอยู่ของเซร่าห์ แล้วเขาก็วิ่งผ่านของเซร่าห์ไปทางด้านหลังเฉย
เซร่าห์ : โนเอล! ...นี่คือความฝันของเธอเหรอ?
- เซร่าห์รีบไล่ตามโนเอลที่หนีไป
โนเอล : ไคอัส!
ไคอัส : คงโค่นมันได้แล้วงั้นสิ?
โนเอล : ด้วยตัวคนเดียวด้วย!!
ไคอัส : ท่าทางเจ้าคงเก่งขึ้นแล้วสิ แต่ก็คงจะผ่านการต่อสู้มาแบบยากลำบากสินะ
โนเอล : ไม่ซะหน่อย ไม่ได้ลำบากเลยสักนิด ง่ายจนน่าเบื่อซะด้วยซ้ำ (โม้)
ไคอัส : หึๆ ดูมีอนาคตดีนี่ เอาล่ะ เจ้าโตพอที่จะเป็นผู้พิทักษ์ได้แล้ว
โนเอล : แค่โตพอเป็นผู้พิทักษ์ได้ฉันยังไม่ดีใจหรอกนะ ถ้ายังโค่นนายไม่ได้ มันก็ไม่มีความหมาย!
ไคอัส : ที่จริง ข้าก็หวังว่าเจ้าจะทำเช่นนั้นได้ เจ้ามีคุณสมบัติที่จะท้าดวลกับข้า หากชนะข้าได้ เจ้าก็จะได้สิทธิในการเป็นข้ารับใช้ของมิโกะ อย่างที่ข้าเคยท้าดวลและชนะข้ารับใช้คนก่อนจนได้ชื่อนี้มา
โนเอล : แล้วเกิดอะไรขึ้นกับเขาคนนั้นล่ะ?
ไคอัส : ข้าสังหารเขา ข้ารับใช้นั้นมีได้เพียงแค่หนึ่ง นี่คือกฎของพวกเรา โนเอล หากเจ้าหวังที่จะก้าวข้ามข้าไป ก็จงสังหารข้าซะ
โนเอล : เคยอยากทำอย่างนั้นซะที่ไหนกันเล่า! ฉันก็แค่อยากเอาชนะนาย มันก็เท่านั้น
- พอเซร่าห์เดินเข้าไปใกล้ทั้งสอง... ไคอัสก็หายไปกลายเป็นหมอกควันสีดำ
โนเอล : ....ทำไมกัน ไคอัส? ฉันยังโค่้นนายไม่ได้เลย...! อย่าพึ่ง หายไปสิ...
โนเอล : ฉันอยากจะเข้มแข็งกว่าไคอัส ดังนั้นฉันจึงเริ่มฝึกวิชาดาบ ฉันคิดว่าแค่เลียนแบบคงจะเอาชนะเขาไม่ได้ ก็เลยหันมาใช้ดาบสองมือแทน ถ้าฉันไม่ฆ่าไคอัสฉันก็ไม่มีทางได้เป็นข้ารับใช้คนต่อไป... แต่ฉันไม่เคยคิดจะทำตามกฎที่ใครก็ไม่รู้ตั้งไว้เมื่อนานแสนนานมาแล้วหรอกนะ ฉันก็แค่ต้องการพลังเคออสที่เป็นรางวัลแก่ข้ารับใช้ ไคอัส บัลลาด ฉันอยากจะร่วมมือกับนายเพื่อปกป้องยูล แต่ก่อนที่ฉันจะไล่ตามนายทัน นายก็หายไป
- โนเอลค่อยๆ เดินแบบไร้วิญญาณจากไปอย่างช้าๆ เขากลับไปยังหมู่บ้านของชนเผ่าโหร แล้วก็พบผู้คนในหมู่บ้านที่พากันล้มตาย พวกเขากรีดร้องเทพธิดาก่อนจะสิ้นใจลง... เซร่าห์ก็ไล่ตามไปจนเจอโนเอลอีกครั้ง
โนเอล : ....กลับมาแล้ว
ยูล : กลับมาแล้วสินะโนเอล วันนี้เป็นยังไงบ้าง?
โนเอล : ก็จัดการเจ้าตัวใหญ่ได้ด้วยล่ะ! วันนี้เป็นวันสำคัญของเธอไม่ใช่เหรอ ยูล?
ยูล : เธอจำวันเกิดฉันได้ด้วยเหรอ?
โนเอล : แหงอยู่แล้ว! คืนนี้เราจะมาฉลองกันไง จะเป็นงานฉลองใหญ่เมื่อวันวานเลยนะ แต่มีกันแค่ 3 คนแบบนี้ ไม่รู้ว่ามันจะหงอยเหงาไปหน่อยรึเปล่า....?
ยูล : ไม่หรอก ฉันไม่เหงาเลย เพราะฉันมีเธอกับไคอัสอยู่แล้วนี่นา
โนเอล : เอาล่ะ งั้นก้อ...
- แต่แล้วพอเซร่าห์เดินเข้าไปหายูล ยูลก็หายไป กลายเป็นหมอกควันแบบเดียวกับไคอัส
โนเอล : ยูลลลลล!
โนเอล : ฉันทำให้เธอหงอยเหงา ท้ายที่สุดฉันก็ช่วยเธอไว้ไม่ได้ ฉันมีชะตากรรมที่ไม่อาจให้อภัยได้... และมีคู่หูที่ฉันไม่อาจให้อภัยได้เช่นกัน แต่สิ่งที่ไม่น่าให้อภัยที่สุดก็คือตัวฉันเอง ผู้อ่อนแอ และไม่สามารถทำอะไรได้เลย