Final Fantasy Planet - #1 Source for FF&KH Info

ย้ำเหมือนเดิมว่า ผมเขียนให้ตัวเองอ่านรู้เรื่องคนเดียว ถ้าคนอื่นอ่านรู้เรื่องด้วย ก็โชคดีไปนะครับ

Chapter 5 (4)

• ก่อนจะมุ่งไปยังอเคเดเมีย AF500 หากกลับมายังโลกแห่งความตายอีักครั้งจะเจอคัตซีน

เซร่าห์ : ...ได้ยินอะไรมั้ย? เสียงเพลงนี่... เสียงของใครกัน?
โนเอล : เดี๋ยว ฉันจำเสียงนี้ไำด้ นี่มันเสียงของคนในหมู่บ้านฉันนี่นา!

"โนเอล นายตั้งใจจะสู้กับไคอัสจริงๆ เหรอ?"
"เขาเป็นนักรบที่ครอบครองหัวใจของเทพธิดา"
"การฆ่าเขาก็คือการปฏิเสธเทพธิดา"
"ด้วยพลังของนาย นายสามารถหยุดยั้งหัวใจที่ไม่มีวันตายของเขาได้"
"บางที นายอาจปลดปล่อยเขาจากคำสาปชั่วนิรันดร์ได้"
"ทว่า หากนายไม่เตรียมใจเอาไว้ให้ดี"
"ตัวนายเองนั่นแหละที่จะต้องสาปด้วยหัวใจที่ไม่มีวันตาย"
"โนเอล นายเตรียมใจที่จะฆ่าไคอัส และแบกรับภาระอันเป็นบาปนั้นไว้เองแล้วหรือยัง?"

• พวกเขาบอกว่าไำคอัสเป็นนักรบที่มีพลังของเทพธิดาคุ้มครองอยู่ โนเอลเตรียมใจที่จะปฏิเสธเทพธิดาแล้วฆ่าเขาหรือยัง?

ก. ฉันพร้อมแล้ว
ข. ไม่รู้เหมือนกัน
ค. ฉันทำไม่ได้
ง. ฉันไม่ฆ่าใครทั้งนั้น

• ตอบ ก.ไก่ เพื่อเดินหน้าฆ่ามัน.... (แต่จริงๆ โนเอลน่าจะตอบ ข.ไข่ มากกว่า)

โนเอล : ฉันพร้อมแล้ว...
เซร่าห์ : พวกเขาถามได้น่าหนักใจมากเลยนะ?
โนเอล : พวกเขากำลังทดสอบฉันอยู่ ฉันคงไม่มีทางฆ่าไคอัสได้ตราบใดที่ยังไม่มั่นใจที่จะก้าวเดินไปในเส้นทางนั้น
เซร่าห์ : เธอต้องทำแบบนั้นจริงๆ เหรอ โนเอล?
โนเอล : พลังแห่งเคออสคุ้มครองเขาอยู่ มีแต่ผู้พิทักษ์เท่านั้นที่สามารถเอาชนะเขา แล้วรับพลังนั้นมาจากเขา นั่นก็หมายความว่า
เซร่าห์ : คนเพียงคนเดียวที่จะฆ่าไคอัสได้... ก็คือเธอ โนเอล?
โนเอล : ใช่แล้วล่ะ ฉันต้องกัดฟันสู้แล้วทำให้ได้

• ในตอนนี้ จะมีสถานที่ใหม่ปรากฏขึ้นมาคือซากโบราณสถานบิลจ์ปี AF100 ซึ่งปกคลุมไปด้วยพาราด็อกซ์ หลังจากที่เราเข้าไปแก้ไขปริศนา จนทำให้กาลเวลาของที่แห่งนั้นกลับมาเป็นปกติได้แล้ว ก็จะได้รับเงินตอบแทนจากรัฐบาลมากมาย แล้วท้ายที่สุดก็จะได้กระดาษชำระขนาดใช้ได้ไปอีก 10 ปีมาเป็นรางวัล
• จากนั้น.... ก่อนจะไปยังอเคเดเมีย AF500 ก็ให้ไปยังสถานที่ใหม่ โอลบาปี AF400 ก่อน

เซร่าห์ : ม็อคจ้ะ เธอนึกเรื่องบ้านเกิดของเธอเพิ่มเติมได้อีกรึยังจ้ะ?
ม็อค : คุโปะ! ผมจำทะเลแห่งกาลเวลาได้ คุโปะ!
โนเอล : ทะเลแห่งกาลเวลา คือบ้านเกิดของนายเหรอ?
ม็อค : ก็ยังเป็นปริศนาอยู่ คุโปะ  แต่ตอนนี้ผมนึกเรื่องทะเลแห่งกาลเวลาได้แล้ว ผมว่าเดี๋ยวสิ่งต่างๆ มันก็คงจะค่อยๆ คืนกลับมาเองคุโปะ!
เซร่าห์ : ท่าทางมันจะเกี่ยวข้องกับความทรงจำสำคัญๆ ของเธอนะม็อค เรามาสำรวจวงกตแห่งกาลเวลาในโอลบากันหน่อยมั้ย? ฉันว่าเธออาจได้รับความทรงจำกลับมาเพิ่มก็ได้นะ!
ม็อค : คุโปะ? จะช่วยผมหาความทรงจำงั้นเหรอ คุโปะ?
โนเอล : แหม นายก็ช่วยพวกเรามาตั้งเยอะแล้ว บางครั้งก็ต้องตอบแทนกันบ้าง
ม็อค : ที่นี่มีกลิ่นที่คุ้นเคยอยู่ด้วย คุโปะ! เป็นกลิ่นของทะเลแห่งกาลเวลาเมื่อเนิ่นนานมาแล้ว!
โนเอล : สถานที่ๆ นายจดจำได้ น่าจะอยู่ข้างหน้านี้แหละม็อค
ม็อค : คุโปะ!
เซร่าห์ : ไปกันเถอะ! ท่าทางบ้านเกิดของเธอจะอยู่ใกล้ๆ นี้แหละ ม็อค!

• หลังจากนั้นก็เข้าไปในวงกตกาลเวลาแก้ปริศนากัน

โนเอล : ...ที่นี่คือทะเลแห่งกาลเวลางั้นเหรอ? ม็อค นายเคยเห็นอะไรแบบนี้มาก่อนมั้ย?
ม็อค : ....จำได้ทุกอย่างเลย คุโปะ ที่ๆ ม็อคเกิดอยู่ข้างหน้านี้เอง คุโปะ

เซร่าห์ : ตอนที่ม็อคยังเด็ก เขาเคยเล่นซ่อนแอบกับเพื่อนๆ ในที่แห่งนี้ แล้วก็ถูกคลื่นพาราด็อกซ์ลักไป คลื่นนั้นได้พัดเขาออกไปไกล แล้วเมื่อเขาตื่นขึ้น เขาก็อยู่ในช่องแยกกาลเวลา เขาลืมเรื่องบ้านเกิดและเพื่อนๆ ทั้งหมด แล้วใช้ชีวิตคนเดียวนับแต่นั้นมา

• เมื่อทั้งสามมายืนหน้าเกทวงกตกาลเวลา ก็ได้ยินคุโปะเบาๆ จากทางด้านหน้า

โนเอล : เพื่อนของนายอยู่ทางด้านนั้นใช่มั้ย?
ม็อค : คุโปะ!
เซร่าห์ : ...เธออยากกลับบ้านใช่มั้ย?
ม็อค : คุโปววว...

เซร่าห์ : การจากลาที่มาถึงอย่างกระทันหันโดยที่พวกเราไม่เคยคาดคิดมาก่อน... เขาจะเดินทางไปกับพวกเราต่อ หรือจะกลับบ้านไปหาเพื่อนๆ กันนะ? นั่นคือสิ่งที่ม็อคต้องตัดสินใจ และคำตอบของเขาก็คือ...

• จากนั้นม็อคก็เลือกที่จะออกจากวงกตกาลเวลา แล้วกลับมายังชายหาดที่โอลบาพร้อมกับพวกเซร่าห์

โนเอล : ม็อค... แบบนี้ดีแล้วจริงๆ เหรอ?
เซร่าห์ : เราไม่รู้ด้วยซ้ำว่าจากนี้ไปพวกเรายังจะมีความหวังอีกมั้ย... คิดอีกสักนิดแล้วค่อยตัดสินใจ ไม่ดีกว่าเหรอ?
ม็อค : ทำไมต้องทำแบบนั้นด้วยคุโปะ? เซร่าห์ ที่เพียงแห่งเดียวที่ผมอยากจะอยู่ ก็คือข้างๆ ตัวเธอนะคุโปะ!

• ไอ้ม็อคเถื่อนนน!

เซร่าห์ : ขอบใจนะม็อค... แต่ถ้าเราไปถึงวาลฮัลล่าได้อย่างปลอดภัย เธอก็ควรจะเชื่อฟังสิ่งที่พี่สาวพูดกับเธอ ตกลงมั้ย?
ม็อค : แน่นอนคุโปะ! ไลท์นิ่งเป็นเจ้านายเพียงคนเดียวของม็อค คุโปะ!
โนเอล : ตกลงเซร่าห์หรือไลท์นิ่งกันแน่? เลือกสักคนสิเฟ้ย
ม็อค : เหะๆๆๆๆ! วันนี้นี่เยี่ยมไปเลยนะ คุโปะ!

• หลังจากระรานเซร่าห์และกวนตีนโนเอลจนต้องก่ายหน้าผากได้แล้ว ม็อคก็บินเป็นวงกลมพลางร้อง คุโปะ คุโปะ คุโปะ! ดูท่ามันจะเคลิ้มเอามาก
• แล้วในที่สุดก็ถึงเวลาที่จะมุ่งหน้าไปสู่อเคเดเมีย AF500 ซึ่งโคคูนใหม่ของโฮปน่าจะเสร็จสมบูรณ์แล้ว ขณะเดียวกันเสาคริสตัลที่ค้ำจุนโคคูนไว้ก็คงเริ่มจะถล่มลงมาแล้ว เมื่อโนเอลและเซร่าห์ก้าวออกจากเกท ก็เห็นบล็อคขนาดยักษ์ลอยอยู่บนฟากฟ้า ปลิวไสวไปมาราวกับเกมเตตริส 3 มิติ...

โนเอล : ....แย่ล่ะสิ หยั่งกับวาลฮัลล่าเลย
เซร่าห์ : เวลาตามคำทำนายใกล้เข้ามาแล้ว เสาค้ำกำลังจะล้ม โคคูนกำลังจะตกลงมา
โนเอล : คนที่อาศัยอยู่ที่นี่ไปไหนกันหมดเนี่ย? อพยพไปยังอาร์คใหม่ที่โฮปสร้างขึ้นแล้วรึ?
เซร่าห์ : ผู้คนทั้งหมด... อยู่ในอาร์ค อ๊ะ! งั้นถ้าไคอัสตั้งใจจะทำลายมันล่ะ...!
โนเอล : เห็นด้วยเลย วินาทีที่อาร์คลอยขึ้น... เขาจะลงมือตอนนั้นแหละ

• เราก็ไล่กระโดดไปตามบล็อคต่างๆ ฝ่าศัตรูไป

เซร่าห์ : ดูสิ บล็อคพวกนี้ไม่ได้เึคลื่อนไหวมั่วๆ นะ มันมีรูปแบบของมันอยู่
โนเอล : ใช่ ถ้าอ่านการเคลื่อนไหวของมันออก เราก็จะผ่านต่อไปได้

• หลังจากผ่านต่อไปอีกหน่อย ทั้งสองก็เจอความมืดปกคลุมรอบ แล้วเสียงของยูลก็ดังนี้

ยูล : ห้ามไปต่อนะ การสังหารเทพธิดาเป็นเรื่องต้องห้าม...
เซร่าห์ : ฉันได้ยินเสียงของยูล!
โนเอล : ฉันก็ได้ยิน เค้าห้ามพวกเราฆ่าเทพธิดา
เซร่าห์ : หมายความว่าไงกัน?

• หลังจากนั้นโนเอลก็อธิบายพล็อตเรื่องให้ฟังซ้ำ จนกระทั่งบอส 2 ตัวโผล่้ออกมา ระหว่างการต่อสู้ก็มีเสียงของยูลบ่นเรื่องห้ามฆ่าเทพธิดาเพราะเป็นบาปตลอด เวลา กระทั่งปราบบอสได้

เซร่าห์ : ...เสียงของยูลหายไปแล้ว โนเอล เธอยังได้ยินอีกมั้ย?
โนเอล : ไม่ได้ยินแล้วล่ะ เค้าต้องการหยุดพวกเราเหรอ?

• หลังจากผ่านต่อไปได้ก็มีเสียงของยูลดังขึ้นมาอีก

ยูล : พวกเธอจะสู้กับไคอัสไม่ได้นะ
เซร่าห์ : โนเอล เสียงนั้นอีกแล้ว!
ยูล : สิ่งที่รออยู่เบื้องหน้านั้นมีแต่บาปและความสิ้นหวัง พวกเธอยังถอยกลับไปทันนะ
โนเอล : .....ยูล! แล้วอีกด้านหนึ่งของความสิ้นหวังนั่น มีอะไรอยู่ล่ะ?
ยูล : ชะตากรรมอันโหดร้ายที่จะวนเวียนซ้ำแล้วซ้ำเล่าไม่มีวันจบสิ้น แต่โพ้นไปกว่านั้น... ฉันมองไม่เห็น
โนเอล : นั่นแหละคือความหวัง ยูล เชื่อฉันสิ
ยูล : หากว่ามันไม่มีอะไรอยู่เลยล่ะ?
โนเอล : จะถอยตอนนี้มันก็สายเกินไปแล้ว มันก็เหลือแต่โลกที่ไม่มียูลของฉันอยู่อีกต่อไปแล้ว! แบบนั้นมันก็ไม่ต่างกับการไม่มีอะไรอยู่เลยนั่นแหละ!
ยูล : ฉันไม่อาจหยุดเธอได้ เธอต้องตัดสินใจด้วยตัวเอง แม้ว่าการตัดสินใจนั้นจะนำไปสู่อนาคตอันเลวร้ายก็ตาม

• หลังจากผ่านแผนที่ทั้งหมดมาได้แล้ว โนเอลและเซร่าห์ก็มุ่งตรงไปยังจุดสุดท้ายอันเป็นอดีตสำนักงานใหญ่ของอเคเด เมีย ซึ่งไคอัสก็มองดูทั้งสองคนจากบนหลังคา

ไคอัส : เธอดูอยู่รึเปล่า ยูล? ฉันจะทำสัญญาแห่งความพินาศให้เป็นจริง มันจะจบลงที่นี่

• ไคอัสแปลงร่างเป็นบาฮามุทแล้วบินเข้าหาโคคูนใหม่เซร่าห์กับโนเอลก็ไล่ ตามไป ทันใดนั้นเจ้าบาฮามุทก็ถูกโฮปที่นำทหารกองหนึ่งเข้ามาระดมสาดกระสุนใส่จากใน อเคเดเมีย

โฮป : ลุยเลย
เซร่าห์ : โฮป!
โฮป : ดีใจที่ทุกคนปลอดภัยนะครับ
โนเอล : พวกเราปลอดภัย! มาช่วยมันหยุดมันด้วยกันเถอะ
โฮป : ผมพาผู้คนที่เราไว้ใจได้มาด้วยแล้ว รีบขึ้นมาบนยานเหอะเถอะครับ!
เซร่าห์ : ฝากด้วยนะ!

• และบนยานเหาะนั้น

ซัสซ์ : เฮะเฮ่! หน่วยช่วยเหลือมาถึงแล้ว ฉันจะพาพวกเธอไปส่งเอง 
แดจซ์ : เราจะพาไปเอง!

• กระทั่งเจ้าลูกโจโคโบะ ก็ยังกระโดดจากผมซัสซ์ขึ้นมาให้กำลังใจ จากนั้นพวกเขาก็ออกยาน เร่งสปีดไล่ตามบาฮามุทไป โดยปล่อยให้โฮปกับเหล่าทหารรออยู่ที่ภาคพื้นดิน มองดูยานเหาะออกตัวไป ระหว่าไล่ตามบาฮามุท เซร่าห์ก็ถามขึ้น

เซร่าห์ : คุณเองเหรอคะ ซัสซ์?
ซัสซ์ :ใช่แล้วล่ะ! แดจซ์กับฉันมาช่วยแล้วไง!
โนเอล : รู้จักเขาด้วยเหรอ?
ซัสซ์ : ไว้ค่อยคุยกันทีหลังละกัน ก่อนอื่นจัดการเจ้าหมอนั่นก่อนเถอะ!

• แล้วซัสซ์ก็เร่งสปีดยานเหาะจนไล่ตามบาฮามุททัน พวกเซร่าห์จับอาวุธขึ้นสู่ ส่วนบาฮาุมุทก็หันมา

เซร่าห์ : นี่คือการต่อสู้เพื่ออนาคต
โนเอล : เอาเลย ไคอัส ฉันจะหยุดนายที่นี่ ด้วยสิ่งที่นายเคยสอนฉันมาเอง!

• หลังจากชนะได้ บาฮามุทก็พุ่งเข้าชนยานเหอะจนโนเอลเกือบจะลื่นไถลตกยานไป แต่เซร่าห์ก็คว้ามือดึงโนเอลเอาไว้ได้ พอยานเหาะทรงตัวได้อีกครั้ง บาฮามุทก็บินมาลงจอดเหนือยานและคืนร่างกลับเป็นไคอัส

ไคอัส : ในที่สุดก็ดูเหมือนว่าเธอจะรู้ตัวแล้วสินะ? เธอคือคนที่สามารถมองกาลเวลาได้ เหมือนกับยูล หากเปลี่ยนแปลงกาลเวลา หรือปกป้องอนาคต ชีวิตของเธอก็จะ....
เซร่าห์ : ฉันรู้แล้ว ถ้าฉันเปลี่ยนแปลงกาลเวลา ฉันก็จะเห็นอนาคต แล้วอายุของฉันก็จะสั้นลง แต่ถึงกระันั้น... ถึงอย่างนั้น ฉันก็จะปกป้องอนาคต!
ไคอัส : ตัดสินใจได้เฉียบขาดจริงๆ งั้นฉันก็จะฆ่าเธอก่อน

• พวกเซร่าห์ช่วยกันรุมไคอัสจนล้มไคอัสได้อีกครั้ง แต่เจ้าตัวดูท่าจะยังไม่ยอมเก็บกระเป๋ากลับบ้านง่ายๆ เขาพุ่งเข้าใส่และหวดเซร่าห์ลงไปกองกับพื้น ไคอัสเงื้อดาบขึ้นหมายมั่นจะผ่าเซร่าห์เป็นสองซีก แต่โนเอลก็พุ่งเข้ามายกดาบรับการโจมตีเอาไว้ พร้อมคำรามชื่อไคอัส

ไคอัส : เวลาต้องปกป้องเพื่อนพ้องเจ้ามักทำได้ไม่เลว เป็นผู้พิทักษ์ที่ยอดเยี่ยมทีเดียว
โนเอล : นายเองก็เป็นผู้พิทักษ์เหมือนกัน! หน้าที่ของนายคือปกป้องยูลไม่ใช่รึไง!?

• ไคอัสกับโนเอลเปิดศึกแลกดาบกันอย่างเมามันส์บนเรือเหาะ โดยโนเอลก็หาทางถีบไคอัสเมื่้อสบโอกาส โดยมีเซร่าห์ยืนดูตาปริบๆ เป็นตัวประกอบ

ไคอัส : ทุกอย่างที่ข้าทำลงไปก็เพื่อปกป้องยูล เพื่อปกป้องวิญญาณของเธอที่พันธนาการไว้ด้วยชะตากรรมอันโหดร้าย
โนเอล : ปกป้องวิญญาณของเธอ?
ไคอัส : ถึงตอนนี้เจ้าน่าจะได้พบยูลมามากมายหลายคนแล้วใช่มั้ย? โหรผู้ข้ามกาลเวลาและดำรงอยู่ด้วยการกลับชาติมาเกิดใหม่ เจ้าเข้าใจความหมายนั้นหรือไม่? ยูลน่ะเกิดมาเพียงเพื่อที่จะตาย! แม้มีพลังในการมองกาลเวลา แต่เธอก็ไม่อาจเปลี่ยนแปลงมันได้ เธอตายตั้งแต่ยังเยาว์วัยโดยไม่เหลือสิ่งใดไว้บนโลก   และแม้จะกลับมาเกิดใหม่ เธอก็ต้องตายอย่างไร้ค่าอีกครั้ง ฉันจะทำลายวัฏจักรของการเกิดใหม่ที่ไร้ความหมายนี้ ไม่ว่าจะต้องสังเวยสิ่งใดไป ฉันจะต้องทำให้ได้ ต่อให้ชะตากรรมหรือกาลเวลาต้องถูกทำลายลงไป ฉันก็จะปลดปล่อยวิญญาณของยูลให้เป็นอิสระให้ได้!

• ตรงนี้บางคนก็ว่าความคิดของไคอัสค่อนข้างจะงี่เง่า ตัวยูลที่เกิดใหม่ทุกครั้งคงรู้จากปากไคอัสแน่ ว่าเธอจะต้องตายและเกิดใหม่เรื่อยๆ... เมื่อเป็นเช่นนั้นแล้วการตายตั้งแต่ยังเยาว์วัยจะน่าเสียใจยังไง (พวกแมลงที่วงจรชีวิตสั้นก็เหมือนกัน) มันไม่ใช่ว่าเธอจะตายแล้วตายเลย แต่เธอตายแล้วก็เกิดใหม่ไปเรื่อยๆ ก็เหมือนกับมีชีวิตที่ยืนยาวเพียงแต่ความทรงจำจะถูกรีเซทใหม่ทุกๆ กี่สิบปีก็ว่ากันไป พูดแล้วคนที่เสียใจกับการอายุสั้นเนี่ย ไม่ใช่ยูลหรอก แต่เป็นตัวไคอัสเองต่างหาก... ที่ต้องทนเห็นยูลที่ตนรู้จัก ยูลที่มีความทรงจำร่วมกับตน ตายไปทีละคนๆ ซ้ำแล้วซ้ำเล่า... สุดท้ายแล้วไคอัสก็ไม่ได้ทำเพื่อยูลอย่างที่อ้าง... แต่ไคอัสทำเพื่อไม่ให้ตัวเองต้องเจ็บปวดอีกต่อไปต่างหาก
• ไคอัสกับโนเอลยังคงสู้กันอยู่โดยมีเซร่าห์ลังเลที่จะเข้าไปช่วย แต่แล้วจังหวะที่เซร่าห์ก็ตัดสินใจพุ่งเข้าหาทั้งสองคน ทว่าจังหวะนั้นเสียงของซัสซ์ก็ดังขึ้นมาพอดี

ซัสซ์ : โนเอล! เซร่าห์! จับอะไรสักอย่้างไว้เร็ว!

• ว่าแล้วซัสซ์ก็โยกยานเหาะให้แกว่งไำปแกว่งมา จนไคอัสที่เสียการทรงตัวลอยละลิ่วปลิวกลางอากาศ เซร่าห์และโนเอลรีบอาศัยจังหวะนี้เข้ารุมหวดไคอัสพร้อมๆ กัน แต่แล้วท้องฟ้าด้านหลังพวกเขาก็ปรากฏแสงสีเหลืองสว่างวาบขึ้น

โนเอล : ท้องฟ้า.... กำลังเปิดออก!

• ไคอัสอาศัยจังหวะนี้แปลงร่างกลับเป็นบาฮามุทอีกครั้ง แล้วบินตรงเข้าไปในประตูมิติที่เปิดขึ้นกลางท้องฟ้า ยานเหาะลำอื่นๆ ที่ตามมาก็ช่วยกันระดมยิงใส่เจ้าบาฮามุทนั่น กระทั่งมียานเหาะลำหนึ่งบินเข้ามาอยู่ข้างๆ ยานของซัสซ์ บนหลังคาของยานนั้น มีโฮปเกาะอยู่!

โฮป : ตามไคอัสไปกัน!
เซร่าห์ : โฮป เธออยู่ที่นี่เถอะ!
โฮป : แต่ว่า...
เซร่าห์ : ฝากแฟงก์และวานิลล์ด้วย!
โฮป : ....เข้าใจล่ะ

• .....เข้าใจว่าอีน้องเค้าทั้งสร้างอเคเดเมีย สร้างโคคูนใหม่ แล้วยังเข้าไปนอนในไทม์แคปซูลเพื่อมายังอนาคตในอีก 500 ปีข้างหน้าในแบบที่จะย้อนกลับไปยังยุคเดิมไม่ได้ แต่ท้ายที่สุดกลับโดนเซร่าห์ขอให้ช่วยดูแลแฟงก์และวานิลล์ โดยที่เขาไม่มีส่วนในการต่อสู้ครั้งสุดท้าย ใครเป็นโฮปก็คงต้องลังเลเหมือนกัน

โฮป : ....เมื่อเรื่องทั้งหมดจบลงแล้ว เราจะมาฉลองกัน! อย่ามาสายล่ะ!
โนเอล : แหงอยู่แล้ว! เรื่องล่ำลากันน่ะ เอาไว้หลังจากนั้นเถอะ!
เซร่าห์ : แล้วเราจะกลับมา! พร้อมกับพี่สาวด้วย!
โฮป : .......... : )

• โฮปตะโกนบอกให้ทั้งสองดูแลตัวเองดีๆ จากนั้นยานของซัสซ์ก็บินเข้าไปใกล้ประตูมิติที่เปิดออกกลางท้องฟ้า โนเอลตะโกนบอกเป็นสัญญาณว่าจะโดดเข้าไปแล้วนะ เมื่อทั้งสองโดดเข้าไป ก็มาโผล่ยังท้องฟ้ากลางวาลฮัลล่า แล้วโอดินก็ปรากฏตัวขึ้นโฉบเข้ามารับทั้งสองที่กำลังตกลงมาสู่ผืนดิน

เซร่าห์ : โอดิน! พี่สาวช่วยพวกเราไว้เหรอ?
โนเอล : ของขวัญจากไลท์นิ่งล่ะมั้ง จากที่แห่งนี้ เธอเองก็กำลังปกป้องอนาคตอยู่เหมือนกัน และตอนนี้เธอกำลังยื่นมือเข้ามาช่วยเซร่าห์ยังไงล่ะ
เซร่าห์  : ไม่ใช่แค่ฉันนะ พี่เค้าช่วยเธอด้วยเหมือนกัน โนเอล

• ไคอัสรออยู่ที่พื้นเบื้องล่าง เขายังบอลพลังงานขึ้นมาระเบิดที่เบื้องหน้าของโอดิน ทันใดนั้นสัตว์อสูรก็หายไป เซร่าห์กับโนเอลจึงตกลงมาอยู่เบื้องหน้าไคอัส แล้วความมืดก็เข้าปกคลุมพื้นที่บริเวณนั้น

ไคอัส : เคออสในวาลฮัลล่าเป็นพันธมิตรของข้า จงมาตัดสินเพื่อกำหนดประวัติศาสตร์ที่แท้จริงกัน

• เซร่าห์และโนเอล ช่วยกันเข้าไปทุบไคอัสจนอ่วมอีกครั้ง

โนเอล : ยอมแพ้ได้แล้ว ไคอัส!
ไคอัส : เสียใจด้วยนะ ข้าไม่มีวันตาย
เซร่าห์ : ไปกันเลย!
โนเอล : จบกันที!

• เซร่าห์และโนเอลพุ่งเข้าไปหาไคอัสพร้อมๆ กัน ไคอัสเห็นแบบนั้น จึงกระโดดถอยหลังลงไปในทะเล เพื่อจะขอเวลาพล่ามอะไรเล็กน้อย

โนเอล : นายคิดว่าทำแบบนี้แล้วยูลจะมีความสุขหรือไง?

ไคอัส : เจ้าพูดถึงยูลคนไหนล่ะ? ข้าได้ปกป้องยูลมามากมาย
ไคอัส : แม้พวกเขาจะมีวิญญาณเดียวกัน ทว่าพวกเขาแต่ละคนก็แตกต่างกัน!
ไคอัส : มีทั้งยูลที่ชอบเดินทาง! ยูลที่ชอบเสียงเพลง! ยูลที่ชอบดอกไม้!
ไคอัส : ...พวกเธอเหล่านั้นล้วนตายจากไปต่อหน้าต่อตาของข้า

โนเอล : แต่ถึงอย่างนั้น ยูลก็จะได้มาเกิดใหม่เสมอ เธอกลับมาหานายเสมอ! ฉันอาจจะรู้จักยูลแค่คนเดียว แต่ตอนนี้ ฉันเข้าใจแล้ว

• โนเอลนึกถึงยูลคนที่ตายในอเคเดเมีย ยูลคนนั้นบอกโนเอลว่าอย่าร้องไห้เลย เพราะยังไงพวกเธอก็จะได้พบกันอีักครั้ง

โนเอล : ในวาระสุดท้ายของเธอ เธอยิ้มออกมา
โนเอล : เธอเชื่อ... เธอเชื่อว่าจะได้กลับมาเกิดใหม่และได้พบกับพวกเราอีกครั้ง
โนเอล : ลองคิดดูสิ ไคอัส การกลับชาติมาเกิดใหม่ของมิโกะเป็นคำสาปจากเอโทรจริงๆ เหรอ?
โนเอล : นายคิดว่ายูลไม่อยากกลับมาเกิดใหม่งั้นเหรอ? ไม่ใช่เลย
โนเอล : ยูลอยากจะกลับมาเกิดใหม่อีกครั้ง ทุกครั้งที่เธอกลับมานั่นก็เพราะเธออยากจะกลับมา!
โนเอล : แม้เธอจะรู้ดีว่าชีวิตของเธอนั้นแสนสั้น... แต่เธอก็อยากจะกลับมาพบนายอีกครั้ง!
โนเอล : ดังนั้นเธอถึงได้กลับมาเกิดใหม่ ครั้งแล้วครั้งเล่ายังไง!

ไคอัส : ....! หยุดพูดเพ้อเจ้อได้แล้ว!

• ไคอัสเดือดดาลพุ่งเข้ามาจะฟาดฟันใส่โนเอล แต่โนเอลรับการโจมตีเอาไว้ได้อีกครั้ง

โนเอล : ทำไมนายถึงไม่ยอมเชื่อฉัน!?

• ในท่าบล็อคดาบ โนเอลดันไคอัสจนถอยหลังลงทะเลไปไกล จากนั้นเขาก็หยิบดาบสั้นขึ้นมาฟันเสยเข้าใส่ไคอัสกลางลำตัว ทำให้ไคอัสกระเด็นจมคลื่นไป แล้วสลายกลายเป็นความมืด

เซร่าห์ : ....โนเอล?

• แล้วความมืดก็เข้าปกคลุมรอบตัวเซร่าห์และโนเอล กระทั่งทุกสิ่งทุกอย่างรอบตัวกลายเป็นสีดำ

เซร่าห์ : เกิดอะไรขึ้น?

• บาฮามุทขนาดยักษ์ปรากฏตัวขึ้นอีกครั้ง แล้วมันพ่นบอลไฟออกมาใส่เซร่าห์ โนเอลตะโกนเรียกชื่อของเธอ แล้วรีบผลักเธอออกไปให้พ้น ทำให้บอลไฟนั้นโดนเข้าไปที่ด้านหลังของโนเอล จนทั้งคู่กระเด็นจมน้ำไปด้วยกัน
• ภายในน้ำทะล ขนนกสีขาวปรากฏขึ้นล้อมรอบคนทั้งสอง แล้วมือที่คุ้นเคยของไลท์นิ่งก็โผล่ออกมาจับโนเอลและเซร่าห์ไว้ เธอส่งยิ้มแล้วรีบลอยตัวพาคนทั้งสองขึ้นไปส่งเหนือน้ำ

ไลท์นิ่ง : ความหวังของพวกเรา... ช่วยปกป้องมันไว้ด้วยนะ
เซร่าห์ : เซร่าห์....?

• ทั้งสองกลับขึ้นมาอยู่เหนือน้ำอีกครา โดยที่ไลท์นิ่งได้หายไปแล้ว ทว่าสิ่งที่มาแทนไลท์นิ่ง ก็คือบอสใหญ่ บาฮามุท 3 ตัว ที่มาพร้อมกับท่าสามัคคีเมกาแฟลร์
• เมื่อจัดการบาฮามุททั้งหมดได้ แสงสว่างก็บังเกิดขึ้นทำให้ความมืดที่ห่อหุ้มพวกเขาอยู่นั้นสลายไป บาฮามุทได้กลับคืนร่างเป็นไคอัสที่นั่งทรุดอยู่ริมหาด โนเอลเดินเข้าไปหาเขา แล้วชักดาบขึ้นชี้ไปทางเขา ทว่าหน้าอกของไคอัสก็เปล่งแสงสีชมพูดออกมา

ไคอัส : ...เจ้าจะบอกว่าการกลับชาติมาเกิดใหม่ของยูลเป็นความผิดของข้าอย่างงั้นรึ? หากเป็นเช่นนั้น ถ้าข้าตายยูลก็คงถูกปลดปล่อยจากชะตากรรม ฆ่าข้าสิ มีเพียงเจ้าเท่านั้นที่จะสามารถตัดผ่าคำสาปชั่วนิรันดร์นี้ได้

โนเอล : ....ต่อให้เป็นการทำเพื่อยูล... ฉันก็ไม่คิดที่จะฆ่านาย

• โนเอลลดดาบลง

ไคอัส : ไลท์นิ่งน่ะพ่ายไปแล้ว คนที่ส่งเธอไปสู่ความหลงลืม... ก็คือข้าเอง แล้วเจ้ายังคิดที่จะให้อภัยข้าอีกเหรอ?
เซร่าห์ : โนเอล...!
โนเอล : เขาแค่กำลังยั่วพวกเราเท่านั้น
ไคอัส : หึหึ ในวาลฮัลล่า กาลเวลามันไม่ได้ไหลไปตามปกติ ก่อนที่การต่อสู้นี้จะเริ่มต้นขึ้น ข้าพิชิตเธอแล้วส่งเธอเข้าสู่การหลับใหลชั่วนิรันดร์ด้วยมือข้าเอง สำหรับเจ้าแล้ว สิ่งที่จะเกิดขึ้นต่อจากนี้ ก็คือสิ่งที่เกิดขึ้นไปแล้วสำหรับข้า ข้ารู้แน่ชัดว่าเรื่องราวทั้งหมดจะจบลงอย่างไร
โนเอล : งั้นนายก็ย่อมรู้ว่าทำแบบนี้ไปก็ไม่มีประโยชน์ใช่มั้ย? ต่อให้นายพยายามยั่วพวกเราสักเท่าไหร่ ฉันก็จะไม่ฆ่านาย
ไคอัส : ...นายไม่อาจฆ่าคนอื่นได้จริงๆ โนเอล ชายผู้ที่เกิดมาในโลกแห่งความตาย ผู้ตระหนักถึงคุณค่าของชีวิตดีกว่าใคร แต่... เจ้าต้องฆ่าข้า

• ไคอัสหันไปมองเซร่าห์และเข้าโจมตีใส่เธอแทน ทำให้โนเอลรีบเข้ามารับการโจมตี ส่วนเซร่าห์ก็รีบถอยไป

โนเอล : พอได้แล้ว!

• โนเอลฟันปัดดาบของไคอัสจนกระเด็นหลุดมือไปได้ เขาเตรียมโจมตีไคอัสอีกครั้ง ไคอัสบ่นให้ฟังอีกรอบว่าหากเขาตายไป ยูลก็จะได้รับการปลดปล่อย จากนั้นเกมก็ขึ้นให้เลือกว่าจะฆ่าไคอัสหรือไม่?
• โนเอลยื่นดาบออกไปสัมผัสยังหน้าอกของไคอัส จากนั้นก็หยุดลง

โนเอล : นายไม่ต้องทำแบบนี้ก็ได้
ไคอัส : ...หึ น่าประทับใจนัก ผู้ที่เปลี่ยนแปลงกาลเวลา ต้องเลือกที่จะหลั่งเลือดของใครสักคน แม้ว่านั่นจะทำให้เจ้าต้องแบกรับบาปอันเป็น... พาราด็อกซ์ชั่วนิรันดร์

• ไคอัสคว้าดาบของโนเอลเอาไว้ แล้วพยายามดึงมันเข้ามาจิ้มหัวใจของตัวเอง แม้โนเอลจะพยายามยื้อแย่งดาบเอาไว้ แต่ก็ไม่สำเร็จ เมื่อดาบนั้นแทงทะลุหัวใจของไคอัสไป โนเอลก็ผงะ

โนเอล : ไคอัส!!

--------------------------------------------------------------------------------

สรุปท้ายบท : ไคอัสมักอ้างเสมอว่าเขาทำทุกอย่างลงไปเพื่อ "ยูล"

แต่นั่นมันก็แค่การหลอกตัวเอง การหาความชอบธรรมให้กับการกระทำที่ผิดของตนเอง

ในทางอาชญาวิทยา 4 ข้ออ้างสุดฮิตที่อาชญากรนิยมอ้างกันก็คือ
1. ใครๆ ก็ทำแบบที่อาชญากรคนนั้นทำกัน
2. อาชญากรไม่ได้ทำเพื่อตนเอง แต่ทำเพื่อพวกพ้องคนอื่น
3. ถึงอาชญากรไม่ทำ เดี๋ยวก็มีคนอื่นที่ทำแบบอาชญากรคนนั้นอยู่ดี
4. เหยื่อไม่เสียหายสักหน่อย

กรณีของไคอัส ก็คือการอ้างข้ออ้างโหลๆ ข้อ 2 ที่ว่า

ยูลเต็มใจที่จะตาย กลับมาเกิดใหม่ เพื่อจะได้เจอไคอัสผู้เป็นคนสำคัญของเธอ
แต่ไคอัส เจ็บปวดที่ต้องเห็นยูลที่มีความทรงจำร่วมกับเขา ตายไปคนแล้วคนเล่า

ท้ายที่สุดไคอัสก็ทนไม่ไหว แล้วก็เลือกที่จะทำให้ยูลไม่ต้องกลับมาเกิดใหม่

ไม่ใช่เพราะกลัวยูลทรมาน แต่เพราะไคอัสกลัวที่จะต้องเจ็บปวดจากการเห็นยูลตายต่อหน้าต่อตาไปอีก

พอโดนโนเอลพูดแทงใจดำ.... ไคอัสก็ทำเป็นไม่เชื่อ หาว่าเพ้อเจ้อ... ทั้งๆ ที่โดนเข้าไปเต็มๆ ไคอัสรู้ดีว่าความเป็นจริง มันก็เป็นแบบที่โนเอลพูดอยู่แล้ว แต่ไคอัสก็พยายามหลอกตัวเองมาตลอด เพื่ออ้างความชอบธรรมให้กับการกระทำของตน

ตอนท้าย ไคอัสก็ทำเป็นรับว่าเชื่อแล้ว ที่พูดแบบนั้นก็เพื่อขอให้โนเอลสังหารเขาซะ ยูลจะได้ถูกปลดปล่อยเป็นอิสระ แต่พอโนเอลไม่ยอมทำตาม ไคอัสก็หาเหตุผลนับล้านอ้างไปเรื่อย เพื่อให้โนเอลฆ่าเขา

ไคอัสไม่ใช่ตัวร้ายที่เลวที่สุดอยู่แล้ว แต่เขาเป็นหนึ่งในตัวร้ายที่น่าสงสารที่สุด
จากการที่ต้องเห็นผู้เป็นที่รัก ตายไปต่อหน้าต่อตา นับครั้งไม่ถ้วน โดยที่ตนเองช่วยอะไรไม่ได้เลย....
นอกจากการทำให้เธอมีความสุขมากที่สุด ในระหว่างที่เธอยังมีชีวิตอยู่
ซึ่งไคอัสก็ทำสำเร็จ ยูลถึงได้อยากจะกลับมาเกิดใหม่เพื่อมาเจอไคอัสครั้งแล้วครั้งเล่า

แล้วยูลก็ส่งยิ้มให้ทุกครั้งก่อนที่เธอจะสิ้นใจ
ในทางอุดมคติ ไคอัสควรจะำพอใจได้แล้ว เพราะเขาทำได้ดีที่สุด เท่าที่ตัวเขาจะทำได้แล้ว
แต่ในความเป็นจริง... คงไม่มีใครทำใจ ที่จะเห็นคนที่ตนรักตายไปต่อหน้าต่อตา ครั้งแล้วครั้งเล่าได้หรอก