Final Fantasy Planet - #1 Source for FF&KH Info

ย้ำเหมือนเดิมว่า ผมเขียนให้ตัวเองอ่านรู้เรื่องคนเดียว ถ้าคนอื่นอ่านรู้เรื่องด้วย ก็โชคดีไปนะครับ

Chapter 5 (5)

• แสงสีม่วงขาวปะทุออกมาจากไคอัสเป็นลำแสงที่พุ่งขึ้นบนฟากฟ้า เมื่อแสงนั้นหายไปแล้ว ไคอัสก็ล้มลงกับผืนทรายด้านหน้า แล้วก็เสียชีวิตอันเป็นอมตะลง

เซร่าห์ : โนเอล... ไคอัสอยากจะให้โลกนี้กลายเป็นบ้านของเขารึเปล่านะ? ในเมื่อเขาพบจุดจบในวาลฮัลล่าแห่งนี้
โนเอล : ...เขารู้ว่านี่เป็นวิธีที่จะยุติการกลับชาติมาเกิดใหม่ของยูลเช่นกัน โหรที่ถูกวาลฮัลล่าเรียกมาจะได้มาพบกับวิญญาณของเขาในที่แห่งนี้ แล้วจะได้ไม่ต้องไปเกิดใหม่
เซร่าห์ : ที่สุดแล้วเขาก็เชื่อเธอนะ โนเอล
โนเอล : ที่นี่... เป็นโลกที่อะไรก็เป็นไปได้ แต่ที่นี่ไม่มีสิ่งใดนอกจากความเป็นไปได้ นอกจากไม่มีความตายแล้ว ก็ไม่มีชีวิตที่แท้จริงอยู่เช่นกัน ทุกครั้งที่โหรกลับมายังที่แห่งนี้ พวกเขาก็เลือกที่จะมีชีวิต แล้วไปเกิดใหม่อีกครั้ง แทนที่จะเลือกภาพมายาของความเป็นนิรันดร์ พวกเขา...
เซร่าห์ : ...พวกเขาเลือกที่จะมีชีวิตอันจำกัด?
โนเอล : ใช่ แต่ไคอัสต้องการความฝันที่ไม่มีวันจบสิ้นมากกว่าการมีชีวิต เขาเลือกที่จะเฝ้าดูวิญญาณของโหรจากที่แห่งนี้แทน ไม่เหมือนกับฉัน ฉันจะตามหายูลของฉัน ฉันไม่ต้องการความเป็นนิรันดร์ ก็แค่...

• ว่าแล้วโนเอลก็นึกถึงภาพนิมิตที่เขาเห็นจากตำราพยากรณ์ ภาพที่เขาสวมกอดกับยูล

โนเอล : ...ฉันก็แค่อยากจะมีชีวิตอยู่ในอนาคตเดียวกันกับยูล
เซร่าห์ : อื้อ... งั้นมาเริ่มต้นอนาคตกันใหม่เถอะ
โนเอล : ใช่แล้ว โดยไม่ต้องสังเวยชีวิตของใครด้วย ทั้งยูลที่ฉันรู้จัก ทั้งยูลที่ฉันไม่รู้จัก... หรือใครก็ตามที่ฉันไม่รู้จัก และทั้งนาย ที่แสนดีต่อยูลด้วย...

• โนเอลหยิบดาบของไคอัสขึ้นมาปักหน้าศพของไคอัส แล้วทั้งศพและดาบนั้นก็หายวับไปพร้อมๆ กัน แสงสว่างเริ่มปรากฏขึ้นรอบๆ พร้อมกับเกททั้งหลายที่เริ่มปรากฏขึ้นมา แล้วม็อคก็เริ่มอธิบาย

ม็อค : พาราด็อกซ์สุดท้ายถูกคลี่คลายแล้ว คุโปะ!
เซร่าห์ : งั้นกาลเวลาก็กลับไปเป็นอย่างที่มันควรจะเป็นแล้วสิ?
ม็อค : คุโปะ!
โนเอล : เซร่าห์... ตอนนี้กาลเวลาเปลี่ยนไปแล้ว เธอเห็นอนาคตหรืออะไรบ้างมั้ย? เธอเจ็บตรงไหนรึเปล่า?
เซร่าห์ : ฉันปกติดี
โนเอล : ค่อยโล่งใจหน่อย! งั้นก็ไปหาไลท์นิ่งกัน ตกลงนะ?
ม็อค : อืมม.... ม็อคไม่รู้สึกว่าเธออยู่ที่นี่นะ คุโปะ
เซร่าห์ : ว่าไงนะ? หรือว่าที่ไคอัสพูด...?
โนเอล : ที่ว่าไลท์นิ่งแพ้นั่นเขาโกหก เวลาได้กลับคืนมาเป็นปกติแล้ว ดังนั้นเธอก็คงกลับไปยังโลกของเธอแล้วเช่นกัน ฉันว่าป่านนี้เธอก็ึคงรอคอยเซร่าห์อยู่พร้อมกับทุกๆ คน ตอนนี้พาราด็อกซ์หายไปหมดแล้ว เกททั้งหลายก็คงจะปิดตัวลงในไม่ช้า เรารีบไปกันเถอะ
เซร่าห์ : อื้อ! ....เกทสู่ปี AF500 ใช่มั้ย? อนาคตได้แปรเปลี่ยนไปแล้ว... พี่สาวเอง... ก็คงอยู่ในยุคนั้นด้วยเหมือนกันสินะ?

• พวกเซร่าห์มองเข้าไปในเกท แล้วก็เห็นโฮปที่กำลังคุยกับใครสักคน

โนเอล : อนาึคตที่ไลท์นิ่งพยายามปกป้องเอาไว้... เราจะเริ่มต้นกันใหม่ในยุคนั้น
เซร่าห์ : ...แล้วแฟงก์กับวานิลล์ล่ะ?
โนเอล : เราจะไปต้อนรับพวกเขาด้วยกัน โฮปเองก็อยู่ในยุคนั้นด้วยแล้ว เกททั้งหมดกำลังจะหายไปแล้ว ดังนั้นถึงแม้เราจะไม่สามารถกลับไปยังช่วงเวลาอื่นได้อีก เราก็ยังสามารถมีชีวิตและเฝ้ามองโคคูนใหม่ในยุคนั้นได้
ม็อค : สโนวเองก็ด้วยเหมือนกันใช่มั้ย?
โนเอล : นั่นสินะ ก็คงขึ้นอยู่กับไลท์นิ่งน่ะแหละ
เซร่าห์ : อื้อ ไปกันเถอะ! 

• แล้วเซร่าห์กับโนเอลวิ่งเข้าไปยังเกทสุดท้าย ประตูสู่ยุค AF500 ด้วยกัน
• สลับมายังห้องบัญชาการของโฮป เหล่านักวิจัยำลังตรวจสอบสถานะของโคคูนเก่าและใหม่ไปพร้อมๆ กัน

นักวิจัย : เปลือกได้มาถึงขีดจำกัดของมันแล้วครับ เสาค้ำโคคูนเริ่มร้าวแล้ว! มันกำลังจะถล่มในเวลาไม่กี่นาทีครับ!

• พวกนักวิจัยกำลังเร่งตรวจสอบความเป็นไป และแลกเปลี่ยนข้อมูลกันต่อ ส่วนโฮปเองก็จ้องมองหน้าจออย่างตั้งอกตั้งใจ

โฮป : ซัสซ์...
ซัสซ์ : คริสตัลของวานิลล์และแฟงก์ปลอดภัยแล้ว ฉันจะพาพวกเขาไปหานายเดี๋ยวนี้แหละ

• โฮปและเหล่านักวิจัยทั้งหลายพากันถอนหายใจ แล้วโฮปก็ยิ้มให้กับโคคูนเก่าเป็นครั้งสุดท้าย

โฮป : แฟงก์... วานิลล์... ขอบคุณครับ ความหวังของพวกคุณจะถูกอุ้มชูขึ้นบนฟากฟ้าต่อไป ภายในอาร์คใหม่ของพวกเรา

• แล้วนักวิจัยคนหนึ่งก็รายงานเข้ามาว่าจู่ๆ ระดับพาราด็อกซ์ก็พุ่งสูงขึ้นผิดปกติ

โฮป : ...เกทยังไม่ปิดอีกเหรอ? มิติกาลเวลายังไม่กลับมาเสถียรรึไง?
นักวิจัย : ....โฮป ครับ?
โฮป : ....เชื่อมั่นในพวกเขาอีกสักนิดนะครับ เซร่าห์และโนเอลจะนำข่าวดีกลับมาฝากพวกเราแน่
นักวิจัย : เสากำลังจะถล่มลงมาแล้ว!

• โฮปจับจ้องขึ้นไปบนฟาดฟ้า เราเห็นอเคเดเมียที่ไร้ผู้คน กับโคคูนเก่าที่กำลังจะถล่มลงมาในฉากหลัง เมื่อยานเหาะของพวกโฮปโฉบผ่้าน เปลือกลอยฟ้านั้นก็ค่อยๆ ถล่มลงมา ขณะเดียวกันพวกโฮปก็กดสวิตซ์ปล่อยโคคูนใหม่ที่ประชากรส่วนใหญ่เข้าไปอยู่ในนั้นรอแล้ว ให้ลอยขึ้นไปแทนที่บนท้องฟ้า....

โฮป : นี่คืออาร์คแห่งใหม่ของมนุษยชาติ และชื่อของมันก็คือ บูนิเบลเซ่!!

• ขณะเดียวกันเซร่าห์และโนเอลก็ปรากฏตัวขึ้นจากเกทกลางท้องฟ้า พวกเขาตกลงมาบนหลังคายานเหาะลำที่ซัสซ์บังคับอยู่พอดี (ถ้าไม่เฮงขนาดนั้น อาจตกลงพื้นตายคาที่ไปแล้ว)

ซัสซ์ : โฮ่? ฮีโร่ของพวกเรากลับมาแล้ว!

• ว่าแล้วโนเอลก็ตบหลังคายานเหาะอย่างรื่นเริง

โนเอล : ไนซ์แคช!
ซัสซ์ : เฮ้! ทำได้ดีนี่นา

• โนเอลยื่นมือออกไปจับมือเซร่าห์ที่พึ่งตกลงมาบนหลังคาให้ประคองตัวอยู่ได้

โนเอล : แน่ใจนะว่าไม่เป็นไร?
เซร่าห์ : อื้อ! กลับไปหาทุกๆ คนกันเถอะ ....อ๊ะ!
โนเอล : เกทปิดลงแล้ว...
เซร่าห์ : การเดินทางของพวกเราจบลงแล้ว...... นี่ โนเอล ....ขอบใจนะ

• วินาทีนั้นเองดวงตาของเซร่าห์ก็สั่นครือ โนเอลสังเกตได้ถึงความผิดปกติก็รีบก้าวเข้ามา

โนเอล : เซร่าห์...? เธอ... เดี๋ยวสิ!!

• สัญลักษณ์แห่งเอโทรปรากฏขึ้นบนดวงตาของเซร่าห์ โนเอลรีบคว้าตัวเธอไว้แล้วเขย่าตัวเธอ

โนเอล : ไม่ อย่านะ อย่าไปมองนะ! เซร่าห์!!

• ทุกครั้งที่มองเห็นอนาคต อายุขัยก็จะสั้นลง ยิ่งเห็นสายเวลาที่เปลี่ยนแปลงไปมาก อายุก็จะยิ่งสั้นลงมาก แล้วบัดนี้ก็ถึงเวลาที่อายุขัยของเซร่าห์ จะสิ้นลงแล้ว เซร่าห์สิ้นใจและกำลังจะล้มไปด้านหลัง แต่เซร่าห์รีบดึงเธอเข้ามากอดเอาไว้ในอ้อมแขนแทน

โนเอล : เซร่าห์?

• ร่างไร้วิญญาณของเซร่าห์ทรุดตัวลง เช่นเดียวกับโนเอลที่ย่อตัวลงตามเพื่อรองรับเธอ เขากรีดร้องชื่อของหญิงสาวที่จากไปอย่างกระทันหันดังลั่น.... ด้วยน้ำเสียงของผู้ที่กำลังสูญเสียสิ่งที่เฝ้าปกป้องมาอย่างยาวนาน
• ยานเหาะของโฮปเข้ามาเทียบยานของซัสซ์ โฮปรีบกระโดดจากยานของเขามาอยู่บนยานของซัสซ์เพื่อวิ่งไปดูฮีโร่ทั้งสอง โนเอลยังคงเขย่าร่างของเซร่าห์อย่างช้าๆ โฮปที่เห็นดังนั้นก็เข้าใจได้ทันทีว่าเกิดอะไรขึ้น เขาพยายามจะกลั้นน้ำตาไว้

โฮป : ทำไมกัน...? พวกเขาอุตส่าห์กลับมาอย่างปลอดภัยแล้วแท้ๆ ทำไมกัน...
โนเอล : เพราะว่า... อนาคตเปลี่ยนไปแล้ว เมื่อประวัติศาสตร์เปลี่ยนไป อนาคตก็เปลี่ยนไป ผู้ที่มองกาลเวลาได้ ก็จะได้เห็นอนาคตใหม่ พวกเขาเห็น แม้ว่าจะไม่ได้อยากเห็นก็ตาม
โฮป : แต่ว่าเซร่าห์... มองเห็นอนาคตด้วยเหรอครับ?
โนเอล : อายุขัยของเธอสั้นลง เซร่าห์รู้ดี... เธอรู้ว่าหากมองเห็นอนาคตแล้วชีวิตของเธอจะอยู่ในอันตราย แต่เธอก็ยังอยากที่จะปกป้องอนาคต ฉันเองก็อยากที่จะปกป้องเซร่าห์...

• โนเอลพูดพลางลูบผมของเซร่าห์ไป แล้วเขาก็ดึงเธอเข้ามากอดอีกครั้ง

โนเอล : ฉันนึก... ว่าฉันปกป้องเธอได้แล้วแท้ๆ

• แล้วจู่ๆ ท้องฟ้าก็ถูกความมืดเข้าปกคลุมอย่างกระทันหัน โนเอลและโฮปรีบหันไปมองความผิดปกติรอบตัว โนเอลวางร่างของเซร่าห์ลงกับพื้น ม็อคสังเกตเห็นว่าแสงสว่างได้หายไปจากโคคูนใหม่แล้ว ตัวม็อคเองจู่ๆ ก็หมดแรงแล้วก็ร่วงสู่พื้น โฮปจึงรีบอุ้มขึ้นมา

ม็อค : เทพธิดาหายไปแล้ว คุโปะ....

• แสงจากปอมปอมของม็อคดับไป ไม่รู้ว่าตายหรือหมดสติ ส่วนโนเอลก็นึกถึงคำพูดของไคอัส

ไคอัส : หัวใจแห่งเคออสที่อยู่ในภายทรวงอกของข้า ก็คือของเทพธิดาเอง เมื่อหัวใจนี้หยุดเต้น เทพธิดาก็จะพบกับความตาย

โนเอล : ฉัน.... ฆ่า เทพธิดา?

• ว่าแล้วจู่ๆ เสียงระฆังก็ดังกึกก้องทั่วฟ้า แล้วยานเหาะก็สั่นไหวทำให้โนเอลเซไปมา ท้องฟ้ายังคงถูกย้อมด้วยความมืดมิด เช่นเดียวกับโคคูนใหม่ที่ไฟดับ กลายเป็นสีดำสนิท

• ปรากฏการณ์การบิดผันของกาลเวลา เกิดขึ้นรอบๆ ทุกสรรพสิ่ง ทำให้โลกนี้กลายเป็นวาลฮัลล่า.... ซึ่งภายในหอคอยสูงของปราสาทแห่งหนึ่งนั้น ภาพก็จับให้เห็นไลท์นิ่งในสภาพคริสตัลที่นั่งอยู่บนบัลลังค์

-:ติดตามตอนต่อไป:-

แล้วผู้เล่นก็จะได้สกิลใหม่ เป็นการย้อนประวัติศาสตร์ พร้อมกับถูกส่งกลับไปยัง Historia Crux อีกครั้ง